குருவாசகக் கோவை (Guru Vācaka-k Kōvai):
Fresh and more accurate translations
-
Introduction
- Chapter 1.1: The reality of the world (ulahu-uṇmai)
- Verse 19: Since awareness alone is seen as the world, as awareness the world is real
- Verse 20: When seen as awareness, the world is real, but when seen as names and forms, awareness seems as if nothingness
- Verse 21: For those who enjoy the world as real, it is God’s creation, but for those who know their own reality, it is just a mental fabrication
- Chapter 2.15: Dvaṁdva [pairs of opposites] and tripuṭī [three factors of transitive knowledge] (iraṭṭai-muppuḍi)
- Verse 579: The goal is only oneself, and the means is only oneself
- Chapter 2.31: Severing transitive knowing (suṭṭu-aṟuttal)
- Verse 647: If being without looking at anything, by that powerful look at being you will be the real substance, the limitless space of awareness
- Chapter 2.46: The power of yōga (yōga-vali)
- Verse 696: Those who attain jñāna by God’s grace without any effort like a kitten are those who have formerly practised devotion like a monkey
- Chapter 3.18: Divine grace (tiru-v-aruḷ)
- Verse 965: Thinking of him, if you approach one step, thinking of you, God will come nine steps to embrace you
- Verse 966: Grace is what is, which shines as ‘I am’, so who is guilty of neglect is only those who do inwardly melt thinking of it
- Verse 967: Sat-cit, which shines abundantly when ego has subsided, alone is the grace of God, who is ātman, who appears as guru
- Verse 968: The ‘I’ of true devotees who see the beauty of grace will shine as the real substance, since ego will thereby perish
- Verse 969: Jīvas, who stand immersed in the flood of grace, being distressed and bewildered is foolishness
- Verse 970: God is impartial, looking benevolently upon everyone, disregarding no one
In Tamil there are two குருவாசகக் கோவை (Guru Vācaka-k Kōvai) books, namely the மூலம் (mūlam), which is the original 1255 verses composed by Muruganar (many of which were revised and refined by Bhagavan) together with 28 composed by Bhagavan himself, and the உரை (urai), which is a prose explanation of the verses by Sadhu Om. The மூலம் (mūlam) was first published in 1939, and at that time it consisted of 852 verses composed by Muruganar and 24 composed by Bhagavan, all of which were organised into chapters and arranged in order by Natananandar. In the second edition of it, which was compiled and edited by Sadhu Om and published in 1971, an extra 402 verses by Muruganar and 4 by Bhagavan were added in suitable places throughout the text, making the total up to 1254 by Muruganar and 28 by Bhagavan. Subsequently, while editing all the unpublished verses of Muruganar as the nine-volume series ஸ்ரீ ரமண ஞான போதம் (Śrī Ramaṇa Jñāṉa Bōdham), Sadhu Om found among his manuscripts one more verse with a note that it was to be included in Guru Vācaka Kōvai, so he added it in an appendix to his உரை (urai), noting that it should be included as verse 592-a.
Towards the end of his bodily life, whenever anyone asked Muruganar to explain any verses of Guru Vācaka Kōvai, he generally referred them to Sadhu Om, saying that he would explain it to them, and he encouraged Sadhu Om to write a Tamil prose explanation for all the verses. Others also asked Sadhu Om to do so, and the need for such an explanation became even more acute from 1967, when Prof. K. Swaminathan began translating the verses for serialisation in The Mountain Path (a quarterly journal published by Sri Ramanasramam) under the title Garland of Guru’s Sayings, because whenever he had difficulty understanding any verse, he would write to Sadhu Om asking him to clarify it. At that time Sadhu Om was too busy with other work, particularly preserving and cataloguing all of Muruganar’s unpublished verses, but from about 1970 he began to gradually write or dictate a பொழிப்புரை (poṙippurai), an explanatory paraphrase, for each verse, and for some of them he also wrote a விளக்கக் குறிப்பு (viḷakka-k kuṟippu), an explanatory note.
As he completed each batch of these, he would send them to Prof. Swaminathan to help him with his English translations, and recognising the great value of them, Prof. Swaminathan arranged for Ramana Kendra, Delhi, to publish them, so eventually they were all published as குருவாசகக் கோவை உரை (Guru Vācaka-k Kōvai Urai) in 1980, and a second edition was published by Ramanasramam in 1997. Sadhu Om would have preferred his உரை (urai) to be published alone with the மூலம் (mūlam), but for various reasons this has not yet happened, so he always encouraged people to read them side by side, because though for most people the உரை (urai) is much easier to read and understand than the மூலம் (mūlam), he said that it is not intended to be a substitute for the மூலம் (mūlam) but just an aid for us to understand and appreciate it more fully and deeply.
In 1998 a third edition of the மூலம் (mūlam) was published, and in addition to the verses the following were included in it: a பதச்சேதம் (padacchēdam), word-separation, that Sadhu Om had dictated for each verse; an அரும்பதவுரை (arumpadavurai), rare or difficult word meaning, that he had dictated for many of the verses (the most difficult of which he had included as an appendix in his urai); most but not quite all of the பொழிப்புரைகள் (poṙippuraigaḷ), explanatory paraphrases, that Muruganar wrote for 279 of the verses; most of the விசேடவுரைகள் (viśēḍuraigaḷ), explanatory notes, that he wrote for some of those 279 verses; and other உரைகள் (uraigaḷ), explanations (many of them erroneous), for more than 220 verses, which were incorrectly attributed to Muruganar but were actually written by someone else (though perhaps fifteen to twenty per cent of them were based to a greater or lesser extent on explanations that Muruganar had given to the writer of them). Muruganar also wrote a கருத்துரை (karutturai), a brief summary, of some of the verses of Guru Vācaka Kōvai, and 95 of these were included in a book called அநுபூதி வெண்பா (Anubhūti Veṇbā) published by Ramanasramam in 2005.
Along with the மூலம் (mūlam), the original verses, a complete edition of குருவாசகக் கோவை (Guru Vācaka-k Kōvai) should include the பதச்சேதம் (padacchēdam) or word-separation and அரும்பதவுரை (arumpadavurai) or rare word meaning that Sadhu Om gave for each verse (though each padacchēdam should ideally be properly punctuated, as he would have done if they had been published in his lifetime), each of the பொழிப்புரைகள் (poṙippuraigaḷ) or explanatory paraphrases and விசேடவுரைகள் (viśēḍuraigaḷ) or explanatory notes that Muruganar actually wrote (omitting all the ones that were wrong attributed to him), all of the கருத்துரைகள் (karutturaigaḷ) or brief summaries written by Muruganar (including not only the ones printed in Anubhūti Veṇbā but also ideally any more that can be found in his manuscripts, most of which are now stored in the archives of Sri Ramanasramam), and all the பொழிப்புரைகள் (poṙippuraigaḷ) or explanatory paraphrases and விளக்கக் குறிப்புகள் (viḷakka-k kuṟippugaḷ) or explanatory notes written by Sadhu Om.
I would like to make accurate English translations of all of these, but I doubt whether I will ever have time to translate all of them. However, as and when I have time to make fresh translations of any the verses (which, as I explained here, I first assisted Sadhu Om in making this translation of between 1977 and the early 1980s) with any of the explanations (paraphrases, summaries or notes) written by Muruganar or Sadhu Om, I hope to add them to this page. I will label each பொழிப்புரை (poṙippurai) as either ‘Muruganar’s paraphrase’ or ‘Sadhu Om’s paraphrase’, each கருத்துரை (karutturai) as ‘Muruganar’s summary’, each விசேடவுரை (viśēḍurai) as ‘Muruganar’s explanation’, each விளக்கக் குறிப்பு (viḷakka-k kuṟippu) as ‘Sadhu Om’s explanation’ and each explanation or note written by me as ‘MJ’. In some cases I will give explanations by Sadhu Om for all or part of which there is no Tamil version, in which case it will be an explanation that he gave me either orally or as a roughly written draft for me to polish (as he also did with his translation of each verse), so in some cases I will take the liberty to rephrase such explanations, since I can understand and articulate his explanations more clearly now than I could then.
When translating these verses, paraphrases and explanations, I have taken care to translate as accurately as possible not only the meaning of each word but also the syntax of each sentence, which other translators have in most cases either not attempted or failed to do (with the exception of Sadhu Om, who tried to do so as much as he was able to with his limited knowledge of English). For example, in many cases other translators have split complex sentences and sometimes even relatively simple sentences into two or more simpler sentences, thereby sacrificing the exact meaning of the original. Translating the syntax accurately is important because syntax connects words together in a meaningful manner, so a change of syntax inevitably changes the meaning of a sentence to a greater or lesser extent.
It is often not easy and sometimes not even possible to translate complex Tamil syntax accurately into English because the sentence structure of these two languages is so different, and when the syntax of a complex Tamil sentence is translated as accurately as possible into English, the resulting English sentence may be more difficult to understand than the Tamil original, but the meaning will still be intelligible if it is read carefully. If instead the syntax of the original were sacrificed to make the English translation easier to read, readers of the translation would thereby be deprived of the opportunity to understand the exact and complete meaning of the original.
Some people complain that complex sentences are too difficult to understand and therefore say that they prefer simpler sentences, but Muruganar and Sadhu Om often wrote complex sentences, whether in poetry or prose, as Bhagavan also did in his own writings, and whenever they did so, it was because that is the most effective way to clearly convey the exact meaning that they intended. If we find it difficult to understand any sentence, we should read it again and consider carefully what it means, because one of the benefits of complex sentences is that they encourage us to read more slowly, carefully and thoughtfully, giving due consideration to understanding clearly not only the exact meaning intended but also the deeper and wider implications of it.
Verse 19:
காரணமே காரியமாக் காண்டலாற் சாத்திரங்கள்Muruganar’s paraphrase: காரணமே காரியமாகக் காணப்படுவதாலும், நாம ரூப மாத்திரமென்று சாத்திரங்களாற் சொல்லப்பட்ட பெரிய உலகத்துக்குக் காரணமான சேதனம் கரதலாமலகம் போன்ற உண்மையாதலாலும், பெரிய உலகம் உண்மை யென்றே கூறத்தகும்.
பேருருவ மாத்திரமாப் பேசலுறும் — பேருலகக்
காரணமாஞ் சின்மயந்தான் கைந்நெலிமெய் யாதலினாற்
பேருலக மெய்யெனவே பேசு.
kāraṇamē kāriyamāk kāṇḍalāṯ cāttiraṅgaḷ
pēruruva māttiramāp pēcaluṟum — pērulahak
kāraṇamāñ ciṉmayandāṉ kainnelimey yādaliṉāṯ
pērulaha meyyeṉavē pēcu.
பதச்சேதம்: காரணமே காரியமா காண்டலால், சாத்திரங்கள் பேர் உருவம் மாத்திரமா பேசல் உறும் பேர் உலகக் காரணமாம் சின்மயம் தான் கைந்நெலி மெய் ஆதலினால், பேர் உலகம் மெய் எனவே பேசு.
Padacchēdam (word-separation): kāraṇamē kāriyamā kāṇḍalāl, śāttiraṅgaḷ pēr uruvam māttiramā pēcal uṟum pēr ulaha-k kāraṇamām ciṉmayam tāṉ kai-n-neli mey ādaliṉāl, pēr ulaham mey eṉavē pēcu.
English translation: Since cause alone is seen as effect, and since cinmayam, which is the cause of the vast world, which śāstras describe as mere names and forms, is palm-nelli real, say that the vast world is real.
Explanatory paraphrase: Since cause [namely upādāna kāraṇa, the appropriated or material cause] alone is seen as [its] effect, and since cinmayam [what is composed of awareness], which is the cause of the vast world, which śāstras describe as mere names and forms, is real as clearly as a nelli fruit in the palm, [it is appropriate to] say that the vast world is real.
Since cause alone is seen as effect, and since cētanam [awareness], which is the cause for the vast world, which is described by śāstras as nāma-rūpa-mātra [mere name and form], is real like kara-tala-āmalaka [an āmalaka on the palm of the hand], it is appropriate to say that the vast world is real.
Sadhu Om’s paraphrase: காரணமாகிய சின்மயமே காரிய வடிவான உலகமாய்க் காணப்படுவதால், சாத்திரங்களால் நாமரூபங்களாக மாத்திரம் வருணிக்கப்படும் இப்பெரிய உலகத்தின் மூலகாரணமான சின்மயமோ உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போன்ற உண்மையாதலால் இப்பெரிய பிரபஞ்சமும் சின்மய உண்மையேயாகும் என்று கொள்க.
Since cinmayam [what is composed of awareness], which is the cause [namely the upādāna kāraṇa, the appropriated or material cause, meaning the substance of which its effects are made], alone is what is seen as the world, which is its effect, and since cinmayam, which is the material cause of this great world, which is described by śāstras [sacred texts] merely as names and forms, is real like a nelli fruit on the palm, accept that this great world is just cinmaya-reality [the reality composed of awareness].
Sadhu Om’s explanation: சாத்திரங்களால் நாம ரூபமாக இவ்வுலகம் வருணிக்கப் படுகின்றது. இந்த நாமம் ரூபம் இரண்டும் காரண பிரம்மத்தின் காரியங்கள் எனலாம். சத்து, சித்து, ஆனந்தம், நாமம், ரூபம் எனப்படும் பிரம்மத்தின் ஐந்து அம்சங்களுள் முதல் மூன்றும் சத்தியாம்சங்கள்; நாமம் ரூப மிரண்டும் மித்தியாம்சங்கள். சச்சிதானந்தமோ சுய விளக்கமுடையன. ஆனால் நாமரூபாதிப் பிரபஞ்சமோ அவ்வாறல்ல; சச்சிதானந்த அதிஷ்டானத்தின் இருப்பால் இருப்புள்ள போற் காணப்படுவன. ஒருவனது நிழல் அன்னியனைக் குறிக்காமல் அவனையே குறிப்பதாயினும் அந்நிழல் அம் மனிதனேயாகாது. மனிதனின் இருப்பால் நிழலும் இருப்பு (உண்மை-உள்ளதன்மை) அடைவது போல, காரண வஸ்துவான பிரம்மத்தின் இருப்பால் (உண்மையால்) காரியவஸ்துவான பிரபஞ்சமும் உண்மை (இருக்கும்தன்மை) உடையதாகின்றது. எனவே நாம ரூபத்தை நீக்கி இவ்வுலகின் சத்தியாம்சத்தைக் கொண்டு, இவ்வுலகு உண்மையாகின்றது.
This world is described by śāstras as being name and form. We may say that both this name and form are the effect of brahman, the cause. Among the five aspects of brahman, namely being, awareness, happiness, name and form, the first three are real aspects (satyāṁśa), whereas both name and form are unreal aspects (mithyāṁśa). Being, awareness and happiness shine by their own light, but the expansive universe consisting of names and forms is not so; they are seen as if having existence because of the existence of their substratum, being-awareness-happiness (sat-cit-ānanda). Though a person’s shadow pertains only to himself and not to anyone else, that shadow is not that person himself. Just as the shadow gains existence (being or reality) because of the existence of the person, the world, which is the effect, possesses reality (the nature of being) because of the being (reality) of brahman, the causal substance. Therefore, taking the real aspect (satyāṁśa) of this world [namely sat-cit-ānanda] and discarding its name and form, this world is real.
Verse 20:
மூவே ழுலகு முதற்கா ரணநோக்கஅரும்பதவுரை: ஓவாது: இடைவிடாது; தாவாத: ஒழியாத.
ஓவா துளவாற்றா லுண்மையாம் — தாவாத
காரியமாம் பேருருவங் காணுங்காற் காரணமும்
பூரணமாஞ் சூனியமே போன்ம்.
mūvē ṙulahu mudaṯkā raṇanōkka
ōvā duḷavāṯṟā luṇmaiyām — tāvāda
kāriyamām pēruruvaṅ kāṇuṅkāṯ kāraṇamum
pūraṇamāñ śūṉiyamē pōṉm.
பதச்சேதம்: மூ ஏழ் உலகு முதல் காரணம் நோக்க, ஓவாது உள ஆற்றால் உண்மை ஆம். தாவாத காரியம் ஆம் பேர் உருவம் காணுங்கால், காரணமும் பூரணம் ஆம் சூனியமே போன்ம்.
Padacchēdam (word-separation): mū ēṙ ulahu mudal-kāraṇam nōkka, ōvādu uḷa āṯṟāl uṇmai ām. tāvāda kāriyam ām pēr uruvam kāṇuṅkāl, kāraṇamum pūraṇam ām śūṉiyamē pōṉm.
English translation: When seeing the material cause, because of existing unceasingly, the three-seven worlds are real. When seeing name and form, which are the imperishable effect, even the cause will be as if just a complete nothingness.
Explanatory paraphrase: When one sees [them only as their] mudal-kāraṇam [primary cause, the upādāna kāraṇa or material cause], because [as such] they exist unceasingly, the three-seven worlds [namely all the worlds, which are variously said to be three or seven above and seven below] are real. [However] when one sees [those worlds as] names and forms, which are the effect of the imperishable [material cause], even [that] cause will [seem to] be as if [it were] just a complete śūnya [something that is entirely non-existent].
Sadhu Om’s paraphrase: இடைவிடாது விளங்கும் மூல காரணமாக ஆன்ம அறிவாற் பார்க்கும்போது, மூவுலகாகவும் கீழ்மேல் ஏழுலகாகவும் சொல்லலப்படும் இவ்வுலகங்களெல்லாம் எப்போதும் விளங்கிக் கொண்டேயிருப்பதால் உண்மையே யாகும். இவ்வாறு அழிவற்றதுபோற் காணப்படும் காரிய வடிவான நாமரூபப் பிரபஞ்சத்தை மட்டும் கருத்திற் கொண்டு பார்க்கும் போது காரண வஸ்துவாகிய சத்திய ஆன்மாவுங்கூட முற்றிலும் இல்லாததோர் சூனியமாகவே தோன்றும்.
When by self-knowledge one sees [them] as [their] upādāna kāraṇa (material cause), which shines uninterruptedly, all these worlds, which are said to be three worlds or seven worlds above and below, are indeed real, because [as their upādāna kāraṇa] they are always shining. But when one sees bearing in mind only the expansive world of names and forms (nāma-rūpa prapañca), which is the form of the effect, which is seen in this way as if it were what is indestructible, even the real ātman, which is the kāraṇa vastu (causal substance), will appear to be a completely non-existent nothingness (śūnya).
Sadhu Om’s explanation: The phrase ‘mū-v-ēṙ ulahu’ (three-seven worlds) in the original verse can mean either ‘three worlds or seven worlds’ or ‘three times seven [namely twenty-one] worlds’, because in different traditional classifications the number of worlds is variously said to be three, seven, fourteen (seven higher worlds and seven lower ones) or twenty-one.
Verse 21:
ஈசன் படைப்பா மெதிரிற் புலப்படூஉம்அரும்பதவுரை: காசினி: உலகம்; துயக்கறு: தடையற்ற, பந்தமற்ற.
காசினிமெய் யாகக் களிப்பார்க்குப் — பாச
மயற்கற் பனையா மனோமாத் திரமே
துயக்கறுதன் மெய்த்துணிவுற் றோர்க்கு.
īśaṉ paḍaippā mediriṯ pulappaḍūum
kāśiṉimey yāhak kaḷippārkkup — pāśa
mayaṯkaṯ paṉaiyā maṉōmāt tiramē
tuyakkaṟutaṉ meyttuṇivuṯ ṟōrkku.
பதச்சேதம்: ஈசன் படைப்பு ஆம், எதிரில் புலப்படூஉம் காசினி மெய்யாகக் களிப்பார்க்கு. பாச மயல் கற்பனையாம் மனோ மாத்திரமே, துயக்கு அறு தன் மெய்த் துணிவு உற்றோர்க்கு.
Padacchēdam (word-separation): īśaṉ paḍaippu ām, ediril pulappaḍūum kāśiṉi meyyāha-k kaḷippārkku. pāśa mayal kaṯpaṉai-y-ām maṉō-māttiramē, tuyakku aṟu taṉ mey-t-tuṇivu uṯṟōrkku.
அன்வயம்: எதிரில் புலப்படூஉம் காசினி மெய்யாகக் களிப்பார்க்கு, ஈசன் படைப்பு ஆம். துயக்கு அறு தன் மெய்த் துணிவு உற்றோர்க்கு, பாச மயல் கற்பனையாம் மனோ மாத்திரமே.
Anvayam (words rearranged in natural prose order): ediril pulappaḍūum kāśiṉi meyyāha-k kaḷippārkku, īśaṉ paḍaippu ām. tuyakku aṟu taṉ mey-t-tuṇivu uṯṟōrkku, pāśa mayal kaṯpaṉai-y-ām maṉō-māttiramē.
English translation: For those who enjoy as real the world perceived in front, it is God’s creation. For those who have attained certain knowledge of the unbound reality of oneself, just mere mind, which is a fabrication, a binding delusion.
Explanatory paraphrase: For those who enjoy as real the world perceived in front, [it is appropriate to say that] it is God’s creation. For those who have attained certain knowledge of the unbound reality of oneself, [the world is] just a mere mental fabrication, a binding delusion.
Muruganar’s paraphrase: (ஜீவ போதச் சுட்டறிவுக்கு) எதிர்ப்படத் தோன்றும் உலகம், அதனை மெய்யாக நம்பிக் களிக்கும் பாமரர்க்குக் கடவுள் படைப்பாம்; ஆனால் பாசபந்தமற்ற ஆன்மசொரூபத்தை அபரோக்ஷமாக வறிந்த திடஞானிகளுக்கு மாயா மோகமான மனோமயக் கற்பனா மாத்திரமே.
For pāmaras [ignorant, foolish or low-minded people] who enjoy believing it to be real, the world that appears in front (to the transitive awareness, the jīva-consciousness) is God’s creation; but for dṛḍha-jñānis [those whose knowledge is firm], who have directly known ātma-svarūpa, which is devoid of pāśa-bandham [the bondage of desires and attachments], [the world is] is just manōmaya-kalpanā-matra [a mere fabrication composed of mind], which is māyā-mōha [a delusion of māyā].
Sadhu Om’s paraphrase: தம் முன் காணப்படும் உலகத் தோற்றத்தை மெய்யெனக்கொண்டு களிக்கும் அஞ்ஞானிகளுக்கு இவ்வுலகம் ஈசனது படைப்பென்று சாஸ்திரங்களிற் கூறப்பட வேண்டி வந்தது. ஆனால், பந்தப்படுத்துங் கற்பனை மயக்கமுள்ள இவ்வுலகத் தோற்றமானது, தடையற்ற தன் உண்மை சொரூபத்தை யுணர்ந்த ஞானிகளுக்கோ மனோமாத்திரத் தோற்றமே யாகக் காணப்படும்.
For ajñānis [those not established as pure awareness] who enjoy taking the world-appearance that is seen before them to be real, it became necessary for it to be said in śāstras [sacred texts] that this world is God’s creation. However, for jñānis, who have known the real nature of themself, which is devoid of bondage, this world-appearance, which is a delusion of binding fabrication, is seen to be just a mere mental appearance.
Chapter 2.15: Dvaṁdva [pairs of opposites] and tripuṭī [three factors of transitive knowledge] (iraṭṭai-muppuḍi)
Verse 579:
மன்னுசொரூ பாத்துவித மாட்சியால் வேறுகதிஅரும்பதவுரை: உபேயம்: அடையப்படும் நிலை.
தன்னைத் தவிர்த்தில்லாத் தன்மையால் — துன்னு
முபேயமுந் தானே யுபாயமுந் தானே
யபேதமாக் காண்க வவை.
maṉṉusorū pādduvita māṭciyāl vēṟugati
taṉṉait tavirttillāt taṉmaiyāl — tuṉṉu
mupēyamun dāṉē yupāyamun dāṉē
yabhēdamāk kāṇka vavai.
பதச்சேதம்: மன்னு சொரூப அத்துவித மாட்சியால், வேறு கதி தன்னை தவிர்த்து இல்லா தன்மையால், துன்னும் உபேயமும் தானே, உபாயமும் தானே. அபேதமா காண்க அவை.
Padacchēdam (word-separation): maṉṉu sorūpa adduvita māṭciyāl, vēṟu gati taṉṉai tavirttu illā taṉmaiyāl, tuṉṉum upēyam-um tāṉē, upāyam-um tāṉē. abhēdam-ā kāṇga avai.
அன்வயம்: மன்னு சொரூப அத்துவித மாட்சியால், தன்னை தவிர்த்து வேறு கதி இல்லா தன்மையால், துன்னும் உபேயமும் தானே உபாயமும் தானே. அவை அபேதமா காண்க.
Anvayam (words rearranged in natural prose order): maṉṉu sorūpa adduvita māṭciyāl, taṉṉai tavirttu vēṟu gati illā taṉmaiyāl, tuṉṉum upēyamum tāṉē, upāyamum tāṉē. avai abhēdam-ā kāṇga.
English translation: Because of the advaita-glory of the enduring svarūpa, and because of the fact that excluding oneself there is no other gati, the aim to be reached is only oneself and the means is only oneself. See them to be non-different.
Explanatory paraphrase: Because of the advaita-māṭci [the glory, greatness or clarity of being non-dual, one only without a second] of the enduring svarūpa [one’s own real nature, which always shines clearly as ‘I am’], and because of the fact that excluding oneself there is no other gati [refuge, means or goal], the upēya [aim or goal] to be reached is only oneself and the upāya [means or path to reach it] is only oneself. See [or know] them [the goal and the path] to be abhēda [non-different or identical in nature].
Muruganar’s summary: ஆன்ம சொரூபம் அத்துவிதமாதலாலும், அடைய வேண்டுங் கதியும் அதைத் தவிர்த்து வேறின்மையாலும், உபாயம் உபேயம் இரண்டும், ஆன்ம சொரூப விஷயத்தில் அவ்வொன்றேயாக அறியத்தக்கனவா மெனல்.
[This is] saying that since ātma-svarūpa [the real nature of ourself] is advaita [non-dual, one only without a second], and because of the non-existence of any other gati [refuge or goal] one needs to attain excluding that, it is appropriate to know both the upāya [means] and the upēya [aim] in the case of ātma-svarūpa to be only that one [namely ātma-svarūpa itself].
Sadhu Om’s paraphrase: அழிவற்ற ஆன்ம சொரூபம் இரண்டற்றது என்ற சிறப்பாலும், அதை யடையும் வழியும் தன்னை நாடுவதைத் தவிர (ஆன்மாவை விட) வேறில்லை என்பதாலும் சாதனமும் சாத்திய நிலையுமான இரண்டையும் வேறுபாடற்று ஆன்மா வாகவே காண்பாயாக.
Because of the distinction that the indestructible ātma-svarūpa [the real nature of ourself] is what is devoid of two [being the only thing that actually is], and because of the fact that the way [or means] by which to attain it is not other than investigating oneself ([in other words, is not other] than ātman), may you see the two, which are the sādhana [means] and the state of sādhya [what is to be accomplished], just to be ātman, being without [any] difference.
Sadhu Om’s explanation: In the light of this verse, we can understand the true significance and inner meaning of the saying of Jesus Christ: ‘I am the way, the truth and the life’.
Verse 647:
அதனைநோக் காதே யிதனைநோக் காதேஅரும்பதவுரை: நோக்காதே: நோக்காமல்; மதன்: வலிமை; எலை இல்: எல்லையில்லாத.
யெதனைநீ நோக்கா திருப்பின் — மதன்சே
ரிருப்புநோக் காலே யெலையில்சிதா காசப்
பரப்புநோக் காம்பொருளா வாய்.
adaṉainōk kādē yidaṉainōk kādē
yedaṉainī nōkkā diruppiṉ — madaṉcē
riruppunōk kālē yelaiyilcitā kāśap
parappunōk kāmporuḷā vāy.
பதச்சேதம்: அதனை நோக்காதே, இதனை நோக்காதே, எதனை நீ நோக்காது இருப்பின், மதன் சேர் இருப்பு நோக்காலே எலையில் சிதாகாசப் பரப்பு நோக்கு ஆம் பொருள் ஆவாய்.
Padacchēdam (word-separation): adaṉai nōkkādē, idaṉai nōkkādē, edaṉai nī nōkkādu iruppiṉ, madaṉ-sēr iruppu nōkkālē elai-y-il cit-ākāśa-p parappu nōkku ām poruḷ āvāy.
English translation: If you are being, without looking at that, without looking at this, without looking at anything, just by the powerful look at being you will be the real substance, which is the limitless space of awareness, the look having expanded.
Explanatory paraphrase: If you are [just] being, without looking at that, without looking at this, without looking at anything [at all other than yourself], just by [that] powerful look at [your own] being you will be poruḷ [the one real substance], which is the limitless cit-ākāśa [space of awareness], [your] look [or sight] having expanded [as such by shedding all its limiting adjuncts (upādhis)].
Sadhu Om’s paraphrase: நீ ‘இது அது’ என்று முன்னிலை-படர்க்கைகளாகிய எந்தப் பொருளையும் சுட்டி நினையாமலிருந்தால் (அப்போது நிகழும்) வலிய தற்கவனமான (இருக்கிறேன் என்று விளங்கும்) இருப்புணர்வால் எல்லையற்ற பரமான்ம வெளியாக உன் திருஷ்டி விரிந்து அப் பரம்பொருளே நீ யாவாய்.
If you remain without transitively thinking of any object, which is a second or third person, as ‘this’ or ‘that’, by being-awareness [or awareness of being] (which shines as ‘I am’), which is the powerful self-attention (that occurs then), you will be just that param-poruḷ [supreme reality or ultimate substance], your dṛṣṭi [seeing, sight or awareness] having expanded as the limitless space of paramātman [the ultimate self, what we all ultimately are].
Verse 696:
ஈசனருட் பூட்கையா லெம்முயல்வு மின்றியேஅரும்பதவுரை: அருள் பூட்கையால்: அருள் வலிமையால்; அம்மை: முன் பிறப்பு; ஆள் செய்தவர்: பக்தி செய்தவர்கள்.
மாசறுமார்ச் சால மரபினாற் — பாசமற
இம்மையிலே ஞானசித்தி யெய்தினோர் மர்க்கடம்போ
லம்மையிலே யாட்செய் தவர்.
īśaṉaruṭ pūṭkaiyā lemmuyalvu miṉḏṟiyē
māsaṟumārj jāla marapiṉāṟ — pāśamaṟa
immaiyilē ñāṉasiddhi yeydiṉōr markkaṭambō
lammaiyilē yāṭcey tavar.
பதச்சேதம்: ஈசன் அருள் பூட்கையால் எம்முயல்வும் இன்றியே மாசு அறு மார்ச்சால மரபினால் பாசம் அற இம்மையிலே ஞான சித்தி எய்தினோர் மர்க்கடம் போல் அம்மையிலே ஆள் செய்தவர்.
Padacchēdam (word-separation): īśaṉ aruḷ pūṭkaiyāl e-m-muyalvum iṉḏṟiyē māsu aṟu mārjjāla marapiṉāl pāśam aṟa immaiyilē ñāṉa siddhi eydiṉōr markkaṭam pōl ammaiyilē āḷ seydavar.
English translation: Those who have attained jñāna-siddhi in this very life, when attachment has ceased, by the power of God’s grace without any effort by the blemishless cat principle, are those who have practised devotion in former lives like a monkey.
Explanatory paraphrase: Those who have attained jñāna-siddhi [accomplishment of true knowledge] in this very life, when attachment has ceased, by the power of God’s grace without [making] any effort [or endeavouring to do any spiritual practice] by the blemishless [baby] cat principle [namely by depending entirely upon his grace, like a kitten depending on its mother to come and carry it to safety], are those who have practised devotion [or strived as a slave or devotee of God] in former lives like a [baby] monkey [which clings firmly to its mother for safety and protection].
Sadhu Om’s paraphrase: குற்ற மற்ற மார்ச்சால நியாயப்படி (பூனைக் குட்டி தன் முயற்சி யின்றியே தாய்ப் பூனையாற் கௌவித் தூக்கிச் சென்று காப்பாற்றப் படுவது போல்) தன்பாங்கில் யாதொரு சாதனை முயற்சியு மில்லாமலேயே கடவுளின் அருள் மகிமையாற் பற்றற்று, இப் பிறப்பிலேயே ஞான சித்தி யடைந்த சில பெரியோர்கள், முற் பிறவிகளில் மர்க்கட நியாயப்படி (குரங்குக் குட்டி தாய்க் குரங்கைத் தானே பற்றிக் கொள்வதாற் காப்பாற்றப் படுவது போல்) இறைவனைத் தன் முயற்சியால் இடைவிடாது பக்தி செய்தவரர்களே (இறைவனுக்கு அடிமை செய்தவர்களே) ஆவர்.
The few great ones who have attained jñāna-siddhi [accomplishment of true knowledge] in this birth, being free of attachment, by the greatness of God’s grace, without any sādhana-effort at all on their part in accordance with the blemishless mārjāla-nyāya [cat analogy] (just as a kitten without its own effort is protected by the mother cat, being grasped in her mouth, lifted and taken), are those who in previous births (as devotees of God) have practised bhakti [devotion] to God uninterruptedly by their own effort in accordance with the markaṭa-nyāya [monkey analogy] (just as a baby monkey is protected by itself eagerly grasping and holding the mother monkey).
Verse 965:
தன்னைநினைத் தோரடிநீ சார்ந்தா லதற்கீடாஅரும்பதவுரை: அனைத்து: அவ்வளவு.
வன்னையினு மிக்கவவ் வாண்டானும் — உன்னை
நினைத்துத்தா னொன்பதடி நீளவந் தேற்பா
னனைத்துக்கா ணன்னோ னருள்.
taṉṉainiṉait tōraḍinī sārndā ladaṯkīḍā
vaṉṉaiyiṉu mikkavav vāṇḍāṉum — uṉṉai
niṉaittuttā ṉoṉbadaḍi nīḷavan dēṯpā
ṉaṉaittukkā ṇaṉṉō ṉaruḷ.
பதச்சேதம்: தன்னை நினைத்து ஓர் அடி நீ சார்ந்தால், அதற்கு ஈடா அன்னையினும் மிக்க அவ் ஆண்டானும் உன்னை நினைத்து தான் ஒன்பது அடி நீள வந்து ஏற்பான். அனைத்து காண் அன்னோன் அருள்!
Padacchēdam (word-separation): taṉṉai niṉaittu ōr aḍi nī sārndāl, adaṯku īḍā aṉṉaiyiṉum mikka a-vv-āṇḍāṉum uṉṉai niṉaittu tāṉ oṉbadu aḍi nīḷa vandu ēṯpāṉ. aṉaittu kāṇ aṉṉōṉ aruḷ!
அன்வயம்: தன்னை நினைத்து நீ ஓர் அடி சார்ந்தால், அதற்கு ஈடா அன்னையினும் மிக்க அவ் ஆண்டானும் உன்னை நினைத்து தான் ஒன்பது அடி நீள வந்து ஏற்பான். அன்னோன் அருள் அனைத்து காண்!
Anvayam (words rearranged in natural prose order): taṉṉai niṉaittu nī ōr aḍi sārndāl, adaṯku īḍā aṉṉaiyiṉum mikka a-vv-āṇḍāṉum uṉṉai niṉaittu tāṉ oṉbadu aḍi nīḷa vandu ēṯpāṉ. aṉṉōṉ aruḷ aṉaittu kāṇ!
English translation: Thinking of him, if you approach one step, as an appropriate reward for that, more even than a mother that Lord, thinking of you, himself coming nine steps distance, will receive. See, his grace is so much!
Explanatory paraphrase: Thinking of him, if you approach one step, as an appropriate reward for that, more [lovingly] even than a mother that Lord [God or guru], thinking of you, himself coming nine steps distance [towards you], will receive [welcome, embrace or adopt] [you]. See, his grace is so much [or of such a nature]!
Sadhu Om’s paraphrase: நீ இறைவனை நோக்கி ஓடி அடி எடுத்து வைத்தால், பெற்ற தாயினும் பெரிதுங் கருணையுடைய இறைவனும் உன்னை நோக்கி ஒன்பதடி தூரம் நெருங்கி வந்து, உன்னைத் தன் பாதுகாப்பில் ஏற்றுக் கொள்கிறார். சற்குருவாய் நம்மை யாட் கொண்ட இறைவனது கருணை அவ்வளவு பெரிதாகும்!
Looking at [or attending to] the Lord, if you take and place one step [towards him], the Lord also, who has greater compassion even than the mother who gave birth [to you], looking at you and coming close nine steps distance, will receive and take you under his protection. So great is the grace of the Lord, who as sadguru has taken charge of us!
Verse 966:
உள்ளதே யுள்ளமென வோங்குந் திருவருளேல்அரும்பதவுரை: செறிவுள்: ஒடுக்கத்தினுள்; குறி: உபாதி; தீர்: ஒழிந்து.
உள்ளுருகி யுள்ளா வுயிர்கட்கே — உள்ளதனை
எள்ளுகுறை யேயுமலா தின்னருள்செய் யாக்குறையவ்
வுள்ளதனுக் கெங்ங னுறும்.
uḷḷadē yuḷḷameṉa vōṅgun tiruvaruḷēl
uḷḷuruhi yuḷḷā vuyirkaṭkē — uḷḷadaṉai
eḷḷukuṟai yēyumalā diṉṉaruḷcey yākkuṟaiyav
vuḷḷadaṉuk keṅṅa ṉuṟum.
பதச்சேதம்: உள்ளதே உள்ளம் என ஓங்கும் திருவருளேல் உள் உருகி உள்ளா உயிர்கட்கே உள்ளதனை எள்ளு குறை ஏயும் அலாது, இன் அருள் செய்யாக் குறை அவ் உள்ளதனுக்கு எங்ஙன் உறும்?
Padacchēdam (word-separation): uḷḷadē uḷḷam eṉa ōṅgum tiruvaruḷēl uḷ uruhi uḷḷā uyirkaṭkē uḷḷadaṉai eḷḷu kuṟai ēyum alādu, iṉ aruḷ seyyā-k kuṟai a-vv-uḷḷadaṉukku eṅṅaṉ uṟum?
English translation: If what is alone is divine grace, which flourishes as ‘we are’, except that the fault of neglecting what is pertains only to souls who do not think melting within, how does the fault of not bestowing sweet grace pertain to that being?
Explanatory paraphrase: Since uḷḷadu [what actually is] alone is divine grace, which flourishes [or stands high] as uḷḷam [the heart or ‘[we] are’, an inclusive form of the singular ‘[I] am’], [blame for] the fault of neglecting uḷḷadu pertains only to souls who do not think [of it] melting within [due to intense love]; how instead can [blame for] the fault of not bestowing sweet grace [upon those souls] pertain to that uḷḷadu?
Muruganar’s paraphrase: பாரமார்த்தத்தில் யாதொன்றுளதாவதோ அம் முழுமுதலா மெய்ப்பொருளே, ‘பின்னவுயிர் தோறும் அபின்ன விளக்கமாய் யாமே யுள்ளோ’ மென, உயிர்க்குயிரா மான்ம சொரூபமாயிருந்தொளிரும் இதயவியல்பிற்றாய், எவற்றையு மடிப்படுத்து மேலாடுந் திருவருள் வடிவினதா மெனில், அத்தகைய பேரன்பை நினைத்து, தம்முடலே யன்றி யுள்ளுங் கசிந்துருக அவ்வுள்ள பொருளை அனவரதம் அனுசந்தானம் செய்யாதவுயிர்களுக்கே, அதனைக் கருத்தா லெண்ணச்ஞ் செய்யா திகழ்ந்த குற்றம் பொருந்துவதல்லது, அவற்றுக் கின்னருள் பாலிக்கவில்லை யென்னும் குற்றம் அவ்வுள்ள பொருளாங் கடவுளுக் கெங்ஙன மெய்தும்?
If it is said that what one exists in pāramārtham [ultimate reality], that mey-p-poruḷ [real substance], which is muṙu-mudal [the entire first principle, the primary origin of all], alone is the form of divine grace, which dances above, subduing everything, as the nature of the heart, which exists and shines as ātma-svarūpa [the real nature of oneself], which is the soul to the soul, as ‘being the abhinna [indivisible or inseparable] light in every bhinna [separate] soul, we alone are’, except that the fault of negligence of not thinking of it by mind is what pertains only to the souls who do not unceasingly investigate that being substance (uḷḷa-poruḷ) such that not only their body but also their heart melts and dissolves thinking of such immense love, how does the fault of not giving sweet grace to them pertain to god, who is being substance (uḷḷa-poruḷ)?
Muruganar’s explanation: உயிர்கள் தன்னையறிந்தடைதலில் சற்றும் வருந்தலாகாது என்றே தானவற்றுக் கயலாக நில்லாது, எவ்வுயிர்களுள்ளும் அவ்வுயிர்களின் உண்மையா மான்ம சொரூபமாகவே இறைவனிருந்தொளிர்தல் அவன் அவற்றின் பாற்கொண்ட பெருங்கருணைத் திறமாதலால் ‘உள்ளதே யுள்ளமென வோங்குந் திருவரு’ ளெனவும், இதயத்தில் இறைவன் இடைவிடாது ‘யான்யா’ னெனத் திகழ்ந்து கொண்டே யிருக்குந் திகழ்ச்சிவடிவாய் அனைத்துயிர்களுக்கும் அல்லும் பகலும் அருள் செய்து கொண்டே இருத்தலின் ‘இன்னருள் செய்யாக் குறை யவ்வுள்ளதனுக் கெங்ஙனுறு’ மெனவும் அவனுக்கபிமுகமாய் அகத்துத் திரும்பி தாமவனை நோக்கினாலொழிய, அவன் அவ்வாறு தங்களுக்கருள் செய்து கொண்டேயிருக்கு முண்மை அவற்றுக்குப் புலனாகாமையின், அருளே வடிவா மவனை அகத்தா லாய்தலில்லாத வுயிர்கள் அவன் சற்றுமே தமக்கருள வில்லை யென்றல் பெருந்தவறாமாதலின், ‘உள்ளுருகி யுள்ளா வுயிர்கட்கே யுள்ளதனை யெள்ளுகுறையேயு’ மெனவுங் கூறினார். இதயத்தில் இரண்டற விருந்தொளிரு மான்ம சொரூபமாம் பொருளொன்றே தான் பலவா யிருத்தல் போன்று உபாதியாற் பலவா மொவ்வோருயிருள்ளுந் தனித்தனி ‘யான் யா’ னென் றினிதுறையப் பெறுதலின் உள்ளம் (உள்ளோம், இருக்கின்றோம்) என்னும் பன்மை ஏற்புடைத்தாமாறு உணர்க. அது அவ்வா றிருந் தொளிர்தற் கிடனாங்காரணம் பற்றியே இதயம் தமிழில் உள்ளமென வழங்கப் பெறுதலின், ஈண்டு அவ்வுள்ள மெனும் பெயர் இரட்டுற மொழிதலால் அவ்விரண்டு பொருளும் ஒருங்குபட நின்றது. உருகியென்னுஞ் செய்தெ னெச்சம் செயவெனெச்சமாகத் திரித்துரைக்கப் பட்டது.
Since, so that souls need not suffer [or make strenuous efforts] even a little in knowing and attaining him, God being and shining within all souls just as ātma-svarūpa, which is the reality of those souls, instead of himself standing as external [or alien] to them, is the firmness [power, skill, goodness or greatness] of the immense grace that he has for them, he [Bhagavan] said ‘uḷḷadu [what actually is] alone is divine grace, which flourishes [or stands high] as uḷḷam [the heart or ‘[we] are’]’; and since God, as the form of brilliance that is shining uninterruptedly as ‘I am I’ in the heart, is granting grace day and night to all souls, he [Bhagavan] said ‘how does the fault of not bestowing sweet grace [upon those souls] pertain to that uḷḷadu?’; and since, unless they look at him, turning within to be facing towards him, the truth that he is thus continuously granting grace to them will not be clear to them, and since for souls who do not by mind [or heart] investigate him, who is the form of grace itself, to say that he does not grant grace to them even a little is [therefore] a great wrong, he [Bhagavan] said ‘the fault of neglecting uḷḷadu pertains only to souls who do not think [of it] melting within’. Since poruḷ [the one real substance], which is ātma-svarūpa, which exists and shines in the heart [as one] without a second, [yet] itself seeming as if it were many, alone has come to reside sweetly as ‘I am I’ separately within each and every single soul, who are [seemingly] many because of upādhi [the limiting adjuncts that each one mistakes itself to be], may it be known that the plural ‘uḷḷam’ ([we] are) is appropriate. Since in Tamil the heart has come to be called ‘uḷḷam’ because it is the vast space for that [namely ātma-svarūpa] being and shining, here that name ‘uḷḷam’ intentionally has a double meaning, so both those meanings [namely ‘[we] are’ and ‘heart’] stand simultaneously.
Sadhu Om’s paraphrase: ஒவ்வொருவ ருள்ளும் ஆன்மாவாய் ‘இருக்கிறேன்’ என்று உணர்வாகும் இதயவிளக்கமே திருவருளின் வடிவம் எனப்படும். (அதாவது திருவருள் இவ் வடிவில் எல்லோரையும் அனுக்கிரகித்துக் கொண்டே யிருக்கின்றது; அவ்வாறிருக்க,) உயிர்கள் அன்புபொங்கி அவ் விதயமாம் ஆன்மாவைத் தியானிக்கா திருப்பதால் அவ் விறைவனைத் திரும்பிப் பாராத (கருணையற்ற) குற்றம் இவ்வுயிர்களுக்குத்தான் பொருந்துமே தவிர, அருள் செய்யாக் குற்றம் அவ் வுள்ளபொருளாகிய இறைவனுக்கு எவ்வாறு பொருந்தும்? (பொருந்தா தென்க).
As ātman within each and every one, the heart-light, which is awareness [that shines] as ‘am’, is said to be the form of divine grace. (That is, in this form divine grace is continuously blessing everyone. When it is so,) except that the fault of souls not turning and seeing (not being gracious to) that Lord by remaining without meditating with surging love on ātman, that heart, pertains only to those souls, how does the fault of not bestowing grace pertain to the Lord, who is that being substance (uḷḷa-poruḷ)? (May it be said that it does not pertain.)
Sadhu Om’s explanation: “இருக்கிறேன்” என்னும் தன்மையுணர்வு எல்லோருக்கும் அனுபவம். இவ் வுள்ள வுணர்வு இறைவன் ஆன்மாவாய் நம்முள் எழுந்தருளியிருக்கும் பெருங் கருணையாலேயே நமக்கு இருந்து வருகின்றது. ஆகவே அனைவரையும் இறைவன் “இருக்கிறேன்” என்ற சித்ரூபத்தில் அருளிய வண்ணமே யிருக்கின்றான். ஜீவர்கள் தன்னை அடைந் துய்ய இவ்வருள் விளக்கமாகிய “இருக்கிறேன்” என்ற உணர்வே பேருதவி யாவதால் இதுவே இறைவனது திருவருள் எனப்பட்டது. அப்படியிருக்க, உயிர்களோ தன்மை வடிவிலுள்ள இருப்புணர்வான ஆன்மாவைக் கருதி நாடாமல் முன்னிலை-படர்க்கைகளையே நாடி நிற்பதால், ‘உயிர்களுக்குத்தான் அவ் விறைவன்பாற் கருணையில்லை’ என்றே சொல்ல வேண்டிவருகிறது! எனவே, ‘அருளாமை’ என்ற குற்றத்திற்கு உயிர்களே ஆளாகின்றன ரன்றி ஆண்டவன் சிறிதும் ஆளாகான் என்பது கருத்து!
The first-person awareness ‘am’ is the experience of everyone. This being awareness (uḷḷa-v-uṇarvu) exists and becomes clear to us only by immense grace, which is God graciously residing within us as ātman. Therefore God exists in such a way as to bestow grace on all in the form of the awareness ‘am’. Since the awareness ‘am’, which is this light of grace, is the greatest aid enabling jīvas to be saved by attaining him, this itself is said to be the divine grace of God. When it is so, since souls remain attending only to second and third persons instead of attentively investigating ātman, which is being-awareness, which is in the form of the first person, it becomes necessary to say that only for souls is there no grace towards God. Therefore, the import [of this verse] is that only souls are subject to the fault of being ungracious, whereas God is not subject to it at all.
Verse 967:
அறிவுண் முகமா யகந்தை யடங்கிச்அரும்பதவுரை: செறிவுள்-ஒடுக்கத்தினுள்; குறி-உபாதி; தீர்-ஒழிந்து.
செறிவுண் மிகவொளிர்சச் சித்தே — குறிகுணந்தீர்
தான்மனா தீதமாய்ச் சார்ந்தே குருவாய்த்தோன்
றான்மனா மீச னருள்.
aṟivuṇ mukhamā yahandai yaḍaṅgic
ceṟivuṇ mihavoḷirsac cittē — kuṟiguṇandīr
tāṉmaṉā tītamāyc cārndē guruvāyttōṉ
ḏṟāṉmaṉā mīśa ṉaruḷ.
பதச்சேதம்: அறிவு உள் முகமாய் அகந்தை அடங்கிச் செறிவுள் மிக ஒளிர் சத் சித்தே குறி குணம் தீர் தான் மன அதீதமாய்ச் சார்ந்தே குருவாய்த் தோன்று ஆன்மன் ஆம் ஈசன் அருள்.
Padacchēdam (word-separation): aṟivu uḷ mukham-āy ahandai aḍaṅgi-c ceṟivuḷ miha oḷir sat-cittē kuṟi guṇam tīr tāṉ maṉa-atītam-āy-c cārndē guru-v-āy-t tōṉḏṟu āṉmaṉ ām īśaṉ aruḷ.
English translation: Being-awareness, which shines abundantly in dissolution, awareness having become inward-facing and ego having subsided, alone is the grace of God, who is ātman, who appears as guru, himself abiding as what transcends the mind, being devoid of distinguishing features and qualities.
Explanatory paraphrase: Sat-cit [being-awareness], which shines abundantly [without any limit] in [the state of] dissolution, [in which] awareness [the mind] has become inward-facing and ego has [thereby] subsided, alone is the grace of God, who is ātman [ourself as we actually are], who appears as guru, himself abiding as manātītam [that which transcends the mind], being devoid of kuṟi [distinguishing features or adjuncts] and guṇa [qualities].
Muruganar’s paraphrase: அறிவந்தர்முகப்பட்டு ‘நானா’ ரென நாடுதலால், உடலே தானென்னு மூனவகந்தை தானுதித்த விடமா முளத்தின்கண் அடங்கி யொடுங்கு மொடுக்கத்துள் ‘யான்யா’ னென்றகண்டமாய் விளங்கும் உண்மை விளக்கமே, உபாதியங் குணமு மொழிந்து விளங்குந்தான் மனவுணர்வுக் கப்பாலாய் நின்றே, அன்பரை வேண்டித் தன் சுத்த மாயையா லவையிரண்டுங் கொண்டு, அம்மனமேயன்றி, ஐம்புலனுங் காணக் குருவடிவாய்ப் புறத்துத் தோன்றும் ஆன்மசொரூபமா மிறைவனருளாம்.
The real light, which shines unbrokenly as ‘I am I’ in [the state of] dissolution in which, by investigating who am I, awareness [the mind] having been faced within, the wicked ego, [the false awareness] ‘the body alone is oneself’, subsides and dissolves in the heart, which is the place from which it arose, is the grace of God, who is ātma-svarūpa [ourself as we actually are], which appears outside in the form of guru so that not only that mind but even the five senses see [him], himself shining devoid of upādhi [limiting adjuncts] and guṇa [qualities], standing beyond the mind-awareness, [yet] taking on both those two [namely upādhi and guṇa] by his pure māyā for the sake of devotees.
Sadhu Om’s paraphrase: (‘நானார்’ என நாடுவதால்) அறிவு அந்தர்முகப்பட்டு ‘உடலே நான்’ என்னும் அகந்தை யடங்கி யொடுங்கு மொடுக்கத்துள் ‘நான் நான்’ என்று அகண்டமாய் விளங்கும் உண்மை விளக்கமே (இருப்புணர்வே, மெய்யறிவே) குறி குணங் கடந்து மனத்துக் கப்பாலாய் நிற்கும் தானே (தன் சுத்த மாயையாற் பக்குவ அடியார்கள் மேல் உள்ள கருணையால் அவர்களை உய்விக்க விரும்பிக் குறிகுணங்களோடு கூடிய) சற்குரு வடிவில் புறத்திலும் வந்து தோன்றும் நம் ஆன்ம சொரூபமான இறைவன் திருவருளாகும்.
The real light (being-awareness, real knowledge), which shines unbrokenly as ‘I am I’ in [the state of] dissolution in which ego, [the false awareness] ‘the body alone is I’, subsides and dissolves, awareness [the mind] having been faced within (by investigating who am I), is the divine grace of God, who is our ātma-svarūpa [ourself as we actually are], which comes and appears outside in the form of sadguru, who himself stands beyond the mind, transcending kuṟi [distinguishing features or adjuncts] and guṇa [qualities] ([yet] who by his pure māyā combines with kuṟi and guṇa because of the compassion he has for mature devotees, wishing to save them).
Sadhu Om’s explanation: இப்பாடலில் ஆன்மாவே குரு என்பதும், ஆன்மாவே ஈச னென்பதும், ஆன்மாவே அருள் என்பதும் தெளிவாக உபதேசிக்கப் படுகின்றது. குறிகுணங்க ளற்றவனா யிருந்தும் ஈசனாம் ஆன்மா அடியார்கள் மீதுள்ள அருட்பெருக்கால் குறிகுணங்களை மேற்கொண்டு குருவடிவில் எழுந்தருள்கின்றான் என்று உபதேசிக்கப்படுவதால், ஆன்மா-ஈசன்-குரு-அருள் இந் நான்கும் ஒன்றே என்பது பெறப்படுகின்றது.
Sadhu Om’s explanation: In this verse it is clearly taught that ātman alone is guru, ātman alone is God and ātman alone is grace. Since it is taught that, although it is devoid of kuṟi [distinguishing features or adjuncts] and guṇa [qualities], ātman, which is God, graciously appears in the form of guru, taking on kuṟi and guṇa because of the abundant grace he has for devotees, it is to be understood that these four, ātman, God, guru and grace, are one and the same.
Verse 968:
அருள்வண்ணங் கண்டமெய் யன்ப ரகஞ்செம்Sadhu Om’s paraphrase: (முற்பாடலிற் கூறியவாறு வந்து தோன்றும் அருள் வண்ண வடிவான சற்குருவைத் தரிசித்த - அல்லது அருளின் வண்ணமானது ஆன்மாவே என்று விசாரத்தால் தன்னுள் ளுணர்ந்த) மெய்யன்பர்களின் மனமானது, மருள் வடிவான மனக் கலக்கத்தை யுண்டாக்கும் சிச்சடக் கிரந்தியாம் அகந்தை எழும்பாமல் இதயத்தில் அழியப் பெறுவதால், அது அந்த மெய்ப்பொருள் வடிவாகவே விளங்கும் என்பதாம்.
பொருள்வண்ண மாகப் பொலியும் — மருள்வண்ணச்
சிந்தா குலந்தருபொய்ச் சிச்சடக்கட் டாமகந்தை
யுந்தா தழியு முளத்து.
aruḷvaṇṇaṅ kaṇḍamey yaṉba rahañcem
poruḷvaṇṇa māhap poliyum — maruḷvaṇṇac
cintā kulandarupoyc ciccaḍakkaṭ ṭāmahandai
yundā daḻiyu muḷattu.
பதச்சேதம்: அருள் வண்ணம் கண்ட மெய் அன்பர் அகம் செம் பொருள் வண்ணம் ஆகப் பொலியும்; மருள் வண்ணச் சித்தாகுலம் தரு பொய்ச் சித் சடக் கட்டு ஆம் அகந்தை உந்தாது அழியும் உளத்து.
Padacchēdam (word-separation): aruḷ vaṇṇam kaṇḍa mey aṉbar aham sem poruḷ vaṇṇam āha-p poliyum; maruḷ vaṇṇa-c cittākulam taru poy-c cit-jaḍa-k-kaṭṭu ām ahandai undādu aṙiyum uḷattu.
English translation: The ‘I’ of true devotees who have seen the beauty of grace will shine as the beauty of the sublime substance; ego, which is the unreal awareness-nonawareness knot, which gives mental confusion, the nature of delusion, will perish in the heart without rising.
Explanatory paraphrase: The aham [‘I’, heart or mind] of true devotees who have seen the vaṇṇam [beauty, nature or form] of grace [namely ātma-svarūpa, which is the real form of God and guru, as stated in the previous verse] will shine as the vaṇṇam of sem-poruḷ [the sublime ultimate substance, namely ātma-svarūpa], [because by seeing the vaṇṇam of grace] ego, which is the unreal cit-jaḍa-granthi [the knot (granthi) formed by the entanglement of awareness (cit) with what is not aware (jaḍa)], which gives [rise to] mental confusion, [which is] the vaṇṇam of delusion, will perish in the heart without rising [ever again].
The mind of true devotees who have seen the sadguru, who (as said in the previous verse) is the beautiful form of grace that comes and appears (or who have known within themselves by vicāra that the form of grace is just ātman), will shine as the very form of that real substance (mey-p-poruḷ), because of ego, which is cit-jaḍa-granthi [the knot (granthi) formed by the entanglement of awareness (cit) with what is not aware (jaḍa)], which creates mental confusion, which is the form of delusion, perishing in the heart without rising [ever again].
Sadhu Om’s explanation: The phrase ‘aruḷ vaṇṇam kaṇḍa mey aṉbar’, which means ‘true devotees who have seen the vaṇṇam [beauty, nature or form] of grace’, may be taken to imply either (1) true devotees who have seen the sadguru, who is the embodiment of grace (as explained in the previous verse), or (2) true devotees who by self-investigation have known the real form of grace to be ātma-svarūpa [ourself as we actually are].
Verse 969:
அருளமுத வெள்ளத் தமிழ்ந்துநின்ற சீவர்அரும்பதவுரை: சீவர்-ஜீவர்; மாழ்கல்-அழிதல்; பொரு கங்கை-கரை புரண்டு வரும் கங்கை; நீர் வேட்கை-தாகம்.
மருள்வயத்தா லேதவித்து மாழ்கல் — பொருகங்கை
யாற்றுநீர் வெள்ளத் திடைநின்று நீர்வேட்கை
மாற்றறியார் மாயு மடம்.
aruḷamuta veḷḷat tamiṙnduniṉḏṟa jīvar
maruḷvayattā lētavittu māṙkal — porugaṅgai
yāṯṟunīr veḷḷat tiḍainiṉḏṟu nīrvēṭkai
māṯṟaṟiyār māyu maḍam.
பதச்சேதம்: அருள் அமுத வெள்ளத்து அமிழ்ந்து நின்ற சீவர் மருள் வயத்தாலே தவித்து மாழ்கல் பொரு கங்கை ஆற்று நீர் வெள்ளத்து இடை நின்று நீர் வேட்கை மாற்ற அறியார் மாயும் மடம்.
Padacchēdam (word-separation): aruḷ amuta veḷḷattu amiṙndu niṉḏṟa jīvar maruḷ vayattālē tavittu māṙkal poru gaṅgai āṯṟu nīr veḷḷattu iḍai niṉḏṟu nīr vēṭkai māṯṟa aṟiyār māyum maḍam.
English translation: Jīvas, who stand immersed in the flood of the ambrosia of grace, being distressed and bewildered is the foolishness of someone suffering not knowing how to quench the thirst, standing in the midst of the flood of water of the overflowing Ganga river.
Explanatory paraphrase: Jīvas [sentient beings or souls], who stand immersed in the [eternal and omnipresent] flood of the ambrosia of grace [which is always shining within each of them as their own very being, ‘I am’, as explained in verse 966], being distressed and bewildered [not knowing how to imbibe that grace, by means of which alone they can escape the immense suffering of saṁsāra, the cruel cycle of birth and death] is [just like] the foolishness of someone suffering [or dying] not knowing how to quench [their] thirst [even though they are] standing in the midst of the flood of water of the overflowing Ganga river.
Muruganar’s paraphrase: இறைவனருளா மமுத வெள்ளத்தில் இடையறாது மூழ்கி நின்ற மக்கள் தம்மைக் கவர்ந்த மயக்க வசத்தாலே மனத்தாபத்தாற் றவித்து வருந்தல் கரையை மோதுகின்ற கங்கையாற்று நீர் வெள்ளத்தின் மத்தியில் வாழ்ந்து நின்றே அன்னார் தம்மை வருத்துந் தாக விடாயை மாற்றிக் கொள்ள வகையறியாராய்த் தம் மடமையான் மாய்ந்தாற் போல வருந்தலாம்.
People, who stand immersed uninterruptedly in the flood of ambrosia, which is God’s grace, being distressed and suffering because of mental thirst [caused] only by subjugation to the delusion that has possessed them, is [just like] those who stand living in the middle of the flood of water of the Ganga river, which is forcefully dashing against the banks, suffering as if dead because of their stupidity of being those who do not know how to quench the thirst that torments them.
Muruganar’s explanation: அருளே இறைவன் சொரூப மாதலின் அதுதா னெங்குங் கலந்ததாம். அதனை யகலாது அதனுளமிழ்ந்து நின்றே ஆருயிர்கள் பிறவித் துன்பத்தால் வருந்தல் பேதைமை யன்றிப் பிறிதில்லை யென்பதாம். மாற்ற வென்பத னீற்றில் அகரந்தொகுத்தல். மாயுமடம் என்பது மடத்தான் மாய்தலென மாறியுரைக்கப்பட்டது.
Since grace itself is the very nature (svarūpa) of God, it is what is spread everywhere. Standing immersed within it without [ever] leaving it, blessed souls suffering because of the pain of birth [the misery caused by the perpetual cycle of birth and death] is not anything other than foolishness [or ignorance].
Sadhu Om’s paraphrase: (966 ஆவது பாடலிற் கூறியவாறு எப்போதும் எங்கும் எல்லோருக்கும் பொதுவாக இறைவன் திருவருள் செய்து கொண்டே யிருப்பதால்) வெள்ளமாகப் பெருகும் அவ் விறைவனது அருளமுதத்தில் இயல்பாகவே மூழ்கி நிற்கும் எல்லா ஜீவர்களும் மருளின் வசப்பட்டு மயங்கித் தவிப்பது (எதைப் போன்ற தென்றால்) பொங்கிப் பெருகுங் கங்கை நதியின் நீர்ப் பெருக்கின் நடுவில் நின்று கொண்டிருந்தும் ஒருவன் (அதைப் பருகித்) தனது தண்ணீர்த் தாகத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ளத் தெரியாமல் தாகத்தால் மிக வருந்தித் தவிக்கின்ற மடமை போன்றதே யாகும்.
(Since God is continuously bestowing divine grace equally upon everyone, always and everywhere, as said in verse 966) all jīvas, who are naturally standing immersed in the ambrosia of God’s grace, which is swelling as a flood, being bewildered and distressed under the sway of delusion is just like the stupidity of someone who is standing in the middle of a flood of water of the Ganga river, which is rising and swelling, being distressed and suffering greatly with thirst, not knowing how to relieve their thirst for cool water (by drinking it).
Sadhu Om’s explanation: Someone who is standing neck-deep in the flooding water of the Ganga need only bend down to drink and quench their thirst. Likewise, since God or guru is always bestowing his grace upon us by shining within us as ‘I am’, to imbibe and quench our thirst for it, we need only turn our attention back within towards ‘I am’.
Verse 970:
எல்லாரை யுங்கடைக்க ணிக்கும் பொதுக்கடவுள்அரும்பதவுரை: எல்லாமாய்ப் பொங்குங் கண்: காணப்படுவன யாவையுமாய் இருந்தொளிரும் கண்.
பொல்லாரை யேனோ புறக்கணித்தல் — எல்லாமாய்ப்
பொங்குங்கண் ணொன்றைப் புறக்கணிப்ப தில்லையவர்
மங்குங்கண் மாலை மயக்கு.
ellārai yuṅkaḍaikka ṇikkum podukkaḍavuḷ
pollārai yēṉō puṟakkaṇittal — ellāmāyp
poṅguṅkaṇ ṇoṉḏṟaip puṟakkaṇippa dillaiyavar
maṅguṅgaṇ mālai mayakku.
பதச்சேதம்: எல்லாரையும் கடைக்கணிக்கும் பொதுக்கடவுள் பொல்லாரை ஏனோ புறக்கணித்தல்? எல்லாமாய்ப் பொங்கும் கண் ஒன்றைப் புறக்கணிப்பது இல்லை. அவர் மங்கும் கண் மாலை மயக்கு.
Padacchēdam (word-separation): ellāraiyum kaḍai-k-kaṇikkum podu-k-kaḍavuḷ pollārai ēṉō puṟa-k-kaṇittal? ellāmāy-p poṅgum kaṇ oṉḏṟai-p puṟa-k-kaṇippadu illai. avar maṅgum kaṇ mālai mayakku.
English translation: Whysoever is the impartial God, who looks benevolently upon everyone, disregarding those who are wicked? The eye that shines as everything will not disregard anything. The delusion of their dim, defective sight.
Explanatory paraphrase: For whatever reason does the impartial God, who looks benevolently [or graciously] upon everyone, disregard [neglect, discard or distain] those who are wicked? [If anyone asks thus, the answer is that] the eye [namely God, the one infinite awareness] that shines [or flourishes] as everything will not [ever] disregard [neglect, discard or distain] anything [or anyone]. [Those who imagine that he does do so only because of] the delusion of their dim, defective sight [their lack of clarity of mind and heart].
Muruganar’s paraphrase: நல்லாரை மட்டிலன்றிப் பொதுப்பட யாவரையுங் கடைக்கணிப்பதாக அறிஞராற் கூறப்படு மிறைவன் பொல்லாரை மட்டும் புறக்கணிப்ப தேனோ வெனில், காணப்படுவன யாவுமாயிருந்தொளிருங் கண்ணே தானாதலால், அவன்றான் யாதொன்றையும் புறக்கணித்தல் முதற்கண் இயலாதேயாகவும், அவன்றானவ்வாறு செய்வதாக உண்மைக்கு மாறாய்த் தாங்கருதல், அது கருதுவார்தம் உண்மை யுணரமாட்டா தொளி மங்கிய மாலைக்கண்ணாய மனமயக்கமாம்.
If it is asked whysoever God, who is said by sages to be looking benevolently [or graciously] not just upon those who are good but impartially upon everyone, is disregarding [neglecting, discarding or distaining] only those who are wicked, [the answer is that] when he himself disregarding [neglecting, discarding or distaining] anything whatsoever is in the first place not possible, since he himself is the very eye [namely the one infinite awareness] that exists and shines as everything that is seen [perceived or known], their thinking contrary to the truth that he himself does so [namely that he does disregard some], that is mental delusion, which is the dim, defective sight of those who think [thus], being unable to understand [or know] the truth.
Muruganar’s explanation: ஆன்ம சொரூபமா யனைத்துயிருள்ளு நிறைந்து இடைவிடாதெப் பொழுதும் அவற்றை யெல்லாந் தன்மயமாய் இறைவன் அறிந்து கொண்டே யிருக்கவும் அவர்தா மவனை யறிந்தாலொழிய அவன்றான் றம்மை யறிதல் அவரா லறியலாகாமையின் அவர் மங்குங்கண் மாலை மயக்கென்றார்.
When God, pervading within every soul [or sentient being] as ātma-svarūpa [the real nature of themself], is always unceasingly knowing them all as tanmayam [composed of tat, ‘that’, namely God himself], since he himself knowing them [thus, thereby eternally bestowing grace upon them] cannot be known by them unless they themselves know him, he [Bhagavan] says ‘அவர் மங்குங் கண் மாலை மயக்கு’ (avar maṅguṅ kaṇ mālai mayakku) [the delusion of their dim, defective sight].
Sadhu Om’s paraphrase: (‘நல்லார்க்கும் பொல்லார்க்கும் நடுநின்ற நடுவே’ என்று ஆன்றோர் கூறியவாறு) “எல்லா ஜீவர்கட்கும் தமது திருவருட் கடைக்கண் ணளித்து வரும் பொதுவாகிய கடவுள் தீயவர்களை மட்டும் ஏன் அருள் செய்யாது ஒதுக்குகின்றார்?” என்று கேட்டால், காணப்படும் எல்லாப் பொருள்களிலும் அபின்னமாய் நிறைந்து விளங்கும் கண்ணேதானாகிய கடவுள் ஏதொன்றையும் புறக்கணிப்பதே கிடையாது. அவ்வாறு இறைவன் புறக்கணிப்பதாக மற்றவர்களுக்குத் தோன்றுவதன் காரணம் அவர்களது மங்கிய மாலைக் கண்ணான மன மயக்கமே யாகும்.
If it is asked “Why does God, who is the impartial one who comes giving the benevolent look of his divine grace to all jīvas [sentient beings or souls] (as sages declared saying ‘O Centre [eternally immanent and indwelling Lord] who stands impartial both to the good and to the wicked’), reject only those who are wicked, not bestowing grace [on them]?”, [the answer is that] there is no such thing as God, who is himself the very eye [namely the one infinite awareness] that shines indivisibly pervading everywhere in all things that are seen [perceived or known], disregarding [neglecting, discarding or distaining] anything whatsoever. The reason for God seeming to others to be thus disregarding [neglecting, discarding or distaining] is just mental delusion, which is their dim, defective sight.
Sadhu Om’s explanation: ஒருவர் நம்மைப் பார்க்கவில்லை என்று நாம் கூறுவதென்றால் நாம் அவரை நன்றாகப் பார்த்த பிறகுதான் அவ்வாறு கூறமுடியும்! அவ்வாறே, கடவுள் நமக்கு அருளவில்லை என்று குறை கூறுதல், அவர் விளங்கும் வண்ணமாகிய “நான் இருக்கிறேன்” என்ற ஆன்ம வுணர்வை நோக்கி நாம் திரும்பி அகக் கண்ணாற் கண்டபிறகுதானே கூற முடியும்? இங்ஙனம் ஆன்மாபி முகப்படாமல் பகிர்முகப் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே ‘கடவுள் என்னைக் கடைக்கணிக்கவில்லையே’ என்று குறைகூறல் பொருத்தமற்றதும் இயலாததும் ஆகும். “திரும்பி அகந்தனைத் தினமகக் கண்ணாற் கண்டால் (அவர் அருள் செய்வது) தெரியும்” என்னும் அக்ஷரமணமாலை 44 ஆவது பாடலின் தீர்ப்பைக் காண்க. இதனால், அகக்கண் காணாதவர்களது புறப்பார்வையையே இப்பாடலில், “மங்குங் கண் மாலை மயக்கு” என்று சுட்டிக் காட்டப்பட்டது.
கண் (kaṇ) means ‘eye’, but is sometimes used as a metonym for awareness (jñāna), either in the sense of transitive (object-knowing) awareness or intransitive (pure or non-object-knowing) awareness. Therefore the phrase ‘எல்லாமாய்ப் பொங்கும் கண்’ (ellāmāy-p poṅgum kaṇ), ‘the eye that shines [or flourishes] as everything’, refers to God as the one infinite awareness, ‘I am’, which is what shines as everything. Since this awareness ‘I am’ is shining in everyone as the true form (svarūpa) of grace, it can never be said that the eye of grace is rejecting anyone.
If we are to say that someone did not see us, we can do so only after looking carefully at them. Likewise, if we are to complain that God has not been gracious to us, we can do so only after we have seen with the inner eye, having turned and looked at the self-awareness ‘I am’, which is the vaṇṇam [beauty, nature or form] as which he shines. Without thus facing towards ourself (ātman), when continuously facing outwards, saying ‘God has not looked at me benevolently [or graciously]’ is both inappropriate and unjustified. Consider the conclusion of verse 44 of Śrī Aruṇācala Akṣaramaṇamālai: ‘Turning within, see yourself daily [or constantly] with the inner eye. [By doing so] it [his bestowing grace] will be known’. Therefore the extroverted look [or perspective] of those who have not seen with the inner eye [namely inward-facing attention] is what is referred to in this verse as ‘மங்குங் கண் மாலை மயக்கு’ (maṅguṅ kaṇ mālai mayakku), ‘the delusion of the dim, defective outlook’.
MJ: The phrase that Sadhu Om quotes at the beginning of his paraphrase, ‘நல்லார்க்கும் பொல்லார்க்கும் நடுநின்ற நடுவே’ (nallārkkum pollārkkum naḍuniṉḏṟa naḍuvē), ‘O Centre [eternally immanent and indwelling Lord] who stands impartial both to the good and to the wicked’, is the first half of the third line of verse 4128 of Tiruvaruṭpā (verse 39 of Aruḷ Mālai Viḷakkam) by Ramalinga Swamigal.
