In Tamil there are two குருவாசகக் கோவை (Guru Vācaka-k Kōvai) books, namely the மூலம் (mūlam), which is the original 1255 verses composed by Muruganar (many of which were revised and refined by Bhagavan) together with 28 composed by Bhagavan himself, and the உரை (urai), which is a prose explanation of the verses by Sadhu Om. The மூலம் (mūlam) was first published in 1939, and at that time it consisted of 852 verses composed by Muruganar and 24 composed by Bhagavan, all of which were organised into chapters and arranged in order by Natananandar. In the second edition of it, which was compiled and edited by Sadhu Om and published in 1971, an extra 402 verses by Muruganar and 4 by Bhagavan were added in suitable places throughout the text, making the total up to 1254 by Muruganar and 28 by Bhagavan. Subsequently, while editing all the unpublished verses of Muruganar as the nine-volume series ஸ்ரீ ரமண ஞான போதம் (Śrī Ramaṇa Jñāṉa Bōdham), Sadhu Om found among his manuscripts one more verse with a note that it was to be included in Guru Vācaka Kōvai, so he added it in an appendix to his உரை (urai), noting that it should be included as verse 592-a.

Towards the end of his bodily life, whenever anyone asked Muruganar to explain any verses of Guru Vācaka Kōvai, he generally referred them to Sadhu Om, saying that he would explain it to them, and he encouraged Sadhu Om to write a Tamil prose explanation for all the verses. Others also asked Sadhu Om to do so, and the need for such an explanation became even more acute from 1967, when Prof. K. Swaminathan began translating the verses for serialisation in The Mountain Path (a quarterly journal published by Sri Ramanasramam) under the title Garland of Guru’s Sayings, because whenever he had difficulty understanding any verse, he would write to Sadhu Om asking him to clarify it. At that time Sadhu Om was too busy with other work, particularly preserving and cataloguing all of Muruganar’s unpublished verses, but from about 1970 he began to gradually write or dictate a பொழிப்புரை (poṙippurai), an explanatory paraphrase, for each verse, and for some of them he also wrote a விளக்கக் குறிப்பு (viḷakka-k kuṟippu), an explanatory note.

As he completed each batch of these, he would send them to Prof. Swaminathan to help him with his English translations, and recognising the great value of them, Prof. Swaminathan arranged for Ramana Kendra, Delhi, to publish them, so eventually they were all published as குருவாசகக் கோவை உரை (Guru Vācaka-k Kōvai Urai) in 1980, and a second edition was published by Ramanasramam in 1997. Sadhu Om would have preferred his உரை (urai) to be published along with the மூலம் (mūlam), but for various reasons this has not yet happened, so he always encouraged people to read them side by side, because though for most people the உரை (urai) is much easier to read and understand than the மூலம் (mūlam), he said that it is not intended to be a substitute for the மூலம் (mūlam) but just an aid for us to understand and appreciate it more fully and deeply.

In 1998 a third edition of the மூலம் (mūlam) was published, and in addition to the verses the following were included in it: a பதச்சேதம் (padacchēdam), word-separation, that Sadhu Om had dictated for each verse; an அரும்பதவுரை (arumpadavurai), rare or difficult word meaning, that he had dictated for many of the verses (the most difficult of which he had included as an appendix in his urai); most but not quite all of the பொழிப்புரைகள் (poṙippuraigaḷ), explanatory paraphrases, that Muruganar wrote for 279 of the verses; most of the விசேடவுரைகள் (viśēḍuraigaḷ), explanatory notes, that he wrote for some of those 279 verses; and other உரைகள் (uraigaḷ), explanations (many of them erroneous), for more than 220 verses, which were incorrectly attributed to Muruganar but were actually written by someone else (though perhaps fifteen to twenty per cent of them were based to a greater or lesser extent on explanations that Muruganar had given to the writer of them). Muruganar also wrote a கருத்துரை (karutturai), a brief summary, of some of the verses of Guru Vācaka Kōvai, and 95 of these were included in a book called அநுபூதி வெண்பா (Anubhūti Veṇbā) published by Ramanasramam in 2005.

Along with the மூலம் (mūlam), the original verses, a complete edition of குருவாசகக் கோவை (Guru Vācaka-k Kōvai) should include the பதச்சேதம் (padacchēdam) or word-separation and அரும்பதவுரை (arumpadavurai) or rare word meaning that Sadhu Om gave for each verse (though each padacchēdam should ideally be properly punctuated, as he would have done if they had been published in his lifetime), each of the பொழிப்புரைகள் (poṙippuraigaḷ) or explanatory paraphrases and விசேடவுரைகள் (viśēḍuraigaḷ) or explanatory notes that Muruganar actually wrote (omitting all the ones that were wrongly attributed to him), all of the கருத்துரைகள் (karutturaigaḷ) or brief summaries written by Muruganar (including not only the ones printed in Anubhūti Veṇbā but also ideally any more that can be found in his manuscripts, most of which are now stored in the archives of Sri Ramanasramam), and all the பொழிப்புரைகள் (poṙippuraigaḷ) or explanatory paraphrases and விளக்கக் குறிப்புகள் (viḷakka-k kuṟippugaḷ) or explanatory notes written by Sadhu Om.

I would like to make accurate English translations of all of these, but I doubt whether I will ever have time to translate all of them. However, as and when I have time to make fresh translations of any the verses (all of which, as I explained here, I first assisted Sadhu Om in making this translation of between 1977 and the early 1980s) with any of the explanations (paraphrases, summaries or notes) written by Muruganar or Sadhu Om, I hope to add them to this page. I will label my English translation of each பொழிப்புரை (poṙippurai) as either ‘Muruganar’s paraphrase’ or ‘Sadhu Om’s paraphrase’, of each கருத்துரை (karutturai) as ‘Muruganar’s summary’, of each விசேடவுரை (viśēḍurai) as ‘Muruganar’s explanation’, of each விளக்கக் குறிப்பு (viḷakka-k kuṟippu) as ‘Sadhu Om’s explanation’, and each explanation or note written by me as ‘MJ’. In some cases I will give explanations by Sadhu Om for all or part of which there is no Tamil version, in which case it will be an explanation that he gave me either orally or as a roughly written draft for me to polish (as he also did with his translation of each verse), so in some cases I will take the liberty to rephrase such explanations, since I can understand and articulate his explanations more clearly now than I could then.

When translating these verses, paraphrases and explanations, I have taken care to translate as accurately as possible not only the meaning of each word but also the syntax of each sentence, which other translators have in most cases either not attempted or failed to do (with the exception of Sadhu Om, who tried to do so as much as he was able to with his limited knowledge of English). For example, in many cases other translators have split complex sentences and sometimes even relatively simple sentences into two or more simpler sentences, thereby sacrificing the exact meaning of the original. Translating the syntax accurately is important because syntax connects words together in a meaningful manner, so a change of syntax inevitably changes the meaning of a sentence to a greater or lesser extent.

It is often not easy and sometimes not even possible to translate complex Tamil syntax accurately into English because the sentence structure of these two languages is so different, and when the syntax of a complex Tamil sentence is translated as accurately as possible into English, the resulting English sentence may be more difficult to understand than the Tamil original, but the meaning will still be intelligible if it is read carefully. If instead the syntax of the original were sacrificed to make the English translation easier to read, readers of the translation would thereby be deprived of the opportunity to understand the exact and complete meaning of the original.

Some people complain that complex sentences are too difficult to understand and therefore say that they prefer simpler sentences, but Muruganar and Sadhu Om often wrote complex sentences, whether in poetry or prose, as Bhagavan also did in his own writings, and whenever they did so, it was because that is the most effective way to clearly convey the exact meaning that they intended. If we find it difficult to understand any sentence, we should read it again and consider carefully what it means, because one of the benefits of complex sentences is that they encourage us to read more slowly, carefully and thoughtfully, giving due consideration to understanding clearly not only the exact meaning intended but also the deeper and wider implications of it.

Chapter 1.1: The reality of the world (ulahu-uṇmai)

Verse 19:

காரணமே காரியமாக் காண்டலாற் சாத்திரங்கள்
பேருருவ மாத்திரமாப் பேசலுறும் — பேருலகக்
காரணமாஞ் சின்மயந்தான் கைந்நெலிமெய் யாதலினாற்
பேருலக மெய்யெனவே பேசு.

kāraṇamē kāriyamāk kāṇḍalāṯ cāttiraṅgaḷ
pēruruva māttiramāp pēcaluṟum — pērulahak
kāraṇamāñ ciṉmayandāṉ kainnelimey yādaliṉāṯ
pērulaha meyyeṉavē pēcu.

பதச்சேதம்: காரணமே காரியமா காண்டலால், சாத்திரங்கள் பேர் உருவம் மாத்திரமா பேசல் உறும் பேர் உலகக் காரணமாம் சின்மயம் தான் கைந்நெலி மெய் ஆதலினால், பேர் உலகம் மெய் எனவே பேசு.

Padacchēdam (word-separation): kāraṇamē kāriyamā kāṇḍalāl, śāttiraṅgaḷ pēr uruvam māttiramā pēcal uṟum pēr ulaha-k kāraṇamām ciṉmayam tāṉ kai-n-neli mey ādaliṉāl, pēr ulaham mey eṉavē pēcu.

English translation: Since cause alone is seen as effect, and since cinmayam, which is the cause of the vast world, which śāstras describe as mere names and forms, is palm-nelli real, say that the vast world is real.

Explanatory paraphrase: Since cause [namely upādāna kāraṇa, the appropriated or material cause] alone is seen as [its] effect, and since cinmayam [what is composed of awareness], which is the cause of the vast world, which śāstras describe as mere names and forms, is real as clearly as a nelli fruit in the palm, [it is appropriate to] say that the vast world is real.

முருகனார் பொழிப்புரை: காரணமே காரியமாகக் காணப்படுவதாலும், நாம ரூப மாத்திரமென்று சாத்திரங்களாற் சொல்லப்பட்ட பெரிய உலகத்துக்குக் காரணமான சேதனம் கரதலாமலகம் போன்ற உண்மையாதலாலும், பெரிய உலகம் உண்மை யென்றே கூறத்தகும்.

Muruganar’s paraphrase: Since cause alone is seen as effect, and since cētanam [awareness], which is the cause for the vast world, which is described by śāstras as nāma-rūpa-mātra [mere name and form], is real like kara-tala-āmalaka [an āmalaka on the palm of the hand], it is appropriate to say that the vast world is real.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: காரணமாகிய சின்மயமே காரிய வடிவான உலகமாய்க் காணப்படுவதால், சாத்திரங்களால் நாமரூபங்களாக மாத்திரம் வருணிக்கப்படும் இப்பெரிய உலகத்தின் மூலகாரணமான சின்மயமோ உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போன்ற உண்மையாதலால் இப்பெரிய பிரபஞ்சமும் சின்மய உண்மையேயாகும் என்று கொள்க.

Sadhu Om’s paraphrase: Since cinmayam [what is composed of awareness], which is the cause [namely the upādāna kāraṇa, the appropriated or material cause, meaning the substance of which its effects are made], alone is what is seen as the world, which is its effect, and since cinmayam, which is the material cause of this great world, which is described by śāstras [sacred texts] merely as names and forms, is real like a nelli fruit on the palm, accept that this great world is just cinmaya-reality [the reality composed of awareness].

விளக்கக் குறிப்பு: சாத்திரங்களால் நாம ரூபமாக இவ்வுலகம் வருணிக்கப் படுகின்றது. இந்த நாமம் ரூபம் இரண்டும் காரண பிரம்மத்தின் காரியங்கள் எனலாம். சத்து, சித்து, ஆனந்தம், நாமம், ரூபம் எனப்படும் பிரம்மத்தின் ஐந்து அம்சங்களுள் முதல் மூன்றும் சத்தியாம்சங்கள்; நாமம் ரூப மிரண்டும் மித்தியாம்சங்கள். சச்சிதானந்தமோ சுய விளக்கமுடையன. ஆனால் நாமரூபாதிப் பிரபஞ்சமோ அவ்வாறல்ல; சச்சிதானந்த அதிஷ்டானத்தின் இருப்பால் இருப்புள்ள போற் காணப்படுவன. ஒருவனது நிழல் அன்னியனைக் குறிக்காமல் அவனையே குறிப்பதாயினும் அந்நிழல் அம் மனிதனேயாகாது. மனிதனின் இருப்பால் நிழலும் இருப்பு (உண்மை-உள்ளதன்மை) அடைவது போல, காரண வஸ்துவான பிரம்மத்தின் இருப்பால் (உண்மையால்) காரியவஸ்துவான பிரபஞ்சமும் உண்மை (இருக்கும் தன்மை) உடையதாகின்றது. எனவே நாம ரூபத்தை நீக்கி இவ்வுலகின் சத்தியாம்சத்தைக் கொண்டு, இவ்வுலகு உண்மையாகின்றது.

Sadhu Om’s explanation: This world is described by śāstras as being name and form. We may say that both this name and form are the effect of brahman, the cause. Among the five aspects of brahman, namely being, awareness, happiness, name and form, the first three are the satyāṁśa [real aspects], whereas both name and form are the mithyāṁśa [unreal aspects]. Being, awareness and happiness shine by their own light, but the expansive universe consisting of names and forms is not so; they are seen as if having existence because of the existence of their substratum, sat-cit-ānanda [being-awareness-happiness]. Though a person’s shadow pertains only to himself and not to anyone else, that shadow is not that person himself. Just as the shadow gains existence (being or reality) because of the existence of the person, the world, which is the effect, possesses reality (the nature of being) because of the being (reality) of brahman, the causal substance. Therefore, taking the satyāṁśa [real aspect] of this world [namely sat-cit-ānanda] and discarding its name and form, this world is real.

Verse 20:

மூவே ழுலகு முதற்கா ரணநோக்க
ஓவா துளவாற்றா லுண்மையாம் — தாவாத
காரியமாம் பேருருவங் காணுங்காற் காரணமும்
பூரணமாஞ் சூனியமே போன்ம்.

mūvē ṙulahu mudaṯkā raṇanōkka
ōvā duḷavāṯṟā luṇmaiyām — tāvāda
kāriyamām pēruruvaṅ kāṇuṅkāṯ kāraṇamum
pūraṇamāñ śūṉiyamē pōṉm.

பதச்சேதம்: மூ ஏழ் உலகு முதல் காரணம் நோக்க, ஓவாது உள ஆற்றால் உண்மை ஆம். தாவாத காரியம் ஆம் பேர் உருவம் காணுங்கால், காரணமும் பூரணம் ஆம் சூனியமே போன்ம்.

Padacchēdam (word-separation): mū ēṙ ulahu mudal-kāraṇam nōkka, ōvādu uḷa āṯṟāl uṇmai ām. tāvāda kāriyam ām pēr uruvam kāṇuṅkāl, kāraṇamum pūraṇam ām śūṉiyamē pōṉm.

English translation: When seeing the material cause, because of existing unceasingly, the three-seven worlds are real. When seeing name and form, which are the imperishable effect, even the cause will be as if just a complete nothingness.

Explanatory paraphrase: When one sees [them only as their] mudal-kāraṇam [primary cause, the upādāna kāraṇa or material cause], because [as such] they exist unceasingly, the three-seven worlds [namely all the worlds, which are variously said to be three or seven above and seven below] are real. [However] when one sees [those worlds as] names and forms, which are the effect of the imperishable [material cause], even [that] cause will [seem to] be as if [it were] just a complete śūnya [something that is entirely non-existent].

அரும்பதவுரை: ஓவாது: இடைவிடாது; தாவாத: ஒழியாத.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: இடைவிடாது விளங்கும் மூல காரணமாக ஆன்ம அறிவாற் பார்க்கும்போது, மூவுலகாகவும் கீழ்மேல் ஏழுலகாகவும் சொல்லப்படும் இவ்வுலகங்களெல்லாம் எப்போதும் விளங்கிக் கொண்டேயிருப்பதால் உண்மையே யாகும். இவ்வாறு அழிவற்றதுபோற் காணப்படும் காரிய வடிவான நாமரூபப் பிரபஞ்சத்தை மட்டும் கருத்திற் கொண்டு பார்க்கும் போது காரண வஸ்துவாகிய சத்திய ஆன்மாவுங்கூட முற்றிலும் இல்லாததோர் சூனியமாகவே தோன்றும்.

Sadhu Om’s paraphrase: When by self-knowledge one sees [them] as [their] upādāna kāraṇa [material cause], which shines uninterruptedly, all these worlds, which are said to be three worlds or seven worlds above and below, are indeed real, because [as their upādāna kāraṇa] they are always shining. But when one sees bearing in mind only nāma-rūpa prapañca [the expansive world of names and forms], which is the form of the effect, which is seen in this way as if it were what is indestructible, even the real ātman, which is the kāraṇa vastu [causal substance], will appear to be a śūnya [nothingness], that which is completely non-existent.

Sadhu Om’s explanation: The phrase ‘மூவேழ் உலகு’ (mū-v-ēṙ ulahu), ‘three-seven worlds’, in the original verse can mean either ‘three worlds or seven worlds’ or ‘three times seven [namely twenty-one] worlds’, because in different traditional classifications the number of worlds is variously said to be three, seven, fourteen (seven higher worlds and seven lower ones) or twenty-one.

Verse 21:

ஈசன் படைப்பா மெதிரிற் புலப்படூஉம்
காசினிமெய் யாகக் களிப்பார்க்குப் — பாச
மயற்கற் பனையா மனோமாத் திரமே
துயக்கறுதன் மெய்த்துணிவுற் றோர்க்கு.

īśaṉ paḍaippā mediriṯ pulappaḍūum
kāśiṉimey yāhak kaḷippārkkup — pāśa
mayaṯkaṯ paṉaiyā maṉōmāt tiramē
tuyakkaṟutaṉ meyttuṇivuṯ ṟōrkku.

பதச்சேதம்: ஈசன் படைப்பு ஆம், எதிரில் புலப்படூஉம் காசினி மெய்யாகக் களிப்பார்க்கு. பாச மயல் கற்பனையாம் மனோ மாத்திரமே, துயக்கு அறு தன் மெய்த் துணிவு உற்றோர்க்கு.

Padacchēdam (word-separation): īśaṉ paḍaippu ām, ediril pulappaḍūum kāśiṉi meyyāha-k kaḷippārkku. pāśa mayal kaṯpaṉai-y-ām maṉō-māttiramē, tuyakku aṟu taṉ mey-t-tuṇivu uṯṟōrkku.

அன்வயம்: எதிரில் புலப்படூஉம் காசினி மெய்யாகக் களிப்பார்க்கு, ஈசன் படைப்பு ஆம். துயக்கு அறு தன் மெய்த் துணிவு உற்றோர்க்கு, பாச மயல் கற்பனையாம் மனோ மாத்திரமே.

Anvayam (words rearranged in natural prose order): ediril pulappaḍūum kāśiṉi meyyāha-k kaḷippārkku, īśaṉ paḍaippu ām. tuyakku aṟu taṉ mey-t-tuṇivu uṯṟōrkku, pāśa mayal kaṯpaṉai-y-ām maṉō-māttiramē.

English translation: For those who enjoy as real the world perceived in front, it is God’s creation. For those who have attained certain knowledge of the unbound reality of oneself, just mere mind, which is a fabrication, a binding delusion.

Explanatory paraphrase: For those who enjoy as real the world perceived in front, [it is appropriate to say that] it is God’s creation. For those who have attained certain knowledge of the unbound reality of oneself, [the world is] just a mere mental fabrication, a binding delusion.

அரும்பதவுரை: காசினி: உலகம்; துயக்கறு: தடையற்ற, பந்தமற்ற.

முருகனார் பொழிப்புரை: (ஜீவ போதச் சுட்டறிவுக்கு) எதிர்ப்படத் தோன்றும் உலகம், அதனை மெய்யாக நம்பிக் களிக்கும் பாமரர்க்குக் கடவுள் படைப்பாம்; ஆனால் பாசபந்தமற்ற ஆன்மசொரூபத்தை அபரோக்ஷமாக வறிந்த திடஞானிகளுக்கு மாயா மோகமான மனோமயக் கற்பனா மாத்திரமே.

Muruganar’s paraphrase: For pāmaras [ignorant, foolish or low-minded people] who enjoy believing it to be real, the world that appears in front (to the transitive awareness, the jīva-consciousness) is God’s creation; but for dṛḍha-jñānis [those whose knowledge is firm], who have directly known ātma-svarūpa, which is devoid of pāśa-bandham [the bondage of desires and attachments], [the world is] just manōmaya-kalpanā-matra [a mere fabrication composed of mind], which is māyā-mōha [a delusion of māyā].

சாது ஓம் பொழிப்புரை: தம் முன் காணப்படும் உலகத் தோற்றத்தை மெய்யெனக்கொண்டு களிக்கும் அஞ்ஞானிகளுக்கு இவ்வுலகம் ஈசனது படைப்பென்று சாஸ்திரங்களிற் கூறப்பட வேண்டி வந்தது. ஆனால், பந்தப்படுத்துங் கற்பனை மயக்கமுள்ள இவ்வுலகத் தோற்றமானது, தடையற்ற தன் உண்மை சொரூபத்தை யுணர்ந்த ஞானிகளுக்கோ மனோமாத்திரத் தோற்றமே யாகக் காணப்படும்.

Sadhu Om’s paraphrase: For ajñānis [those not established as pure awareness] who enjoy taking the world-appearance that is seen before them to be real, it became necessary for it to be said in śāstras [sacred texts] that this world is God’s creation. However, for jñānis, who have known the real nature of themself, which is devoid of bondage, this world-appearance, which is a delusion of binding fabrication, is seen to be just a mere mental appearance.

Verse 22:

சொச்சபர மான்ம சொரூபத்தி லைம்புலமாம்
துச்சவுரு நாமசகத் தோற்றமந்தச் — சச்சிற்
சொரூபமதிற் கற்பிதமாய்த் தோற்றுமன மாயைத்
திருவிளையாட் டென்றே தெரி.

socchapara māṉma sorūpatti laimpulamām
tucchavuru nāmajagat tōṯṟamandac — sacciṯ
sorūpamadiṯ kaṯpitamāyt tōṯṟumaṉa māyait
tiruviḷaiyāṭ ṭeṉḏṟē teri.

பதச்சேதம்: சொச்ச பரமான்ம சொரூபத்தில் ஐம்புலமாம் துச்ச உரு நாம சகத் தோற்றம் அந்தச் சத்சித் சொரூபம் அதில் கற்பிதமாய்த் தோற்றும் மன மாயைத் திருவிளையாட்டு என்றே தெரி.

Padacchēdam (word-separation): soccha paramāṉma-sorūpattil aim-pulam-ām tuccha uru-nāma jagat tōṯṟam anda-c sat-cit-sorūpam adil kaṯpitamāy-t tōṯṟum maṉa-māyai-t tiruviḷaiyāṭṭu eṉḏṟē teri.

English translation: Know that the trifling world-appearance of name and form, which is the five sense-impressions in the pure paramātma-svarūpa, is the divine play of māyā, the mind, which appears as a fabrication in that sat-cit-svarūpa.

Explanatory paraphrase: Know that the trifling [empty or non-existent] world-appearance of name and form, which is [nothing but] the five [kinds of] sense-impression [perceived] in the pure paramātma-svarūpa [one’s own real nature, one’s ultimate self], is [just] the divine play of mana-māyā [māyā, which is the mind], which appears as a fabrication in that sat-cit-svarūpa [one’s own real nature, pure being-awareness, ‘I am’].

அரும்பதவுரை: சொச்ச: ஸ்வச்ச, சுத்த.

முருகனார் பொழிப்புரை: பரிசுத்தமான பரமான்ம சொரூபத்தில் (காணப்படும்) பஞ்ச விஷயவடிவான, துச்சமான நாமரூப ஜகத் தோற்றம், அந்த சத்தியஞான (பரமான்ம) சொரூபத்திற் கற்பிதமாய்த் தோன்றிய மனமாயையின் திருவிளையாட்டென்றே தேறத்தகும்.

Muruganar’s paraphrase: It is appropriate to accept [trust or be sure] that the trifling [empty or non-existent] world-appearance of name and form, which is the form of the five [kinds of] sense-objects (seen [or perceived]) in the perfectly pure paramātma-svarūpa [one’s own real nature, one’s ultimate self], is the divine play of mana-māyā [māyā, the mind], which appears as a fabrication in that satya-jñāna (paramātma) svarūpa [one’s own real nature (one’s ultimate self), satya-jñāna [reality-awareness or being-awareness].

சாது ஓம் பொழிப்புரை: சுத்த பரமான்ம சொரூபத்தில் ஐம்புல அறிவு வடிவாய்க் காணப்படும் அற்பமான இந்த நாமரூப உலகத் தோற்ற மானது, அந்த சத்சித்தான ஆன்ம சொரூபத்தில் உண்டானது போலப் பொய்யாய்த் தோன்றும் மனமாகிய மாயையின் திருவிளையாட்டே என்று அறிக.

Sadhu Om’s paraphrase: Know that this insignificant world-appearance of names and forms, which is seen [or perceived] as the form of the five [kinds of] sense-knowledge in the pure paramātma-svarūpa [one’s own real nature, one’s ultimate self], is just the divine play of māyā, which is [or has become] the mind, which appears as a falsehood [or illusion] as if it were what had come into being in that ātma-svarūpa, which is sat-cit [being-awareness].

Sadhu Om’s explanation: Since māyā means ‘she who is not’, its origin can never be known, and hence it is said to be beginningless. It appears and functions as the mind, but is attributed to God because of his seeming actions of creation, sustenance and dissolution of the entire universe. When the reality is known, māyā ends, being seen to be ever non-existent.

The seer, who is ego or mind, and the seen, which is the world, rise and subside simultaneously in ātma-svarūpa. When we see ourself through ourself alone, we are ātma-svarūpa, but when we see ourself through the mind, the seer, we appear as the world, the seen.

Verse 23:

இறைவனது திட்டியிலே யில்லா வுலகை
நிறைபடுமெய் யாகநிகழ்த்தார் — நிறைந்த
அறிவுருவாந் தன்னையலா லன்னியமா வொன்றை
அறியா வறிவி னவர்.

iṟaivaṉadu diṭṭiyilē yillā vulahai
niṟaipaḍumey yāhanigaṙttār — niṟainda
aṟivuruvān taṉṉaiyalā laṉṉiyamā voṉḏṟai
aṟiyā vaṟivi ṉavar.

பதச்சேதம்: இறைவனது திட்டியிலே இல்லா உலகை நிறைபடு மெய்யாக நிகழ்த்தார் நிறைந்த அறிவு உருவாம் தன்னை அலால் அன்னியமா ஒன்றை அறியா அறிவினவர்.

Padacchēdam (word-separation): iṟaivaṉadu diṭṭiyilē illā ulahai niṟaipaḍu meyyāha nigaṙttār niṟainda aṟivu-uruvām taṉṉai alāl aṉṉiyamā oṉḏṟai aṟiyā aṟiviṉavar.

அன்வயம்: நிறைந்த அறிவு உருவாம் தன்னை அலால் அன்னியமா ஒன்றை அறியா அறிவினவர் இறைவனது திட்டியிலே இல்லா உலகை நிறைபடு மெய்யாக நிகழ்த்தார்.

Anvayam (words rearranged in natural prose order): niṟainda aṟivu-uruvām taṉṉai alāl aṉṉiyamā oṉḏṟai aṟiyā aṟiviṉavar iṟaivaṉadu diṭṭiyilē illā ulahai niṟaipaḍu meyyāha nigaṙttār.

English translation: Those of knowledge, who do not know anything as other than themself, who is the form of complete knowledge, will not declare the world, which does not exist in the view of God, to be the complete reality.

Explanatory paraphrase: Those of knowledge [namely jñānis, those who are aware of themself as they actually are], who do not know anything as other than themself, who is the form of complete knowledge [full, all-pervading or infinite awareness], will not declare [or say] the world, which does not exist in the view of God [namely brahman, the one infinite being-awareness (sat-cit), ‘I am’, which is the reality underlying the appearance of God as a seemingly separate being], to be the complete reality [namely what alone is real, which is the one infinite fullness or complete whole].

முருகனார் பொழிப்புரை: பரிபூரண ஞானஸ்வரூபமான ஆன்மாவையன்றி அதற்கன்னியமாக வேறோன்றை யோராத மெய்யுணர்வுடையோர் (அவ்வான்ம சொரூபமான) இறைவன் பார்வையில் இல்லா தொழியு முலகைப் பரிபூரண (லக்ஷணத்தினின்று என்றும் பிரியாத) உண்மையெனக் கூறார்.

Muruganar’s paraphrase: Those who have real knowledge [or awareness], who do not know anything separate [or different] as other than ātman [their own self], which is paripūraṇa-jñāna-svarūpa [that whose very nature is complete (infinite and all-pervading) awareness], will not say [or declare] the world, which is entirely non-existent in the view of God (who is that ātma-svarūpa), to be the reality (which is not ever separate from the lakṣaṇa [what is defined as]) paripūraṇa [completeness, fullness, wholeness or infinity].

சாது ஓம் பொழிப்புரை: பரமாத்மாவாம் சொரூப திருஷ்டியில் இல்லாத தாகின்ற இவ்வுலகத் தோற்றத்தை, ‘பரிபூரண அறிவுருவான தன்னைத்தவிர அன்னியம் யாதொன்றும் இல்லை’ என்றறிந்த ஞானிகள் நிறைவுள்ளதோர் மெய்ப்பொருளாகச் சொல்ல மாட்டார்கள்.

Sadhu Om’s paraphrase: Jñānis, who know ‘Except oneself, the paripūraṇa [complete, full or infinite] form of awareness, no other thing at all exists’, will not declare this world-appearance, which is non-existent in the view of svarūpa [one’s own real nature], which is paramātman, to be a real substance, that which is complete [full, all-pervading or infinite].

Sadhu Om’s explanation: This verse begins with the phrase ‘இறைவனது திட்டியிலே யில்லா வுலகை’ (iṟaivaṉadu diṭṭiyilē y-illā v-ulahai), ‘the world, which does not exist in the view of iṟaivaṉ’, in which ‘இறைவன்’ (iṟaivaṉ) is a term that usually refers to God, the Lord of this world, but as Bhagavan often explained, the soul, world and God always seem to co-exist in māyā, so the world does seem to exist in the view of its Lord, God. Therefore, on seeing this verse, he remarked, ‘Who said the world does not exist in God’s view?’, but when Muruganar explained that he had used ‘iṟaivaṉ’ in the sense of brahman, Bhagavan accepted this meaning and approved the verse.

Verse 38:

ஞான வெயின்முன் னலிதலான் மஞ்சள்போற்
பானுவா மீசன் படைப்பன்று — பானசகம்
பீலிக்கண் ணேரும் பெருஞ்சித் திரஞ்சித்த
நீலிக்கண் ணாடி நிழல்.

ñāṉa veyiṉmuṉ ṉalidalāṉ mañjaḷpōṯ
pāṉuvā mīśaṉ paḍaippaṉḏṟu — bhāṉajagam
pīlikkaṇ ṇērum peruñcit tirañcitta
nīlikkaṇ ṇāḍi niṙal.

பதச்சேதம்: ஞான வெயில் முன் நலிதலால் மஞ்சள்போல் பானுவாம் ஈசன் படைப்பு அன்று பான சகம். பீலிக்கண் நேரும் பெரும் சித்திரம் சித்த நீலிக் கண்ணாடி நிழல்.

Padacchēdam (word-separation): ñāṉa-veyil muṉ nalidalāl mañjaḷ-pōl pāṉuvām īśaṉ paḍaippu aṉḏṟu bhāṉa jagam. pīlikkaṇ nērum perum cittiram citta nīli-k-kaṇṇāḍi niṙal.

English translation: Because of perishing like turmeric in front of the sunlight of jñāna, the appearing world is not the creation of God, who is the sun. The vast picture, which is like the eye on a peacock feather, is a reflection in the dark mirror of the mind.

Explanatory paraphrase: Because of [its] perishing in front of the sunlight of jñāna [pure awareness], like [the yellow stain of] turmeric [on a white cloth fading away in the sunlight], the appearing world [the world that shines as a mere appearance] is not the creation of God, who is the [self-shining] sun [of jñāna, which swallows everything in its infinitely clear light]. The vast picture [namely the entire world consisting of a multitude of phenomena, both physical and mental], which is [an illusory appearance] like the eye [formed by the variegated colours] on a peacock feather, is a reflection [of ego’s viṣaya-vāsanās (inclinations to seek happiness or satisfaction in phenomena)] in the dark mirror of cittam [the mind or will].

அரும்பதவுரை: நலிதல்: அழிதல்; பான சகம்: பிரகாசமான இவ்வுலகத் தோற்றம்.

முருகனார் பொழிப்புரை: (அம் மனோமயமாகக்) காணப்படும் இவ்வுலகம் தத்துவஞான மாகிய வெயிலின்முன் மஞ்சள்போல் வெளிறிக் கெடுதலால் அது மெய்ஞ்ஞான சூரியனாகிய இறைவன் படைப்பன்றாம்; மற்றோ, மயிலிறகின் கண் போன்ற (பல்வண்ணப்) பெருஞ்சித்திரமா மஃது அசுத்த மனமாகிய நீலக்கண்ணாடியிற் காணப்படும் நிழலேயாம்.

Muruganar’s paraphrase: Because of this world, which is seen (as that manōmaya [that which consists only of mind]), perishing, becoming white like [the yellow stain of] turmeric [in the sunlight], in front of the sunlight that is tattva-jñāna [knowledge or awareness of what alone is real], it is not the creation of God, who is mey-jñāna-sūrya [the sun that is real knowledge or awareness]; on the contrary, that [the world], which is a vast picture (of many colours) like the eye of a peacock feather, is just a reflection seen in the dark mirror, which is the impure mind.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: வெய்யிலின் முன் மஞ்சள் நிறம் வெளுத்து விடும். அது போலவே (ஞான ஒளியில் இந்நாமரூப உலகத் தோற்றம் நீங்கி விடுவதால்) ஞான சூரியனான பரம் பொருளின் படைப்பு அல்ல இவ்வுலகம்! பிரகாசமான இவ்வுலகம் (பின் யாதோ எனின்) மயில் இறகுகளின் சேர்க்கையில் தோன்றும் அழகிய வண்ணச் சித்திரங்களைப் போலவும், மனம் என்னும் ஓர் கண்ணாடியில் பிரதிபலித்துக்காணப்படும் சித்தம் (வாசனைகள்) என்னும் ஓர் மாயப்பெண்ணின் பிரதிபிம்பம் போலவும் (வாசனாவடிவான) பொய்த்தோற்றமே யாகும்!

Sadhu Om’s paraphrase: In front of sunlight, the yellow colour [of a turmeric stain] becomes white. Just like that, since this world-appearance of name and form is dispelled in the light of jñāna [pure awareness], this world is not a creation of paramporuḷ [the ultimate substance, namely God or brahman], who is the sun of jñāna. (If it is asked ‘Then what is it?’) this shining world is just a false appearance (which is a formation of vāsanās), like the beautiful colour pictures that appear on a set of peacock feathers, and like the image of a māya-p-peṇ called cittam [the will] ([which consists of] vāsanās) seen reflected in a mirror called mind.

MJ: What Sadhu Om meant here by depicting the will (cittam) as மாயப்பெண் (māya-p-peṇ) can be interpreted in two distinct but complementary ways. This term is a compound of மாயம் (māyam), which is derived from the Sanskrit term māyā and is generally used to mean an illusion, false appearance or deception, and பெண் (peṇ), which means a woman or girl. மாயப்பெண் (māya-p-peṇ) usually means either a woman dressed in disguise or a man dressed as a woman, so in this context it could imply that cittam is a disguise or false identity assumed by ego. Another possible implication derives from the term நீலிக்கண்ணாடி (nīli-k-kaṇṇāḍi) or ‘dark mirror’ in the verse, because நீலி (nīli) means not only ‘dark’ but also Durga or Parvati, who are two forms of Sakti, the Divine Mother, and a female demon or wicked woman, so since māyā can be considered to be either a divine power or a demonic power, depending on how it is viewed, and since power (śakti) is depicted as feminine, in this context மாயப்பெண் (māya-p-peṇ) could imply that cittam is a power of māyā. That is, māyā consists of two basic powers, āvaraṇa (covering, veiling, concealing or obscuring) and vikṣēpa (scattering, dispersing, discharging or projecting). As ego we are aware of ourself as ‘I am this body’, which is āvaraṇa, because it covers and conceals what we actually are, and we project our vāsanās (inclinations), which constitute our will (cittam) or causal body (kāraṇa śarīra), and which are the seeds that sprout as likes, dislikes, desires, attachments, hopes, fears and so on, as all the phenomena (viṣayas) that constitute both the physical and the mental worlds, so vikṣēpa functions through the medium of our cittam and the vāsanās of which it consists. Since the entire world is just a projection of our vāsanās, and since it appears only in the mind, it is said here to be a reflection of those vāsanās in the mirror of the mind.

Verse 46:

இகத்திற் பரங்கரக்கு மின்றேற் பரத்தி
லிகங்கரக்கு மன்றி யிரண்டும் — வகைப்படவெவ்
வேறா வொருங்கு விளங்கலிலை நாய்கல்வெவ்
வேறா வொருங்குவிளங் கா.

ihattiṟ paraṅgarakku miṉḏṟēṟ paratti
lihaṅgarakku maṉḏṟi yiraṇḍum — vahaippaḍavev
vēṟā voruṅgu viḷaṅgalilai nāykalvev
vēṟā voruṅguviḷaṅ gā.

பதச்சேதம்: இகத்தில் பரம் கரக்கும். இன்றேல், பரத்தில் இகம் கரக்கும். அன்றி, இரண்டும் வகைப்பட வெவ்வேறா ஒருங்கு விளங்கல் இலை. நாய் கல் வெவ்வேறா ஒருங்கு விளங்கா.

Padacchēdam (word-separation): ihattil param kurakkum. iṉḏṟēl, parattil iham kurakkum. aṉḏṟi, iraṇḍum vahaippaḍa vevvēṟā oruṅgu viḷaṅgal ilai. nāy kal vevvēṟā oruṅgu viḷaṅgā.

English translation: In the world, God is concealed. If not, in God, the world is concealed. Besides, being by category entirely distinct, both do not shine together. The dog and stone, being entirely distinct, do not shine together.

Explanatory paraphrase: In the world, param [God as the supreme or ultimate reality, namely brahman or ātma-svarūpa] is concealed [or hidden]. If not [that is, when param is not concealed in the world], in param, the world is concealed. Besides [it could not be otherwise, because], being by [ontological] category [class or division] entirely distinct, both do not shine together. [In a statue of a dog carved out of stone] the dog and stone, being entirely distinct, do not shine together.

அரும்பதவுரை: நாய்கல்: நாய் வடிவிற் செதுக்கப்பட்ட கற்சிலை.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: ஜகம் தோன்றும் போது (ஆன்ம) சொரூபம் (தோன்றாது) மறையும். இல்லையெனில், சொரூபம் தோன்றும் போது ஜகத் தோற்றம் மறையும். தவிர, ஆன்ம சொரூபமும் ஜகத் தோற்றமுமான இரண்டும் மேற்கூறிய வேறு வேறான, இரண்டு வகைகளில் ஒரே சமயத்தில் விளங்குவதில்லை. (எவ்வாறெனின், கல்லாற் செய்யப்பட்ட நாய்ச் சிலையில்) நாயுங் கல்லும் வேறுவேறாக ஒரே சமயத்தில் விளங்க முடியாததைப் போலவே என்க.

Sadhu Om’s paraphrase: When the world appears, (ātma-)svarūpa (not appearing) is concealed. If not, when svarūpa appears, the world-appearance is concealed. Besides, both ātma-svarūpa and the world-appearance, [being] in the entirely distinct two categories referred to above [in the previous verse], do not shine at the same time. (If asked how) say that it is just like the impossibility of the dog and the stone (in a statue of a dog carved out of stone), being entirely distinct, shining at the same time.

குறிப்பு: மூல நூற் செய்யுளில் “இரண்டும் வெவ்வேறு வகைப்பட” என்றது சொரூபத்தின் வகை (இயல்பு) நாமரூபமல்ல. ஜகத்தின் வகை (இயல்பு) சச்சிதானந்த (சைதன்ய) மல்ல. ஆகையால் நாமரூப மித்யாம்சம் தோன்றும் போது சச்சிதானந்த சத்யாசம்சம் விளங்காது. இரண்டும் இவ்விதம் வெவ்வேறு வகையானவையாம்.

Sadhu Om’s note: In the original verse, what ‘இரண்டும் வகைப்பட வெவ்வேறா’ (iraṇḍum vahaippaḍa vevvēṟā), ‘both being by category entirely distinct’, means is: The category (nature) of svarūpa is not nāma-rūpa [name and form]. The category (nature) of the world is not sat-cit-ānanda [being-awareness-happiness] (caitanya [consciousness]). Therefore when the mithyāṁśa [the unreal aspect of brahman], name and form, appears, the satyāṁśa [the real aspect of brahman], sat-cit-ānanda, will not shine [as it is]. Both are in this way entirely distinct [ontological] categories.

MJ: Just as stone is the reality (the substance) whereas the dog is just an appearance (a form), ātma-svarūpa is the sole reality (the ultimate substance, namely sat-cit-ānanda) whereas the world is just an appearance (a series of names and forms). The reality is what actually is, whereas an appearance is what seems to be even though it actually is not, so they are two entirely distinct ontological categories. So long as we see ātma-svarūpa as the world, we do not see it as it actually is, and when we see it as it actually is, we do not see it as the world.

That is, a stone statue of a dog can be seen either as an actual dog or as a stone, but cannot be seen as both simultaneously. Likewise, since ātma-svarūpa is one, infinite, indivisible and immutable, whereas the world is a multitude of finite, separate and ever-changing phenomena, ātma-svarūpa cannot be seen as it is and as the world simultaneously, so as Bhagavan says in the fourth paragraph of Nāṉ Ār?: ‘மனம் ஆத்ம சொரூபத்தினின்று வெளிப்படும்போது ஜகம் தோன்றும். ஆகையால், ஜகம் தோன்றும்போது சொரூபம் தோன்றாது; சொரூபம் தோன்றும் (பிரகாசிக்கும்) போது ஜகம் தோன்றாது’ (maṉam ātma-sorūpattiṉiṉḏṟu veḷippaḍum-pōdu jagam tōṉḏṟum. āhaiyāl, jagam tōṉḏṟum-pōdu sorūpam tōṉḏṟādu; sorūpam tōṉḏṟum (pirakāśikkum) pōdu jagam tōṉḏṟādu), ‘When the mind comes out from ātma-svarūpa [ourself as we actually are], the world appears. Therefore when the world appears, svarūpa does not appear; when svarūpa appears (shines), the world does not appear’.

This principle is also expressed in verses 876, 877 and 1216.

Chapter 1.13: Association with the unreal (poy-y-uṟavu)

Verse 129:

வாகனத்தின் போக்கு வரத்தைத் தமதுகம
னாகமன மாமயங்கி யாய்வதுபோற் — றேகவுயிர்
மேவுசமு சாரமுந்தம் மேலதாக் கொண்டவல
மேவுவர்தம மெய்யுணரா தார்.

vāhaṉattiṉ pōkku varattait tamadugama
ṉāgamaṉa māmayaṅgi yāyvadupōṯ — ṟēhavuyir
mēvusamu sāramundam mēladāk koṇḍavala
mēvuvartama meyyuṇarā dār.

பதச்சேதம்: வாகனத்தின் போக்கு வரத்தைத் தமது கமன ஆகமனமா மயங்கி ஆய்வது போல், தேக உயிர் மேவு சமுசாரமும் தம் மேலதாக் கொண்டு அவலம் மேவுவர் தம் மெய் உணராதார்.

Padacchēdam (word-separation): vāhaṉattiṉ pōkku varattai-t tamadu gamaṉa āgamaṉam-ā mayaṅgi āyvadu pōl, dēha-uyir mēvu samusāramum tam mēladā-k koṇḍu avalam mēvuvar tam mey uṇarādār.

English translation: Like confusedly considering the going and coming of a vehicle to be their own going and coming, those who do not know their own reality experience suffering, taking the body-soul-linked saṁsāra to be upon them.

Explanatory paraphrase: Like confusedly [or bewilderedly] considering the going and coming of a vehicle [in which they are seated] to be their own going and coming, those who do not know [or are not aware of] their own reality experience suffering [by] taking saṁsāra [the whirling cycle of birth and death], [which is] linked to [or experienced by] dēha-uyir [the body-soul, namely ego, the soul that is always aware of itself as ‘I am this body’], to be [something that has come] upon them [that is, they mistake the seemingly ceaseless cycle of birth and death to be something that is actually happening to them].

அரும்பதவுரை: கமனம்: போதல்; ஆகமனம்: வருதல்; ஆய்வது: கருதுவது; தேகவுயிர்: அகந்தை; மேவு: சேர்கின்ற; தம்மேலதா: தம்மேல் வந்துள்ளதாக; அவலம்: துன்பம்; மேவுவர்: அடைவர்.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: தாம் ஏறிச் செல்லும் வண்டி முதலியவாகனங்களின் போக்கு வரத்தை தம்முடைய போக்கு வரத்தாகவே கருதுவது போல, அகந்தையாகிய போலி யுயிருக்கு நேருகின்ற பிரவிருத்தி ரூப சம்சாரத்தை ஆன்மாவாகிய தமக்கே வந்ததாகக் கொண்டு தம் உண்மை சொரூபத்தை யறியாத அஞ்ஞானிகள் துன்பம் அடைவர்.

Sadhu Om’s paraphrase: Like considering the going and coming of vehicles such as a cart that they have boarded and are travelling in to be their own going and coming, ajñānis, who do not know their own real svarūpa [what they actually are], undergo suffering, taking saṁsāra [embodied existence, in which one whirls around in the cycle of birth and death] in the form of pravṛtti [outwardly directed activity and exertion], which happens to poli uyir [the spurious soul], who is ego, to be what has come actually to themself, who is ātman.

Verse 130:

உடம்போ டுலகை யுறுதியெனப் பற்றி
மடம்படுவோன் சாந்தி மடுத்தல் — மடம்பேர்ந்
துடும்புபோன் றுள்ளத் துயிர்நிலையுற் றோவான்
இடும்பையுற லென்று மில.

uḍambō ḍulahai yuṟudiyeṉap paṯṟi
maḍambaḍuvōṉ śānti maḍuttal — maḍambērn
duḍumbupōṉ ḏṟuḷḷat tuyirnilaiyuṯ ṟōvāṉ
iḍumbaiyuṟa leṉḏṟu mila.

பதச்சேதம்: உடம்போடு உலகை உறுதி எனப் பற்றி மடம் படுவோன் சாந்தி மடுத்தல், மடம் பேர்ந்து உடும்பு போன்று உள்ளத்து உயிர்நிலை உற்று ஓவான். இடும்பை உறல் என்றும் இல.

Padacchēdam (word-separation): uḍambōḍu ulahai uṟudi eṉa-p paṯṟi maḍam paḍuvōṉ śānti maḍuttal, maḍam pērndu uḍumbu pōṉḏṟu uḷḷattu uyirnilai uṯṟu ōvāṉ. iḍumbai uṟal eṉḏṟum ila.

English translation: One who is ensnared in ignorance, clinging to the body and world as real, achieving peace, will, leaving ignorance, steadfastly like an uḍumbu not let go of the real nature of the soul in the heart. Experiencing suffering will not ever be.

Explanatory paraphrase: [For] achieving [or experiencing] peace, one who is ensnared in ignorance, clinging to the body and world as uṟudi [stable, permanent, certain, real, dependable, beneficial or good], will, leaving [such] ignorance [or folly], [need to] steadfastly like an uḍumbu not let go of the real nature of the soul in the heart. [For one who does so] experiencing suffering will not ever be. [That is, if we wish to attain peace and be eternally free of suffering, we need to give up considering the body and world to be real or dependable, and instead need to cling firmly like an uḍumbu (a Bengal monitor, a large lizard noted for its ability to cling firmly to any surface) to our own real nature, namely sat-cit, pure being-awareness, which is what is always shining in our heart as ‘I am’.]

அரும்பதவுரை: மடம்படுவோன்: அறிவற்றவன்; மடுத்தல்: அடைதல்; பேர்ந்து: விட்டு; ஒவான்: விட்டு நீங்காதவன்; இடும்பை: துன்பம்; உறல்: அடைதல்.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: உடலையும் உலகையும் மெய் யெனப் பற்றிக்கொள்ளும் அறிவீனன் சாந்திபெற வேண்டுமானால், அவை மெய் என்ற அறியாமையை விட்டு, இதயத்தில் விளங்கும் ஆன்மாவை உடும்பு (பிடிகொள்வது) போல் விடாமற் பற்றிக் கொள்வானாக. பிறகு எக்காலும் அவன் துன்பமே யடைய மாட்டான்.

Sadhu Om’s paraphrase: If an ignorant person, who is clinging to the body and the world as real, wants to attain peace, may he, abandoning the ignorance that they are real, cling firmly to ātman, which shines in the heart, without letting go like (the grasping of) an uḍumbu. Thereafter he will not ever experience any suffering.

Sadhu Om: An uḍumbu is a giant lizard found in India that grows up to three feet in length; its peculiarity is that it can cling to the flat surface of a wall so firmly that a man holding it can lift himself up.

Chapter 1.22: The ego-knot (ahandai-muḍi)

Verse 160:

நிழல்களி லொன்றா நிகழ்வதே நானென்
றுழல்வுறும் போலி யுயிர்.

niṙalgaḷi loṉḏṟā nigaṙvadē nāṉeṉ
ḏṟuṙalvuṟum pōli yuyir.

பதச்சேதம்: நிழல்களில் ஒன்றா நிகழ்வதே ‘நான்’ என்று உழல்வு உறும் போலி உயிர்.

Padacchēdam (word-separation): niṙalgaḷil oṉḏṟā nigaṙvadē ‘nāṉ’ eṉḏṟu uṙalvu uṟum pōli uyir.

அன்வயம்: ‘நான்’ என்று உழல்வு உறும் போலி உயிர் நிழல்களில் ஒன்றா நிகழ்வதே.

Anvayam (words rearranged in natural prose order): ‘nāṉ’ eṉḏṟu uṙalvu uṟum pōli uyir niṙalgaḷil oṉḏṟā nigaṙvadē.

English translation: The spurious soul, who whirls about as ‘I’, is just something that occurs as one among the shadows.

Explanatory paraphrase: The spurious soul, which whirls [or roams] about [suffering] as ‘I’ [namely ego, which is what is always aware of itself as ‘I am this body’], is just something that occurs as one among the shadows [images or pictures] [like the shadow images that appear on a cinema screen].

அரும்பதவுரை: உழல்வுறும்: வியவகரிக்கும்.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: “நான் தேகம்” என்ற அகந்தை வடிவில் வியவகரிக்கும் போலி உயிரான ஜீவனும் (நிழற்படக் காட்சியில் தோன்றுவது போல்) உலகச் சித்திரப் படங்களுள் ஒன்றே யாகும்.

Sadhu Om’s paraphrase: Even jīva, who is the spurious soul, which roams about [interacts or busies itself] in the form of ego as ‘I am the body’, is just one among the images of the world-picture (like what appears in a cinema show).

விளக்கக் குறிப்பு: அசைபடக் காட்சியில் ஆதாரத்திரை போன்றது ஆன்மா. அதுவே நிஜ உயிர். திரையிற் காணப்படும் படங்களே இவ் வுலக நாமரூபச் சித்திரங்கள். இவற்றைக் காண்பானான ஜீவனுங் கூட இப் படங்களுள் ஒன்றேயாய்த் திரையில் தோன்றுபவனே! படமாகிய இப் போலி உயிர் மறைந்தால் (மனோநாச மெய்தினால்) திரைபோன்ற ஆதார உணர்வான ஆன்மாவே யாதொரு விகற்பமு மின்றி என்றும் விளங்குவதாகும்.

ஓர் திரைப்படக் காட்சியிற் காணப்படும் அரசனொருவன் அங்கு அவனுடைய அரசவையைக் கண்டுகொண்டிருக்கும் ஓர் ‘காண்பான்’ ஆகிறான் அல்லவா? ஆனால் அதே சமயம் அவனும் காட்சியாகிய சித்திரங்களுள் ஒருவனே யல்லவா? அவ்வாறே, உலகைக் காண்பானாகிய ஜீவனும் உலகமாகிய பொய்த்தோற்றப் படங்களுள் ஒன்றே தவிர உண்மை யுயிர் அல்ல.

Sadhu Om’s explanation: What is like the supporting screen in a moving picture show is ātman. That alone is nija uyir [the intrinsic and hence real life or soul]. The images seen on the screen are the pictures of name and form that constitute the world. Even the jīva, who is the one who sees these, is just one who appears on the screen as one among the pictures. If this pōli uyir [seeming, imitation, false, deceptive or spurious life or soul], who is an image, disappears (if it undergoes manōnāśa [annihilation of the mind]), only ātman, which is the screen-like ādhāra [holding, supporting, containing, fundamental and foundational] awareness, will shine eternally without any differentiation whatsoever.

A king seen in a cinema picture is a ‘seer’ who is seeing his royal court there, is he not? But at the same time is he not also just one among the images that constitute the picture? Likewise, even the jīva, who is the one who sees the world, is not the real uyir [life or soul] but just one among the images that constitute the unreal world-appearance.

MJ: As Sadhu Om also explained, this verse is not intended to deny the distinction between the seer and whatever it sees. It simply points out that since ego, the seer, is always aware of itself as ‘I am this body’, it thereby sees itself as one among the images that constitute the illusory world-picture (just as the dreamer always experiences itself as a person in its own dream), and as such it is as unreal as the rest of this world-appearance. That is, what is real in ego is only its fundamental awareness of being, ‘I am’, and since this fundamental being-awareness (sat-cit) is not aware of anything other than itself, ego comes into being as the seer of forms (objects or phenomena) only when it grasps the unreal form of a body as itself, as Bhagavan points out in verse 4 of Uḷḷadu Nāṟpadu: ‘உருவம் தான் ஆயின், உலகு பரம் அற்று ஆம்; உருவம் தான் அன்றேல், உவற்றின் உருவத்தை கண் உறுதல் யாவன்? எவன்?’ (uruvam tāṉ āyiṉ, ulahu param aṯṟu ām; uruvam tāṉ aṉḏṟēl, uvaṯṟiṉ uruvattai kaṇ uṟudal yāvaṉ? evaṉ?), ‘If oneself is a form, the world and God will be likewise; if oneself is not a form, who can see their forms, [and] how?’.

Refer to verse 871 and its accompanying note, and also to verses 1216 to 1218.

Chapter 1.37: Sacred ash (tiru-nīṟu)

Verse 209:

உள்ளத் தநாதியா யுற்றபழ வாதனைசேர்
கள்ளவுயிர் ஞானக் கனலால்வெந் — துள்ளே
விராவுசீ ருண்மையாய் மிஞ்சுதிரு நீறே
பராவிபூ திப்படிவம் பார்.

uḷḷat tanādiyā yuṯṟapaṙa vādaṉaisēr
kaḷḷavuyir ñāṉak kaṉalālven — duḷḷē
virāvusī ruṇmaiyāy miñjutiru nīṟē
parāvibhū tippaḍivam pār.

பதச்சேதம்: உள்ளத்து அநாதியாய் உற்ற பழ வாதனை சேர் கள்ள உயிர் ஞானக் கனலால் வெந்து உள்ளே விராவு சீர் உண்மையாய் மிஞ்சு திரு நீறே பரா விபூதிப் படிவம் பார்.

Padacchēdam (word-separation): uḷḷattu anādi-y-āy uṯṟa paṙa vādaṉai sēr kaḷḷa uyir ñāṉa-k-kaṉalāl vendu uḷḷē virāvu sīr uṇmai-y-āy miñju tiru-nīṟē parā vibhūti-p-paḍivam pār.

English translation: See, the fraudulent soul, who has accumulated ancient vāsanās, which dwell beginninglessly in the heart, being burnt by the fire of jñāna, merging within, the sacred ash that remains as the sublime reality alone is the form of supreme vibhūti.

Explanatory paraphrase: See, kaḷḷa-v-uyir [the deceptive, sly, false, fraudulent, thieving or villainous soul, namely ego], who has accumulated ancient vāsanās, which dwell beginninglessly in the heart, having been burnt [to ashes] [along with its vāsanās] by the fire of jñāna [pure awareness] and having [thereby] merged [or blended] within [in the heart], the [resulting] sacred ash that remains [thereafter] as the sublime uṇmai [beingness or reality] alone is the [real] form of [Lord Siva’s] supreme vibhūti [sacred ash].

அரும்பதவுரை: வாதனை: வாசனை; கள்ள உயிர்: போலியுயிர், அகந்தை; விராவு: கலந்து; படிவம்: வடிவம்.

முருகனார் பொழிப்புரை: உள்ளத்தின்கண் அனாதியாயடைந்த பழவாதனைத் திரளோடு கூடிய அறிவுப் போலியா மகந்தை வடிவவுயிர் ஞானாக்கினியால் அறவே அவ்வுரு வழிய வெந்து அவ்வுள்ளத்தின்கட் கலந்த வெற்றுண்மை மாத்திரமாய் மிஞ்சிப்படித்த திருநீறே இறைவன் பராவிபூதி வடிவாம்.

Muruganar’s paraphrase: The soul in the form of ego, which is aṟivu-p-pōli [cidābhāsa, a semblance or imitation of awareness], together with [its] accumulation of ancient vāsanās, which it has gathered beginninglessly in the heart, having been burnt by jñānāgni [the fire of pure awareness] so that that form [the form of ego] is destroyed completely, the sacred ash that has settled remaining as just mere uṇmai [beingness or reality], which is blended [merged or united] in the heart, alone is the form of God’s supreme vibhūti [sacred ash].

விசேடவுரை: உயிரைச் சேர்ந்த வாதனை முதலிய யாவும் உள்ளத்தின் கண் உறுதலை,

“அதன்முக மிகலுள தகமுள சிறுதுளை
யதனிலா சாதியொ டமர்ந்துள திருந்தமம்
அதனையா சிரித்துள வகிலமா நாடிக
ளதுவளி மனதொளி யவற்றின திருப்பிடம்”.
— உள்ளது நாற்பது அநுபந்தம்

என்பதனாலறிக. பரசிவத்தின் பராவிபூதி சுத்த சத்துவத்தானே அறிந்தடையப்படுவதாயினும் அதுதான் உண்மையில் குணாதீதமாதலால் வெண்ணீறெனாது வாளா நீ றெனவும், பூர்வ ஜன்ம புண்ணிய விசேடத்தாற் றன்னை யடைந்தார்க்கு அவர்தாம் பிறவித் துன்பத்தாற் பீடிக்கப்படாது எல்லா நலன்களு மினிது நல்கலால் திரு நீறெனவுங் கூறினார்.

Muruganar’s explanation: From what is said [in the following verse]:

Its mouth is closed; inside exists a tiny hole; in it dense darkness exists residing along with desire and so on; all the major nāḍis exist adhering to it; it is the abode of breath, mind and light. (Uḷḷadu Nāṟpadu Anubandham [verse 19])

know everything beginning with vāsanās, which co-exist with the soul, [to be] dwelling in the heart. Though the supreme vibhūti of paraśivam [the ultimate form of Lord Siva] is known and attained only by śuddha sattva [the quality of pure beingness and clarity], since it itself is in truth guṇātita [beyond all qualities], without saying ‘white ash’ [pure white being the colour associated with sattva] he [Bhagavan] said merely ‘ash’, and because of [its] sweetly granting all benefits to those who have attained it by pūrva-janma-puṇya-viśēṣa [the distinctive nature of righteousness or purity from previous births], without [them] being made to suffer due to the misery of birth [‘birth’ here implying embodiment], he said tiru-nīṟu [sacred or divine ash].

சாது ஓம் பொழிப்புரை: அநாதி காலமாய் உள்ளத்திற் சேர்ந்திருந்த பண்டை வாசனைகளையுடைய போலியுயிராகிய அகந்தை ஞானாக்கினியினால் வெந்து அவ் வுள்ளத்தில் இரண்டறக் கலந்துபோய், அதன் பின் சாம்பலாகி மிஞ்சி நிற்கும் (உண்மையுயிரே) சிறந்த மெய் யுணர்வே இறைவனது விபூதியின் வடிவ மாகும்.

Sadhu Om’s paraphrase: Ego, the pōli uyir [spurious or counterfeit soul], who possesses ancient vāsanās, which have been accumulating in the heart since beginningless time, having been burnt by jñānāgni [the fire of pure awareness], becoming [like] ash, and having [thereby] merged in that heart [as one] without a second, the sublime real awareness (the uṇmai uyir [real soul]) that thereafter stands remaining is alone the form of God’s vibhūti [sacred ash].

விளக்கக் குறிப்பு: கள்ளமான அகந்தை வெந்தபின் மிஞ்சிநிற்கும் உண்மையான ஆன்மாவே விபூதி என்பது கருத்து.

Sadhu Om’s explanation: The import is that ātman, which is the reality that stands remaining after the fraudulent ego has been burnt [to ashes], alone is vibhūti [the sacred ash that represents Lord Siva].

Chapter 1.65: The rising up of ātman (āṉma-v-eṙucci)

Verse 362:

உள்ளமாந் தன்மூல மோர்ந்தாலே நானெனும்பொய்க்
கள்ளமுதல் சாயக் கடவதாம் — கள்ளமாம்
அம்முதல் சாய்ந் தாலே யபரோக்க மாவான்ம
மெய்ம்முதல்வீ றுற்றெழும்பு மேல்.

uḷḷamān daṉmūla mōrndālē nāṉeṉumpoyk
kaḷḷamudal cāyak kaḍavadām — kaḷḷamām
ammudal cāyn dālē yaparōkka māvāṉma
meymmudalvī ṟuṯṟeḻumbu mēl.

பதச்சேதம்: உள்ளம் ஆம் தன் மூலம் ஓர்ந்தாலே நான் எனும் பொய்க் கள்ள முதல் சாயக் கடவது ஆம். கள்ளம் ஆம் அம்முதல் சாய்ந்தாலே அபரோக்கமா ஆன்ம மெய்ம்முதல் வீறு உற்று எழும்பும் மேல்.

Padacchēdam (word-separation): uḷḷam ām taṉ mūlam ōrndālē nāṉ eṉum poy-k-kaḷḷa-mudal sāya-k kaḍavadu ām. kaḷḷam ām a-m-mudal sāyndālē aparōkkamā āṉma-mey-m-mudal vīṟu uṯṟu eṙumbum mēl.

English translation: Only if one’s source, which is the heart, is known will the unreal fraudulent first called ‘I’ bending down pass away. Only if that first, which is fraudulent, bends down will the real first, ātman, rise up, being bright directly.

Explanatory paraphrase: Only if one’s source, which is the heart, is [investigated and] known will poy-k-kaḷḷa-mudal [the unreal fraudulent first or fundamental] called ‘I’ [namely ego] bending down pass away [subside and be destroyed]. Only if that first, which is kaḷḷam [fraudulent, thieving, deceptive, sly or villainous], bends down [subsides and dissolves back into the source from which it rose] will āṉma-mey-m-mudal [the real first (the primary and fundamental reality), ātman] rise up, being vīṟu [distinctive, bright, splendid, powerful and solitary] [in other words, shining clearly as one without a second] as aparōkṣa [direct, immediate awareness].

அரும்பதவுரை: வீறு: வலிவு.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: இதயம் என்னும் தன் உற்பத்தி ஸ்தானத்தை விசாரத்தால் அறிந்தால், தானே முதற்பொருள் போல இதுகாறும் கள்ளமாய்த் தோன்றி நின்ற ‘நான்’ என்னும் அகந்தை தலை சாய்ந் தழியும். அப் போலி முதலாகிய ‘நான்’ என்னும் உணர்வு அதன் உற்பத்தி ஸ்தானத்தில் அடங்க வடங்க, உண்மை முதற்பொருளான ஆன்மா அபரோக்ஷமாய்ச் சுட ரோங்கி விளங்கும்.

Sadhu Om’s paraphrase: If one knows by investigation one’s utpatti-sthāna [rising place, the source from which one rose], which is called ‘heart’, ego, which is called ‘I’, which till now stood appearing fraudulently [or deceptively] as if it were itself the mudal-poruḷ [the primary and fundamental reality], will bow down and be destroyed. When that awareness called ‘I’, which is the pōli-mudal [the spurious first or fundamental], subsides and subsides [or subsides more and more] in its utpatti-sthāna [the source from which it rose], [namely] ātman, which is the real mudal-poruḷ, will shine brightly rising up as aparōkṣa [direct, unmediated awareness].

Chapter 2.10: Knowledge and ignorance (aṟivaṟiyāmai)

Verse 541:

அற்பமதி மாந்த ரபின்னாகா யத்தைவெறுங்
கற்பனையாற் பல்வகையாக் காண்டல்போற் — சொற்பால்
அநேகமாக் காண்ட லகண்டேகான் மாவை
விநோதமா மாயை விளைவு.

aṯpamati mānda rabhiṉṉākā yattaiveṟuṅ
kaṯpaṉaiyāṯ palvahaiyāk kāṇḍalpōṯ — coṯpāl
anēkamāk kāṇḍa lakhaṇḍēkāṉ māvai
vinōdamā māyai viḷaivu.

பதச்சேதம்: அற்ப மதி மாந்தர், அபின்ன ஆகாயத்தை வெறும் கற்பனையால் பல்வகையாக் காண்டல் போல் சொற்பால், அநேகமாக் காண்டல் அகண்ட ஏக ஆன்மாவை விநோதம் ஆம் மாயை விளைவு.

Padacchēdam (word-separation): aṯpa mati māndar, abhiṉṉa ākāyattai veṟum kaṯpaṉaiyāl palvahaiyā-k kāṇḍal pōl coṯpāl, anēkamā-k kāṇḍal akhaṇḍa ēka āṉmāvai vinōdam ām māyai viḷaivu.

அன்வயம்: வெறும் கற்பனையால் அபின்ன ஆகாயத்தை சொற்பால் பல்வகையாக் காண்டல் போல், அற்ப மதி மாந்தர் அகண்ட ஏக ஆன்மாவை அநேகமாக் காண்டல் மாயை விளைவு விநோதம் ஆம்.

Anvayam (words rearranged in natural prose order): veṟum kaṯpaṉaiyāl abhiṉṉa ākāyattai coṯpāl palvahaiyā-k kāṇḍal pōl, aṯpa mati māndar akhaṇḍa ēka āṉmāvai anēkamā-k kāṇḍal māyai viḷaivu vinōdam ām.

English translation: People of feeble intellect seeing the one undivided self as many, like seeing by mere mental fabrication the unbroken space as many divisions by the naming, is a wonder, a product of māyā.

Explanatory paraphrase: People of alpa mati [small, petty, feeble or mean intellect] seeing akhaṇḍa ēka ātman [the one undivided self] as many [diverse phenomena, including many separate selves], [just] like seeing by mere kalpanā [mental fabrication or imagination] the [one] abhinna ākāśa [unbroken or undivided space] as many vahai [divisions, types or kinds] by the naming [of them as ‘pot space’, ‘hut space’, ‘great space’ (the space outside any container) and so on], is a wonder, a product of māyā.

அரும்பதவுரை: சொற்பால்: சொற்படுத்தி. [MJ: சொற்பால் is an instrumental (third case) form of சொற்பு, a noun that means ‘saying’, ‘speaking’ or in this case ‘naming’.]

சாது ஓம் பொழிப்புரை: பிளவற்ற (ஒன்றே யான) ஆகாயத்தை வெறும் மனோ கற்பனையினாலேயே (கடாகாசம், மடாகாசம், மஹாகாசம் என்று) பலவித ஆகாசங்களாகக் கண்டு பெயரிட்டழைப்பது போலவே, கண்ட மற்ற ஏக வஸ்துவான ஆன்மாவையும் மந்த மதியினர் பற்பல ஜீவாத்மாக்களாகக் கருதுவது அற்புதமான மாயையின் காரியமே யாகும்.

Sadhu Om’s paraphrase: Dull-witted people considering ātman, which is the divisionless one vastu [real substance], to be many many jīvātmans [individual selves], just like, having seen [it] by mere mental fabrication, naming the undivided (single) space as spaces of many kinds (such as ghaṭākāśa [‘pot space’, the space in a pot], maṭhākāśa [‘hut space’, the space in a hut] and mahākāśa (‘great space’, the vast space outside any such container]), is just a wonderful effect of māyā.

Verse 542:

சூதலா வான்ம சொரூபமா மெய்யைப்பல்
பேதமாக் காண்டலே பேதைமையாம் — ஆதலால்
எப்பொரு ளெத்தன்மைத் தாயினு மப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு.

sūdalā vāṉma sorūpamā meyyaippal
bhēdamāk kāṇḍalē pētaimaiyām — ādalāl
epporu ḷettaṉmait tāyiṉu mapporuḷ
meypporuḷ kāṇba daṟivu.

பதச்சேதம்: சூது அலா ஆன்ம சொரூபம் ஆம் மெய்யைப் பல் பேதமாக் காண்டலே பேதைமை ஆம். ஆதலால் எப்பொருள் எத்தன்மைத்து ஆயினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு.

Padacchēdam (word-separation): sūdu alā āṉma-sorūpam ām meyyai-p pal bhēdamā-k kāṇḍalē pētaimai ām. ādalāl e-p-poruḷ e-t-taṉmaittu āyiṉum a-p-poruḷ mey-p-poruḷ kāṇbadu aṟivu.

English translation: Seeing the reality, which is ātma-svarūpa, which is devoid of deception, as many differences is alone ignorance. Therefore, though whatever thing be of whatever nature, seeing that thing as the real thing is knowledge.

Explanatory paraphrase: Seeing the [one infinite, indivisible and immutable] reality, which is ātma-svarūpa [the very nature of oneself], which is devoid of sūdu [deception, fraud, deceit or trickery], as many differences [numerous diverse phenomena] is alone ignorance. Therefore, though whatever thing [appears, seeming to] be of whatever nature, seeing that thing as the real thing [namely ātma-svarūpa, the one infinite substance, which alone is what actually exists] is [real] knowledge [or wisdom].

அரும்பதவுரை: சூது அலா: சூது அல்லாத.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: கற்பனை கடந்த சத்திய ஆன்ம சொரூபத்தை (ஏகமாய்க் காணாமல்) பலவாகப் பார்ப்பதே அஞ்ஞான மாகும். ஆகையால் காணப்படும் எப்பொருளும் அது எத்தகைய நாம ரூபத் தன்மையாதாயினும் அப்பொருளின் அதிஷ்டானமான மெய்ப்பொருளாக (ஆன்மாவாக) அதைக் காண்பதே ஞானம்.

Sadhu Om’s paraphrase: Seeing ātma-svarūpa [the very nature of oneself], the reality that transcends kalpanā [mental fabrication or imagination], as many (instead of seeing [it] as one) alone is ajñāna [ignorance]. Therefore, though whatever thing that is seen be of whatever name and form nature, seeing it as the real thing (as ātman), which is the adhiṣṭhāna [basis or foundation] of that thing, alone is jñāna [real knowledge].

குறிப்பு: இப் பாடலின் பின்னிரண்டடிகளும் திருக்குறளின் 355ஆவது பாடலாக, துறவற வியலில், மெய்யுணர்தல் என்னும் தலைப்பில் வருவனவாம். எக்குறட் கெப்பொரு ளாயினு மக்குறளை மெய்ப்பொருட்கே கையாள்வது என்னும் ஸ்ரீ முருகனாரது செம்மை இப்பாடலிலும் இனிது விளங்குவது காண்க.

Sadhu Om’s note: The last two lines of this verse come under the heading mey-y-uṇardal [real knowing] in the section tuṟavaṟam [the dharma of renunciation] as verse 355 of Tirukkuṟal. May the sublime nature of Sri Muruganar, namely though whatever kuṟal [two-line verse in veṇbā metre] be of whatever poruḷ [substance, meaning or import], [his skill in] handling that kuṟal only for mey-p-poruḷ [the real substance], be seen shining sweetly in this verse.

MJ: The exact meaning of verse 355 of Tirukkuṟaḷ is:

Though whatever poruḷ be of whatever nature, seeing that poruḷ as the real poruḷ is knowledge.

Depending on the context in which it is used, பொருள் (poruḷ) has a range of meanings such as ‘thing’, ‘substance’, ‘essence, ‘reality’, ‘meaning’ or ‘wealth’. That is, like vastu in Sanskrit, it is often used to mean ‘thing’, but in a philosophical context it means ‘substance’ in the sense of the one ultimate substance, so though in this verse we can translate it as ‘thing’, we should understand that mey-p-poruḷ, ‘the real thing’, means the one and only real substance, namely sat-cit (pure being-awareness), which is ātma-svarūpa (ourself as we actually are).

Chapter 2.15: Dvaṁdva [pairs of opposites] and tripuṭī [three factors of transitive knowledge] (iraṭṭai-muppuḍi)

Verse 579:

மன்னுசொரூ பாத்துவித மாட்சியால் வேறுகதி
தன்னைத் தவிர்த்தில்லாத் தன்மையால் — துன்னு
முபேயமுந் தானே யுபாயமுந் தானே
யபேதமாக் காண்க வவை.

maṉṉusorū pādduvita māṭciyāl vēṟugati
taṉṉait tavirttillāt taṉmaiyāl — tuṉṉu
mupēyamun dāṉē yupāyamun dāṉē
yabhēdamāk kāṇka vavai.

பதச்சேதம்: மன்னு சொரூப அத்துவித மாட்சியால், வேறு கதி தன்னை தவிர்த்து இல்லா தன்மையால், துன்னும் உபேயமும் தானே, உபாயமும் தானே. அபேதமா காண்க அவை.

Padacchēdam (word-separation): maṉṉu sorūpa adduvita māṭciyāl, vēṟu gati taṉṉai tavirttu illā taṉmaiyāl, tuṉṉum upēyam-um tāṉē, upāyam-um tāṉē. abhēdam-ā kāṇga avai.

அன்வயம்: மன்னு சொரூப அத்துவித மாட்சியால், தன்னை தவிர்த்து வேறு கதி இல்லா தன்மையால், துன்னும் உபேயமும் தானே உபாயமும் தானே. அவை அபேதமா காண்க.

Anvayam (words rearranged in natural prose order): maṉṉu sorūpa adduvita māṭciyāl, taṉṉai tavirttu vēṟu gati illā taṉmaiyāl, tuṉṉum upēyamum tāṉē, upāyamum tāṉē. avai abhēdam-ā kāṇga.

English translation: Because of the advaita-glory of the enduring svarūpa, and because of the fact that excluding oneself there is no other gati, the aim to be reached is only oneself and the means is only oneself. See them to be non-different.

Explanatory paraphrase: Because of the advaita-māṭci [the glory, greatness or clarity of being non-dual, one only without a second] of the enduring svarūpa [one’s own real nature, which always shines clearly as ‘I am’], and because of the fact that excluding oneself there is no other gati [refuge, means or goal], the upēya [aim or goal] to be reached is only oneself and the upāya [means or path to reach it] is only oneself. See [or know] them [the goal and the path] to be abhēda [non-different or identical in nature].

அரும்பதவுரை: உபேயம்: அடையப்படும் நிலை.

முருகனார் கருத்துரை: ஆன்ம சொரூபம் அத்துவிதமாதலாலும், அடைய வேண்டுங் கதியும் அதைத் தவிர்த்து வேறின்மையாலும், உபாயம் உபேயம் இரண்டும், ஆன்ம சொரூப விஷயத்தில் அவ்வொன்றேயாக அறியத்தக்கனவா மெனல்.

Muruganar’s summary: [This is] saying that since ātma-svarūpa [the real nature of ourself] is advaita [non-dual, one only without a second], and because of the non-existence of any other gati [refuge or goal] one needs to attain excluding that, it is appropriate to know both the upāya [means] and the upēya [aim] in the case of ātma-svarūpa to be only that one [namely ātma-svarūpa itself].

சாது ஓம் பொழிப்புரை: அழிவற்ற ஆன்ம சொரூபம் இரண்டற்றது என்ற சிறப்பாலும், அதை யடையும் வழியும் தன்னை நாடுவதைத் தவிர (ஆன்மாவை விட) வேறில்லை என்பதாலும் சாதனமும் சாத்திய நிலையுமான இரண்டையும் வேறுபாடற்று ஆன்மா வாகவே காண்பாயாக.

Sadhu Om’s paraphrase: Because of the distinction that the indestructible ātma-svarūpa [the real nature of ourself] is what is devoid of two [being the only thing that actually is], and because of the fact that the way [or means] by which to attain it is not other than investigating oneself ([in other words, is not other] than ātman), may you see the two, which are the sādhana [means] and the state of sādhya [what is to be accomplished], just to be ātman, being without [any] difference.

Sadhu Om: In the light of this verse, we can understand the true significance and inner meaning of the saying of Jesus Christ: ‘I am the way, the truth and the life’.

Chapter 2.31: Severing transitive knowing (suṭṭu-aṟuttal)

Verse 647:

அதனைநோக் காதே யிதனைநோக் காதே
யெதனையுநீ நோக்கா திருப்பின் — மதன்சே
ரிருப்புநோக் காலே யெலையில்சிதா காசப்
பரப்புநோக் காம்பொருளா வாய்.

adaṉainōk kādē yidaṉainōk kādē
yedaṉaiyunī nōkkā diruppiṉ — madaṉcē
riruppunōk kālē yelaiyilcitā kāśap
parappunōk kāmporuḷā vāy.

பதச்சேதம்: அதனை நோக்காதே, இதனை நோக்காதே, எதனையும் நீ நோக்காது இருப்பின், மதன் சேர் இருப்பு நோக்காலே எலையில் சிதாகாசப் பரப்பு நோக்கு ஆம் பொருள் ஆவாய்.

Padacchēdam (word-separation): adaṉai nōkkādē, idaṉai nōkkādē, edaṉaiyum nī nōkkādu iruppiṉ, madaṉ-sēr iruppu nōkkālē elai-y-il cit-ākāśa-p parappu nōkku ām poruḷ āvāy.

English translation: If you are being, without looking at that, without looking at this, without looking at anything at all, just by the powerful look at being you will be the real substance, which is the limitless space of awareness, the look having expanded.

Explanatory paraphrase: If you are [just] being, without looking at that, without looking at this, without looking at anything at all [other than yourself], just by [that] powerful look at [your own] being you will be poruḷ [the one real substance], which is the limitless cit-ākāśa [space of awareness], [your] look [or sight] having expanded [as such by shedding all its limiting adjuncts (upādhis)].

அரும்பதவுரை: நோக்காதே: நோக்காமல்; மதன்: வலிமை; எலை இல்: எல்லையில்லாத.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: நீ ‘இது அது’ என்று முன்னிலை-படர்க்கைகளாகிய எந்தப் பொருளையும் சுட்டி நினையாமலிருந்தால் (அப்போது நிகழும்) வலிய தற்கவனமான (இருக்கிறேன் என்று விளங்கும்) இருப்புணர்வால் எல்லையற்ற பரமான்ம வெளியாக உன் திருஷ்டி விரிந்து அப் பரம்பொருளே நீ யாவாய்.

Sadhu Om’s paraphrase: If you remain without transitively thinking of any object, which is a second or third person, as ‘this’ or ‘that’, by being-awareness [or awareness of being] (which shines as ‘I am’), which is the powerful self-attention (that occurs then), you will be just that param-poruḷ [supreme reality or ultimate substance], your dṛṣṭi [seeing, sight or awareness] having expanded as the limitless space of paramātman [the ultimate self, what we all ultimately are].

Chapter 2.46: The power of yōga (yōga-vali)

Verse 696:

ஈசனருட் பூட்கையா லெம்முயல்வு மின்றியே
மாசறுமார்ச் சால மரபினாற் — பாசமற
இம்மையிலே ஞானசித்தி யெய்தினோர் மர்க்கடம்போ
லம்மையிலே யாட்செய் தவர்.

īśaṉaruṭ pūṭkaiyā lemmuyalvu miṉḏṟiyē
māsaṟumārj jāla marapiṉāṟ — pāśamaṟa
immaiyilē ñāṉasiddhi yeydiṉōr markkaṭambō
lammaiyilē yāṭcey tavar.

பதச்சேதம்: ஈசன் அருள் பூட்கையால் எம்முயல்வும் இன்றியே மாசு அறு மார்ச்சால மரபினால் பாசம் அற இம்மையிலே ஞான சித்தி எய்தினோர் மர்க்கடம் போல் அம்மையிலே ஆள் செய்தவர்.

Padacchēdam (word-separation): īśaṉ aruḷ pūṭkaiyāl e-m-muyalvum iṉḏṟiyē māsu aṟu mārjjāla marapiṉāl pāśam aṟa immaiyilē ñāṉa siddhi eydiṉōr markkaṭam pōl ammaiyilē āḷ seydavar.

English translation: Those who have attained jñāna-siddhi in this very life, when attachment has ceased, by the power of God’s grace without any effort by the blemishless cat principle, are those who have practised devotion in former lives like a monkey.

Explanatory paraphrase: Those who have attained jñāna-siddhi [accomplishment of true knowledge] in this very life, when attachment has ceased, by the power of God’s grace without [making] any effort [or endeavouring to do any spiritual practice] by the blemishless [baby] cat principle [namely by depending entirely upon his grace, like a kitten depending on its mother to come and carry it to safety], are those who have practised devotion [or strived as a slave or devotee of God] in former lives like a [baby] monkey [which clings firmly to its mother for safety and protection].

அரும்பதவுரை: அருள் பூட்கையால்: அருள் வலிமையால்; அம்மை: முன் பிறப்பு; ஆள் செய்தவர்: பக்தி செய்தவர்கள்.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: குற்ற மற்ற மார்ச்சால நியாயப்படி (பூனைக் குட்டி தன் முயற்சி யின்றியே தாய்ப் பூனையாற் கௌவித் தூக்கிச் சென்று காப்பாற்றப் படுவது போல்) தன்பாங்கில் யாதொரு சாதனை முயற்சியு மில்லாமலேயே கடவுளின் அருள் மகிமையாற் பற்றற்று, இப் பிறப்பிலேயே ஞான சித்தி யடைந்த சில பெரியோர்கள், முற் பிறவிகளில் மர்க்கட நியாயப்படி (குரங்குக் குட்டி தாய்க் குரங்கைத் தானே பற்றிக் கொள்வதாற் காப்பாற்றப் படுவது போல்) இறைவனைத் தன் முயற்சியால் இடைவிடாது பக்தி செய்தவர்களே (இறைவனுக்கு அடிமை செய்தவர்களே) ஆவர்.

Sadhu Om’s paraphrase: The few great ones who have attained jñāna-siddhi [accomplishment of true knowledge] in this birth, being free of attachment, by the greatness of God’s grace, without any sādhana-effort at all on their part in accordance with the blemishless mārjāla-nyāya [cat analogy] (just as a kitten without its own effort is protected by the mother cat, being grasped in her mouth, lifted and taken), are those who in previous births (as devotees of God) have practised bhakti [devotion] to God uninterruptedly by their own effort in accordance with the markaṭa-nyāya [monkey analogy] (just as a baby monkey is protected by itself eagerly grasping and holding the mother monkey).

Chapter 2.84: The glory of the sight (kāṭci-māṭci)

Verse 871:

தோற்றமே மெய்யாத் துணிவிக்கு மிந்திரியத்
தேற்றம் விபரீதத் தேற்றமாம் — தோற்றத்தைத்
தேரிந் திரியமுந் தேர்வானுந் தோற்றத்தோ
டோருருவிற் றாக வுணர்.

tōṯṟamē meyyāt tuṇivikku mindiriyat
tēṯṟam viparītat tēṯṟamām — tōṯṟattait
tērin tiriyamun tērvāṉun tōṯṟattō
ḍōruruviṯ ṟāha vuṇar.

பதச்சேதம்: தோற்றமே மெய்யாத் துணிவிக்கும் இந்திரியத் தேற்றம் விபரீதத் தேற்றம் ஆம். தோற்றத்தைத் தேர் இந்திரியமும் தேர்வானும் தோற்றத்தோடு ஓர் உருவிற்று ஆக உணர்.

Padacchēdam (word-separation): tōṯṟamē mey-y-ā-t tuṇivikkum indiriya-t tēṯṟam viparīta-t tēṯṟam ām. tōṯṟattai-t tēr indiriyamum tērvāṉum tōṯṟattōḍu ōr uruviṯṟu āha uṇar.

English translation: The sense-conviction that concludes the appearance alone to be real is an inverted conviction. Know the senses by which the appearance is known and the knower with the appearance to be one form.

Explanatory paraphrase: The sense-conviction [the conviction caused by sensory perception] that concludes the appearance [the world of physical phenomena] alone to be real is a viparīta [inverted, reversed, opposed or contrary] conviction [namely one that is directly opposed to the truth]. Know the senses by which the appearance is known and the knower with the appearance to be one form [that is, the knower (namely ego), the appearance it knows and the senses by which it knows it form a single and inseparable triad (tripuṭī), and since they appear in waking and dream but disappear in sleep, they are all equally unreal].

அரும்பதவுரை: தேற்றம்: முடிவு.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: காணப்படும் உலகத் தோற்றங்களை உண்மை என நம்பவைக்கும் ஐம்புல அறிவு விபரீதமான (உண்மைக்கு மாறான) முடிபே யாகும். அவ் வுலகக் காட்சியைக் காட்டித் தரும் ஐம்புலன்களும் அதை அறிந்து கொள்ளும் ஜீவனும் (அகந்தையும்) அத் தோற்றங்களுள் ஒன்றான பொய்யுருவே என் றுணர்க.

Sadhu Om’s paraphrase: The five-sense-knowledge [namely the knowledge that seems to be derived from the five senses], which makes one believe the world-appearances, which are perceived, to be real, is a conclusion that is viparīta [inverted, reversed or contrary] (opposed to the truth). Know that the five senses, which give and show that world-panorama, and jīva (ego), who perceives it, are [together] just an unreal form, which is one among those appearances.

விளக்கக் குறிப்பு: காண்பான் (ஜீவன்), காட்சி (காணப்படும் உலகத் தோற்றம்), காணுதல் (ஐம்புல வுணர்வு), இவை முப்புடியே யாகையால் மூன்றும் பொய்யே எனப்பட்டது. காண்பானாகிய ஜீவனும் அவனது காணுஞ் செயலுங்கூட காணப்படும் உலகத் தோற்றங்களுள் அடங்கியவையே என்பது கருத்து. உதாரணமாக, *ஓர் அரசன் முன்னிலையில் ஓர் படக்காட்சி நடப்பது போல ஓர் திரைப்படம் எடுக்கப் பட்டுள்ளது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அது திரையிடப்பட்டால், அதில் அப் படக் காட்சியைப் பார்க்கும் அரசனும் அத்திரைப்படத்துள் ஓர் படமே யாவது போலவே என் றறிக.

Sadhu Om’s explanation: Since the seer (the jīva), the seen (the world-appearance that is perceived) and the seeing (the five kinds of sensory perception) are a tripuṭī [a set of three factors of transitive awareness, namely the knower, the known and the means of knowing], all three are said to be actually unreal. The import is that even jīva, who is the seer, together with his act of seeing are just what are included among the world-appearances, which are seen. As an illustration, let us suppose that a film is made as if a cinema show is happening in front of a king*. If that film is projected on a screen, in it even the king who is watching that cinema show is just an image within that film.

* 160ஆவது பாடலின் விளக்கக் குறிப்பிலேயே இவ் விஷயம் ஒருமுறை கொடுக்கப்பட்டுள்ளதை காண்க.

* See this subject being discussed once in the explanatory note for verse 160.

Chapter 3.7: Restraining the mind (maṉōniggiraha)

Verse 921:

இயற்கையை மாய்க்க லியல்வதன்று யார்க்கு
மியற்கைபொரு ளன்றென் றிகழாய் — இயற்கைக்
கடிப்படையாந் தன்னை யறிந்துணர்ந்து நிற்கிற்
படிப்படியா வேகம் கெடும்.

iyaṯkaiyai māykka liyalvadaṉḏṟu yārkku
miyaṯkaiporu ḷaṉḏṟeṉ ḏṟihaṙāy — iyaṯkaik
kaḍippaḍaiyān taṉṉai yaṟinduṇarndu niṯkiṯ
paḍippaḍiyā vēgam keṭum.

பதச்சேதம்: இயற்கையை மாய்க்கல் இயல்வது அன்று யார்க்கும். இயற்கை பொருள் அன்று என்று இகழாய் இயற்கைக்கு அடிப்படை ஆம் தன்னை அறிந்து உணர்ந்து நிற்கில், படிப்படியா வேகம் கெடும்.

Padacchēdam (word-separation): iyaṯkaiyai māykkal iyalvadu aṉḏṟu yārkkum. iyaṯkai poruḷ aṉḏṟu eṉḏṟu ihaṙāy iyaṯkaikku aḍippaḍai ām taṉṉai aṟindu uṇarndu niṯkil, paḍippaḍiyā vēgam keḍum.

English translation: Destroying the nature is not possible for anyone. Being negligent as the nature is not substantive, if standing attentively knowing oneself, who is the foundation for the nature, gradually the impetus will perish.

Explanatory paraphrase: Destroying the nature [of the mind, namely its pravṛtti, its nature to rise, rush outwards and be ceaselessly active] is not possible for anyone [by opposing it directly]. Being negligent as the nature is not substantive [that is, ignoring its pravṛtti nature, understanding it to be not poruḷ (substantive, actual or real)], if one stands [stops, remains still or abides steadfastly] attentively knowing oneself [namely ātma-svarūpa, the essential nature of oneself], who is the foundation [ultimate support or underlying reality] for the [mind’s pravṛtti] nature, gradually the vēga [impetus, momentum or speed] [of the mind’s pravṛtti] will perish.

அரும்பதவுரை: இயற்கையை: மனத்தின் பிரவிருத்தி இயல்பை; இகழாய்: விட்டுவிடுக.

முருகனார் தலைப்பு: வேகங் கெடுக்கும் விதம்:

Muruganar’s heading: The means by which vēga [impetus] will be destroyed:

முருகனார் கருத்துரை: பிரகிருதிக் கடிப்படையாக நின்ற புருஷனான தன் சொரூபத்தை உள்ளபடி யுணர்ந்து நிற்கில் பிரகிருதி வல்லபம் தானாகக் கெட்டொழியுமாகலின், அந்தப் பிரகிருதியே உண்மையன்றென விசாரணையால் இகழ்ந்தொழிவதன்றி, வேறெந்த விதத்தாலும் அதன் வேகங் கெடுக்க வொண்ணாதெனல்.

Muruganar’s summary: [This is] saying that since the power of prakṛti [nature] will perish and cease spontaneously if one stands knowing as it is one’s svarūpa [essential nature], which is puruṣa [spirit or pure awareness], which stands as the foundation for prakṛti, unless that prakṛti itself ceases, being neglected by [means of] vicāraṇā [investigation or keen self-attentiveness] as not real, it is not possible to destroy its vēga [impetus] by any other means whatsoever.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: (பொறி வழி வெளிப் பாயும் சுபாவத்தை யுடைய) மனத்தின் பிரவிருத்தி இயல்பை எதிர்த்து அழித்தல் யாருக்கும் இயலாததே. (ஆனால் அதனை வெல்லும் உபாயம் யாதெனின்) அம்மனம் ஓர் மெய்யான பொருளல்ல (வெறும் பொய்த் தோற்றம்) என்று கருதி, அதனைப் பொருட்படுத்தாமல், உதாசீனப் படுத்தி, அதன் (தோற்ற வொடுக்கத்திற்கு) அடிப்படையான ஆன்மாவையே நாடி யறிந்து அனுபவித்து அதிலேயே நிலைபெறுவாயாகில், பொய்யான அம் மனமாயையின் பிரவிருத்தி வேகம் (கவனிப்பாரின்மையால்) கொஞ்சங் கொஞ்சமா யழிந்து போம்.

Sadhu Om’s paraphrase: Destroying the pravṛtti [rising and outward-rushing] nature of the mind (which has the svabhāva [nature] of jumping [galloping or gushing] out via the sense-organs) [by] opposing [confronting or obstructing] [it] is not at all possible for anyone. (But if it is asked what the means to vanquish it is) understanding that that mind is not a real thing (just an unreal appearance), not paying heed to it, being indifferent [to it], investigating, knowing and experiencing only ātman [yourself as you actually are], which is the foundation (for the appearance and subsidence) of it [the mind], if you [thereby] stay firmly in that [ātman] alone, the pravṛtti-vēga [outgoing impetus] of that unreal mind-māya, perishing little by little, will [eventually] go [pass away or die] (because of the non-existence of the one who was [previously] attending [to it]).

விளக்கக் குறிப்பு: வாலியை நேரே எதிர்ப்போர் தம் வலிமையிற் பாதியை அவனிடம் இழந்து விடுவது போலவே, மனமாயையின் வேகத்தை நேரே எதிர்த்துப் போராடுவதும் ஆகும். ஆகையால் அது கூடாது. நம்மால் அறிபடு பொருளாகிய அம் மனத்தை முன்னிலைப் பொருள்களுள் ஒன்றாய்க் கொண்டு, அதனைக் கவனியாது உதாசீனப்படுத்தி, நம் நாட்டத்தைத் தன்மை யுணர்வாகிய நம் மீதே திருப்பி நிறுத்துவதால், மனம் நம் அனுக்கிரக லாபத்தை யிழந்து வலிவு குன்றிக் கிரமமாகத் தானே யழியும். இதன் விளக்கத்தை ஸ்ரீ ரமண வழி என்ற நூலின் பக்கங்கள் 136-லிருந்து 141 வரை வாசித்துணர்க.

Sadhu Om’s explanation: Just like those who directly oppose Vali losing half their strength to him [as told in the Rāmāyaṇam], is directly opposing and battling the impetus of the mind-māya. Therefore that is not possible [because when fighting an already powerful enemy, if we lose half our strength to it, as we would do if we try to directly oppose the outgoing impetus of the mind, we will be doomed to fail]. Taking that mind, which is an object known by us, to be one among the second-person objects, being indifferent, not attending to it, if we turn and fix our attention firmly just on ourself, who are the first-person awareness, the mind, losing the benefit of our grace and [thereby] diminishing in strength, will gradually be destroyed of its own accord. Read and understand the explanation of this in chapter 7 of The Path of Sri Ramana.

Chapter 3.18: Divine grace (tiru-v-aruḷ)

Verse 965:

தன்னைநினைத் தோரடிநீ சார்ந்தா லதற்கீடா
வன்னையினு மிக்கவவ் வாண்டானும் — உன்னை
நினைத்துத்தா னொன்பதடி நீளவந் தேற்பா
னனைத்துக்கா ணன்னோ னருள்.

taṉṉainiṉait tōraḍinī sārndā ladaṯkīḍā
vaṉṉaiyiṉu mikkavav vāṇḍāṉum — uṉṉai
niṉaittuttā ṉoṉbadaḍi nīḷavan dēṯpā
ṉaṉaittukkā ṇaṉṉō ṉaruḷ.

பதச்சேதம்: தன்னை நினைத்து ஓர் அடி நீ சார்ந்தால், அதற்கு ஈடா அன்னையினும் மிக்க அவ் ஆண்டானும் உன்னை நினைத்து தான் ஒன்பது அடி நீள வந்து ஏற்பான். அனைத்து காண் அன்னோன் அருள்!

Padacchēdam (word-separation): taṉṉai niṉaittu ōr aḍi nī sārndāl, adaṯku īḍā aṉṉaiyiṉum mikka a-vv-āṇḍāṉum uṉṉai niṉaittu tāṉ oṉbadu aḍi nīḷa vandu ēṯpāṉ. aṉaittu kāṇ aṉṉōṉ aruḷ!

அன்வயம்: தன்னை நினைத்து நீ ஓர் அடி சார்ந்தால், அதற்கு ஈடா அன்னையினும் மிக்க அவ் ஆண்டானும் உன்னை நினைத்து தான் ஒன்பது அடி நீள வந்து ஏற்பான். அன்னோன் அருள் அனைத்து காண்!

Anvayam (words rearranged in natural prose order): taṉṉai niṉaittu nī ōr aḍi sārndāl, adaṯku īḍā aṉṉaiyiṉum mikka a-vv-āṇḍāṉum uṉṉai niṉaittu tāṉ oṉbadu aḍi nīḷa vandu ēṯpāṉ. aṉṉōṉ aruḷ aṉaittu kāṇ!

English translation: Thinking of him, if you approach one step, as an appropriate reward for that, more even than a mother that Lord, thinking of you, himself coming nine steps distance, will receive. See, his grace is so much!

Explanatory paraphrase: Thinking of him, if you approach one step, as an appropriate reward for that, more [lovingly] even than a mother that Lord [God or guru], thinking of you, himself coming nine steps distance [towards you], will receive [welcome, embrace or adopt] [you]. See, his grace is so much [or of such a nature]!

அரும்பதவுரை: அனைத்து: அவ்வளவு.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: நீ இறைவனை நோக்கி ஓடி அடி எடுத்து வைத்தால், பெற்ற தாயினும் பெரிதுங் கருணையுடைய இறைவனும் உன்னை நோக்கி ஒன்பதடி தூரம் நெருங்கி வந்து, உன்னைத் தன் பாதுகாப்பில் ஏற்றுக் கொள்கிறார். சற்குருவாய் நம்மை யாட் கொண்ட இறைவனது கருணை அவ்வளவு பெரிதாகும்!

Sadhu Om’s paraphrase: Looking at [or attending to] the Lord, if you take and place one step [towards him], the Lord also, who has greater compassion even than the mother who gave birth [to you], looking at you and coming close nine steps distance, will receive and take you under his protection. So great is the grace of the Lord, who as sadguru has taken charge of us!

Verse 966:

உள்ளதே யுள்ளமென வோங்குந் திருவருளேல்
உள்ளுருகி யுள்ளா வுயிர்கட்கே — உள்ளதனை
எள்ளுகுறை யேயுமலா தின்னருள்செய் யாக்குறையவ்
வுள்ளதனுக் கெங்ங னுறும்.

uḷḷadē yuḷḷameṉa vōṅgun tiruvaruḷēl
uḷḷuruhi yuḷḷā vuyirkaṭkē — uḷḷadaṉai
eḷḷukuṟai yēyumalā diṉṉaruḷcey yākkuṟaiyav
vuḷḷadaṉuk keṅṅa ṉuṟum.

பதச்சேதம்: உள்ளதே உள்ளம் என ஓங்கும் திருவருளேல் உள் உருகி உள்ளா உயிர்கட்கே உள்ளதனை எள்ளு குறை ஏயும் அலாது, இன் அருள் செய்யாக் குறை அவ் உள்ளதனுக்கு எங்ஙன் உறும்?

Padacchēdam (word-separation): uḷḷadē uḷḷam eṉa ōṅgum tiruvaruḷēl uḷ uruhi uḷḷā uyirkaṭkē uḷḷadaṉai eḷḷu kuṟai ēyum alādu, iṉ aruḷ seyyā-k kuṟai a-vv-uḷḷadaṉukku eṅṅaṉ uṟum?

English translation: If what is alone is divine grace, which flourishes as ‘we are’, except that the fault of neglecting what is pertains only to souls who do not think melting within, how does the fault of not bestowing sweet grace pertain to that being?

Explanatory paraphrase: Since uḷḷadu [what actually is] alone is divine grace, which flourishes [or stands high] as uḷḷam [the heart or ‘[we] are’, an inclusive form of the singular ‘[I] am’], [blame for] the fault of neglecting uḷḷadu pertains only to souls who do not think [of it] melting within [due to intense love]; how instead can [blame for] the fault of not bestowing sweet grace [upon those souls] pertain to that uḷḷadu?

முருகனார் பொழிப்புரை: பாரமார்த்தத்தில் யாதொன்றுளதாவதோ அம் முழுமுதலா மெய்ப்பொருளே, ‘பின்னவுயிர் தோறும் அபின்ன விளக்கமாய் யாமே யுள்ளோ’ மென, உயிர்க்குயிரா மான்ம சொரூபமாயிருந்தொளிரும் இதயவியல்பிற்றாய், எவற்றையு மடிப்படுத்து மேலாடுந் திருவருள் வடிவினதா மெனில், அத்தகைய பேரன்பை நினைத்து, தம்முடலே யன்றி யுள்ளுங் கசிந்துருக அவ்வுள்ள பொருளை அனவரதம் அனுசந்தானம் செய்யாதவுயிர்களுக்கே, அதனைக் கருத்தா லெண்ணவுஞ் செய்யா திகழ்ந்த குற்றம் பொருந்துவதல்லது, அவற்றுக் கின்னருள் பாலிக்கவில்லை யென்னும் குற்றம் அவ்வுள்ள பொருளாங் கடவுளுக் கெங்ஙன மெய்தும்?

Muruganar’s paraphrase: If it is said that what one exists in pāramārtham [ultimate reality], that mey-p-poruḷ [real substance], which is muṙu-mudal [the entire first principle, the primary origin of all], alone is the form of divine grace, which dances above, subduing everything, as the nature of the heart, which exists and shines as ātma-svarūpa [the real nature of oneself], which is the soul to the soul, as ‘being the abhinna [indivisible or inseparable] light in every bhinna [separate] soul, we alone are’, except that the fault of negligence of not thinking of it by mind is what pertains only to the souls who do not unceasingly investigate that uḷḷa-poruḷ [being substance] such that not only their body but also their heart melts and dissolves thinking of such immense love, how does the fault of not giving sweet grace to them pertain to God, who is uḷḷa-poruḷ [the being substance]?

விசேடவுரை: உயிர்கள் தன்னையறிந்தடைதலில் சற்றும் வருந்தலாகாது என்றே தானவற்றுக் கயலாக நில்லாது, எவ்வுயிர்களுள்ளும் அவ்வுயிர்களின் உண்மையா மான்ம சொரூபமாகவே இறைவனிருந்தொளிர்தல் அவன் அவற்றின் பாற்கொண்ட பெருங்கருணைத் திறமாதலால் ‘உள்ளதே யுள்ளமென வோங்குந் திருவரு’ ளெனவும், இதயத்தில் இறைவன் இடைவிடாது ‘யான்யா’ னெனத் திகழ்ந்து கொண்டே யிருக்குந் திகழ்ச்சிவடிவாய் அனைத்துயிர்களுக்கும் அல்லும் பகலும் அருள் செய்து கொண்டே இருத்தலின் ‘இன்னருள் செய்யாக் குறை யவ்வுள்ளதனுக் கெங்ஙனுறு’ மெனவும் அவனுக்கபிமுகமாய் அகத்துத் திரும்பி தாமவனை நோக்கினாலொழிய, அவன் அவ்வாறு தங்களுக்கருள் செய்து கொண்டேயிருக்கு முண்மை அவற்றுக்குப் புலனாகாமையின், அருளே வடிவா மவனை அகத்தா லாய்தலில்லாத வுயிர்கள் அவன் சற்றுமே தமக்கருள வில்லை யென்றல் பெருந்தவறாமாதலின், ‘உள்ளுருகி யுள்ளா வுயிர்கட்கே யுள்ளதனை யெள்ளுகுறையேயு’ மெனவுங் கூறினார். இதயத்தில் இரண்டற விருந்தொளிரு மான்ம சொரூபமாம் பொருளொன்றே தான் பலவா யிருத்தல் போன்று உபாதியாற் பலவா மொவ்வோருயிருள்ளுந் தனித்தனி ‘யான் யா’ னென் றினிதுறையப் பெறுதலின் உள்ளம் (உள்ளோம், இருக்கின்றோம்) என்னும் பன்மை ஏற்புடைத்தாமாறு உணர்க. அது அவ்வா றிருந் தொளிர்தற் கிடனாங்காரணம் பற்றியே இதயம் தமிழில் உள்ளமென வழங்கப் பெறுதலின், ஈண்டு அவ்வுள்ள மெனும் பெயர் இரட்டுற மொழிதலால் அவ்விரண்டு பொருளும் ஒருங்குபட நின்றது. உருகியென்னுஞ் செய்தெ னெச்சம் செயவெனெச்சமாகத் திரித்துரைக்கப் பட்டது.

Muruganar’s explanation: Since, so that souls need not suffer [or make strenuous efforts] even a little in knowing and attaining him, God being and shining within all souls just as ātma-svarūpa, which is the reality of those souls, instead of himself standing as external [or alien] to them, is the firmness [power, skill, goodness or greatness] of the immense grace that he has for them, he [Bhagavan] said ‘uḷḷadu [what actually is] alone is divine grace, which flourishes [or stands high] as uḷḷam [the heart or ‘[we] are’]’; and since God, as the form of brilliance that is shining uninterruptedly as ‘I am I’ in the heart, is granting grace day and night to all souls, he [Bhagavan] said ‘how does the fault of not bestowing sweet grace [upon those souls] pertain to that uḷḷadu?’; and since, unless they look at him, turning within to be facing towards him, the truth that he is thus continuously granting grace to them will not be clear to them, and since for souls who do not by mind [or heart] investigate him, who is the form of grace itself, to say that he does not grant grace to them even a little is [therefore] a great wrong, he [Bhagavan] said ‘the fault of neglecting uḷḷadu pertains only to souls who do not think [of it] melting within’. Since poruḷ [the one real substance], which is ātma-svarūpa, which exists and shines in the heart [as one] without a second, [yet] itself seeming as if it were many, alone has come to reside sweetly as ‘I am I’ separately within each and every single soul, who are [seemingly] many because of upādhi [the limiting adjuncts that each one mistakes itself to be], may it be known that the plural ‘uḷḷam’ ([we] are) is appropriate. Since in Tamil the heart has come to be called ‘uḷḷam’ because it is the vast space for that [namely ātma-svarūpa] thus being and shining, here that name ‘uḷḷam’ intentionally has a double meaning, so both those meanings [namely ‘[we] are’ and ‘heart’] stand simultaneously.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: ஒவ்வொருவ ருள்ளும் ஆன்மாவாய் ‘இருக்கிறேன்’ என்று உணர்வாகும் இதயவிளக்கமே திருவருளின் வடிவம் எனப்படும். (அதாவது திருவருள் இவ் வடிவில் எல்லோரையும் அனுக்கிரகித்துக் கொண்டே யிருக்கின்றது; அவ்வாறிருக்க,) உயிர்கள் அன்புபொங்கி அவ் விதயமாம் ஆன்மாவைத் தியானிக்கா திருப்பதால் அவ் விறைவனைத் திரும்பிப் பாராத (கருணையற்ற) குற்றம் இவ்வுயிர்களுக்குத்தான் பொருந்துமே தவிர, அருள் செய்யாக் குற்றம் அவ் வுள்ளபொருளாகிய இறைவனுக்கு எவ்வாறு பொருந்தும்? (பொருந்தா தென்க).

Sadhu Om’s paraphrase: As ātman within each and every one, the heart-light, which is awareness [that shines] as ‘am’, is said to be the form of divine grace. (That is, in this form divine grace is continuously blessing everyone. When it is so,) except that the fault of souls not turning and seeing (not being gracious to) that Lord by remaining without meditating with surging love on ātman, that heart, pertains only to those souls, how does the fault of not bestowing grace pertain to the Lord, who is that uḷḷa-poruḷ [being substance]? (May it be said that it does not pertain.)

விளக்கக் குறிப்பு: “இருக்கிறேன்” என்னும் தன்மையுணர்வு எல்லோருக்கும் அனுபவம். இவ் வுள்ள வுணர்வு இறைவன் ஆன்மாவாய் நம்முள் எழுந்தருளியிருக்கும் பெருங் கருணையாலேயே நமக்கு இருந்து வருகின்றது. ஆகவே அனைவரையும் இறைவன் “இருக்கிறேன்” என்ற சித்ரூபத்தில் அருளிய வண்ணமே யிருக்கின்றான். ஜீவர்கள் தன்னை அடைந் துய்ய இவ்வருள் விளக்கமாகிய “இருக்கிறேன்” என்ற உணர்வே பேருதவி யாவதால் இதுவே இறைவனது திருவருள் எனப்பட்டது. அப்படியிருக்க, உயிர்களோ தன்மை வடிவிலுள்ள இருப்புணர்வான ஆன்மாவைக் கருதி நாடாமல் முன்னிலை-படர்க்கைகளையே நாடி நிற்பதால், ‘உயிர்களுக்குத்தான் அவ் விறைவன்பாற் கருணையில்லை’ என்றே சொல்ல வேண்டிவருகிறது! எனவே, ‘அருளாமை’ என்ற குற்றத்திற்கு உயிர்களே ஆளாகின்றன ரன்றி ஆண்டவன் சிறிதும் ஆளாகான் என்பது கருத்து!

Sadhu Om’s explanation: The first-person awareness ‘am’ is the experience of everyone. This uḷḷa-v-uṇarvu [being awareness] exists and becomes clear to us only by immense grace, which is God graciously residing within us as ātman. Therefore God exists in such a way as to bestow grace on all in the form of the awareness ‘am’. Since the awareness ‘am’, which is this light of grace, is the greatest aid enabling jīvas to be saved by attaining him, this itself is said to be the divine grace of God. When it is so, since souls remain attending only to second and third persons instead of attentively investigating ātman, which is being-awareness, which is in the form of the first person, it becomes necessary to say that only for souls is there no grace towards God. Therefore, the import [of this verse] is that only souls are subject to the fault of being ungracious, whereas God is not subject to it at all.

Verse 967:

அறிவுண் முகமா யகந்தை யடங்கிச்
செறிவுண் மிகவொளிர்சச் சித்தே — குறிகுணந்தீர்
தான்மனா தீதமாய்ச் சார்ந்தே குருவாய்த்தோன்
றான்மனா மீச னருள்.

aṟivuṇ mukhamā yahandai yaḍaṅgic
ceṟivuṇ mihavoḷirsac cittē — kuṟiguṇandīr
tāṉmaṉā tītamāyc cārndē guruvāyttōṉ
ḏṟāṉmaṉā mīśa ṉaruḷ.

பதச்சேதம்: அறிவு உள் முகமாய் அகந்தை அடங்கிச் செறிவுள் மிக ஒளிர் சத் சித்தே குறி குணம் தீர் தான் மன அதீதமாய்ச் சார்ந்தே குருவாய்த் தோன்று ஆன்மன் ஆம் ஈசன் அருள்.

Padacchēdam (word-separation): aṟivu uḷ mukham-āy ahandai aḍaṅgi-c ceṟivuḷ miha oḷir sat-cittē kuṟi guṇam tīr tāṉ maṉa-atītam-āy-c cārndē guru-v-āy-t tōṉḏṟu āṉmaṉ ām īśaṉ aruḷ.

English translation: Being-awareness, which shines abundantly in dissolution, awareness having become inward-facing and ego having subsided, alone is the grace of God, who is ātman, who appears as guru, himself abiding as what transcends the mind, being devoid of distinguishing features and qualities.

Explanatory paraphrase: Sat-cit [being-awareness], which shines abundantly [without any limit] in [the state of] dissolution, [in which] awareness [the mind] has become inward-facing and ego has [thereby] subsided, alone is the grace of God, who is ātman [ourself as we actually are], who appears as guru, himself abiding as manātītam [that which transcends the mind], being devoid of kuṟi [distinguishing features or adjuncts] and guṇa [qualities].

அரும்பதவுரை: செறிவுள்-ஒடுக்கத்தினுள்; குறி-உபாதி; தீர்-ஒழிந்து.

முருகனார் பொழிப்புரை: அறிவந்தர்முகப்பட்டு ‘நானா’ ரென நாடுதலால், உடலே தானென்னு மூனவகந்தை தானுதித்த விடமா முளத்தின்கண் அடங்கி யொடுங்கு மொடுக்கத்துள் ‘யான்யா’ னென்றகண்டமாய் விளங்கும் உண்மை விளக்கமே, உபாதியுங் குணமு மொழிந்து விளங்குந்தான் மனவுணர்வுக் கப்பாலாய் நின்றே, அன்பரை வேண்டித் தன் சுத்த மாயையா லவையிரண்டுங் கொண்டு, அம்மனமேயன்றி, ஐம்புலனுங் காணக் குருவடிவாய்ப் புறத்துத் தோன்றும் ஆன்மசொரூபமா மிறைவனருளாம்.

Muruganar’s paraphrase: The real light, which shines unbrokenly as ‘I am I’ in [the state of] dissolution in which, by investigating who am I, awareness [the mind] having been faced within, the wicked ego, [the false awareness] ‘the body alone is oneself’, subsides and dissolves in the heart, which is the place from which it arose, is the grace of God, who is ātma-svarūpa [ourself as we actually are], which appears outside in the form of guru so that not only that mind but even the five senses see [him], himself shining devoid of upādhi [limiting adjuncts] and guṇa [qualities], standing beyond the mind-awareness, [yet] taking on both those two [namely upādhi and guṇa] by his pure māyā for the sake of devotees.

சாது ஓம் பொழிப்புரை: (‘நானார்’ என நாடுவதால்) அறிவு அந்தர்முகப்பட்டு ‘உடலே நான்’ என்னும் அகந்தை யடங்கி யொடுங்கு மொடுக்கத்துள் ‘நான் நான்’ என்று அகண்டமாய் விளங்கும் உண்மை விளக்கமே (இருப்புணர்வே, மெய்யறிவே) குறி குணங் கடந்து மனத்துக் கப்பாலாய் நிற்கும் தானே (தன் சுத்த மாயையாற் பக்குவ அடியார்கள் மேல் உள்ள கருணையால் அவர்களை உய்விக்க விரும்பிக் குறிகுணங்களோடு கூடிய) சற்குரு வடிவில் புறத்திலும் வந்து தோன்றும் நம் ஆன்ம சொரூபமான இறைவன் திருவருளாகும்.

Sadhu Om’s paraphrase: The real light (being-awareness, real knowledge), which shines unbrokenly as ‘I am I’ in [the state of] dissolution in which ego, [the false awareness] ‘the body alone is I’, subsides and dissolves, awareness [the mind] having been faced within (by investigating who am I), is the divine grace of God, who is our ātma-svarūpa [ourself as we actually are], which comes and appears outside in the form of sadguru, who himself stands beyond the mind, transcending kuṟi [distinguishing features or adjuncts] and guṇa [qualities] ([yet] who by his pure māyā combines with kuṟi and guṇa because of the compassion he has for mature devotees, wishing to save them).

விளக்கக் குறிப்பு: இப்பாடலில் ஆன்மாவே குரு என்பதும், ஆன்மாவே ஈச னென்பதும், ஆன்மாவே அருள் என்பதும் தெளிவாக உபதேசிக்கப் படுகின்றது. குறிகுணங்க ளற்றவனா யிருந்தும் ஈசனாம் ஆன்மா அடியார்கள் மீதுள்ள அருட்பெருக்கால் குறிகுணங்களை மேற்கொண்டு குருவடிவில் எழுந்தருள்கின்றான் என்று உபதேசிக்கப்படுவதால், ஆன்மா-ஈசன்-குரு-அருள் இந் நான்கும் ஒன்றே என்பது பெறப்படுகின்றது.

Sadhu Om’s explanation: In this verse it is clearly taught that ātman alone is guru, ātman alone is God and ātman alone is grace. Since it is taught that, although it is devoid of kuṟi [distinguishing features or adjuncts] and guṇa [qualities], ātman, which is God, graciously appears in the form of guru, taking on kuṟi and guṇa because of the abundant grace he has for devotees, it is to be understood that these four, ātman, God, guru and grace, are one and the same.

Verse 968:

அருள்வண்ணங் கண்டமெய் யன்ப ரகஞ்செம்
பொருள்வண்ண மாகப் பொலியும் — மருள்வண்ணச்
சிந்தா குலந்தருபொய்ச் சிச்சடக்கட் டாமகந்தை
யுந்தா தழியு முளத்து.

aruḷvaṇṇaṅ kaṇḍamey yaṉba rahañcem
poruḷvaṇṇa māhap poliyum — maruḷvaṇṇac
cintā kulandarupoyc ciccaḍakkaṭ ṭāmahandai
yundā daṙiyu muḷattu.

பதச்சேதம்: அருள் வண்ணம் கண்ட மெய் அன்பர் அகம் செம் பொருள் வண்ணம் ஆகப் பொலியும்; மருள் வண்ணச் சிந்தாகுலம் தரு பொய்ச் சித் சடக் கட்டு ஆம் அகந்தை உந்தாது அழியும் உளத்து.

Padacchēdam (word-separation): aruḷ vaṇṇam kaṇḍa mey aṉbar aham sem poruḷ vaṇṇam āha-p poliyum; maruḷ vaṇṇa-c cintākulam taru poy-c cit-jaḍa-k-kaṭṭu ām ahandai undādu aṙiyum uḷattu.

English translation: The ‘I’ of true devotees who have seen the beauty of grace will shine as the beauty of the sublime substance; ego, which is the unreal awareness-nonawareness knot, which gives mental confusion, the nature of delusion, will perish in the heart without rising.

Explanatory paraphrase: The aham [‘I’, heart or mind] of true devotees who have seen the vaṇṇam [beauty, nature or form] of grace [namely ātma-svarūpa, which is the real form of God and guru, as stated in the previous verse] will shine as the vaṇṇam of sem-poruḷ [the sublime ultimate substance, namely ātma-svarūpa], [because by seeing the vaṇṇam of grace] ego, which is the unreal cit-jaḍa-granthi [the knot (granthi) formed by the entanglement of awareness (cit) with what is not aware (jaḍa)], which gives [rise to] mental confusion, [which is] the vaṇṇam of delusion, will perish in the heart without rising [ever again].

சாது ஓம் பொழிப்புரை: (முற்பாடலிற் கூறியவாறு) வந்து தோன்றும் அருள் வண்ண வடிவான சற்குருவைத் தரிசித்த (அல்லது அருளின் வண்ணமானது ஆன்மாவே என்று விசாரத்தால் தன்னுள் ளுணர்ந்த) மெய்யன்பர்களின் மனமானது, மருள் வடிவான மனக் கலக்கத்தை யுண்டாக்கும் சிச்சடக் கிரந்தியாம் அகந்தை எழும்பாமல் இதயத்தில் அழியப் பெறுவதால், அது அந்த மெய்ப்பொருள் வடிவாகவே விளங்கும் என்பதாம்.

Sadhu Om’s paraphrase: The mind of true devotees who have seen the sadguru, who (as said in the previous verse) is the beautiful form of grace that comes and appears (or who have known within themselves by vicāra that the form of grace is just ātman), will shine as the very form of that mey-p-poruḷ [real substance], because of ego, which is cit-jaḍa-granthi [the knot (granthi) formed by the entanglement of awareness (cit) with what is not aware (jaḍa)], which creates mental confusion, which is the form of delusion, perishing in the heart without rising [ever again].

Sadhu Om’s explanation: The phrase ‘அருள் வண்ணம் கண்ட மெய் அன்பர்’ (aruḷ vaṇṇam kaṇḍa mey aṉbar), which means ‘true devotees who have seen the vaṇṇam [beauty, nature or form] of grace’, may be taken to imply either (1) true devotees who have seen the sadguru, who is the embodiment of grace (as explained in the previous verse), or (2) true devotees who by self-investigation have known the real form of grace to be ātma-svarūpa [ourself as we actually are].

Verse 969:

அருளமுத வெள்ளத் தமிழ்ந்துநின்ற சீவர்
மருள்வயத்தா லேதவித்து மாழ்கல் — பொருகங்கை
யாற்றுநீர் வெள்ளத் திடைநின்று நீர்வேட்கை
மாற்றறியார் மாயு மடம்.

aruḷamuta veḷḷat tamiṙnduniṉḏṟa jīvar
maruḷvayattā lētavittu māṙkal — porugaṅgai
yāṯṟunīr veḷḷat tiḍainiṉḏṟu nīrvēṭkai
māṯṟaṟiyār māyu maḍam.

பதச்சேதம்: அருள் அமுத வெள்ளத்து அமிழ்ந்து நின்ற சீவர் மருள் வயத்தாலே தவித்து மாழ்கல் பொரு கங்கை ஆற்று நீர் வெள்ளத்து இடை நின்று நீர் வேட்கை மாற்ற அறியார் மாயும் மடம்.

Padacchēdam (word-separation): aruḷ amuta veḷḷattu amiṙndu niṉḏṟa jīvar maruḷ vayattālē tavittu māṙkal poru gaṅgai āṯṟu nīr veḷḷattu iḍai niṉḏṟu nīr vēṭkai māṯṟa aṟiyār māyum maḍam.

English translation: Jīvas, who stand immersed in the flood of the ambrosia of grace, being distressed and bewildered by the power of delusion is the foolishness of someone suffering not knowing how to quench the thirst, standing in the midst of the flood of water of the overflowing Ganga river.

Explanatory paraphrase: Jīvas [sentient beings or souls], who stand immersed in the [eternal and omnipresent] flood of the ambrosia of grace [which is always shining within each of them as their own very being, ‘I am’, as explained in verse 966], being distressed and bewildered by the power of [or by subjugation to] delusion [not knowing how to imbibe that grace, by means of which alone they can escape the immense suffering of saṁsāra, the cruel cycle of birth and death] is [just like] the foolishness of someone suffering [or dying] not knowing how to quench [their] thirst [even though they are] standing in the midst of the flood of water of the overflowing Ganga river.

அரும்பதவுரை: சீவர்-ஜீவர்; மாழ்கல்-அழிதல்; பொரு கங்கை-கரை புரண்டு வரும் கங்கை; நீர் வேட்கை-தாகம்.

முருகனார் பொழிப்புரை: இறைவனருளா மமுத வெள்ளத்தில் இடையறாது மூழ்கி நின்ற மக்கள் தம்மைக் கவர்ந்த மயக்க வசத்தாலே மனத்தாபத்தாற் றவித்து வருந்தல் கரையை மோதுகின்ற கங்கையாற்று நீர் வெள்ளத்தின் மத்தியில் வாழ்ந்து நின்றே அன்னார் தம்மை வருத்துந் தாக விடாயை மாற்றிக் கொள்ள வகையறியாராய்த் தம் மடமையான் மாய்ந்தாற் போல வருந்தலாம்.

Muruganar’s paraphrase: People, who stand immersed uninterruptedly in the flood of ambrosia, which is God’s grace, being distressed and suffering because of mental thirst [caused] only by subjugation to the delusion that has possessed them, is [just like] those who stand living in the middle of the flood of water of the Ganga river, which is forcefully dashing against the banks, suffering as if dead because of their stupidity of being those who do not know how to quench the thirst that torments them.

விசேடவுரை: அருளே இறைவன் சொரூப மாதலின் அதுதா னெங்குங் கலந்ததாம். அதனை யகலாது அதனுளமிழ்ந்து நின்றே ஆருயிர்கள் பிறவித் துன்பத்தால் வருந்தல் பேதைமை யன்றிப் பிறிதில்லை யென்பதாம். மாற்ற வென்பத னீற்றில் அகரந்தொகுத்தல். மாயுமடம் என்பது மடத்தான் மாய்தலென மாறியுரைக்கப்பட்டது.

Muruganar’s explanation: Since grace itself is the svarūpa [the very nature] of God, it is what is spread everywhere. Standing immersed within it without [ever] leaving it, blessed souls suffering because of the pain of birth [the misery caused by the perpetual cycle of birth and death] is not anything other than foolishness [or ignorance].

சாது ஓம் பொழிப்புரை: (966 ஆவது பாடலிற் கூறியவாறு எப்போதும் எங்கும் எல்லோருக்கும் பொதுவாக இறைவன் திருவருள் செய்து கொண்டே யிருப்பதால்) வெள்ளமாகப் பெருகும் அவ் விறைவனது அருளமுதத்தில் இயல்பாகவே மூழ்கி நிற்கும் எல்லா ஜீவர்களும் மருளின் வசப்பட்டு மயங்கித் தவிப்பது (எதைப் போன்ற தென்றால்) பொங்கிப் பெருகுங் கங்கை நதியின் நீர்ப் பெருக்கின் நடுவில் நின்று கொண்டிருந்தும் ஒருவன் (அதைப் பருகித்) தனது தண்ணீர்த் தாகத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ளத் தெரியாமல் தாகத்தால் மிக வருந்தித் தவிக்கின்ற மடமை போன்றதே யாகும்.

Sadhu Om’s paraphrase: (Since God is continuously bestowing divine grace equally upon everyone, always and everywhere, as said in verse 966) all jīvas, who are naturally standing immersed in the ambrosia of God’s grace, which is swelling as a flood, being bewildered and distressed under the sway of delusion is just like the stupidity of someone who is standing in the middle of a flood of water of the Ganga river, which is rising and swelling, being distressed and suffering greatly with thirst, not knowing how to relieve their thirst for cool water (by drinking it).

Sadhu Om’s explanation: Someone who is standing neck-deep in the flooding water of the Ganga need only bend down to drink and quench their thirst. Likewise, since God or guru is always bestowing his grace upon us by shining within us as ‘I am’, to imbibe and quench our thirst for it, we need only turn our attention back within towards ‘I am’.

Verse 970:

எல்லாரை யுங்கடைக்க ணிக்கும் பொதுக்கடவுள்
பொல்லாரை யேனோ புறக்கணித்தல் — எல்லாமாய்ப்
பொங்குங்கண் ணொன்றைப் புறக்கணிப்ப தில்லையவர்
மங்குங்கண் மாலை மயக்கு.

ellārai yuṅkaḍaikka ṇikkum podukkaḍavuḷ
pollārai yēṉō puṟakkaṇittal — ellāmāyp
poṅguṅkaṇ ṇoṉḏṟaip puṟakkaṇippa dillaiyavar
maṅguṅgaṇ mālai mayakku.

பதச்சேதம்: எல்லாரையும் கடைக்கணிக்கும் பொதுக்கடவுள் பொல்லாரை ஏனோ புறக்கணித்தல்? எல்லாமாய்ப் பொங்கும் கண் ஒன்றைப் புறக்கணிப்பது இல்லை. அவர் மங்கும் கண் மாலை மயக்கு.

Padacchēdam (word-separation): ellāraiyum kaḍai-k-kaṇikkum podu-k-kaḍavuḷ pollārai ēṉō puṟa-k-kaṇittal? ellāmāy-p poṅgum kaṇ oṉḏṟai-p puṟa-k-kaṇippadu illai. avar maṅgum kaṇ mālai mayakku.

English translation: Whysoever is the impartial God, who looks benevolently upon everyone, spurning those who are wicked? The eye that shines as everything will not spurn anything. The delusion of their dim, defective sight.

Explanatory paraphrase: For whatever reason does the impartial God, who looks benevolently [or graciously] upon everyone, spurn [distain, discard, disregard or neglect] those who are wicked? [If anyone asks thus, the answer is that] the eye [namely God, the one infinite awareness] that shines [or flourishes] as everything will not [ever] spurn [discard or neglect] anything [or anyone]. [Those who imagine that he does do so only because of] the delusion of their dim, defective sight [their lack of clarity of mind and heart].

அரும்பதவுரை: எல்லாமாய்ப் பொங்குங் கண்: காணப்படுவன யாவையுமாய் இருந்தொளிரும் கண்.

முருகனார் பொழிப்புரை: நல்லாரை மட்டிலன்றிப் பொதுப்பட யாவரையுங் கடைக்கணிப்பதாக அறிஞராற் கூறப்படு மிறைவன் பொல்லாரை மட்டும் புறக்கணிப்ப தேனோ வெனில், காணப்படுவன யாவுமாயிருந்தொளிருங் கண்ணே தானாதலால், அவன்றான் யாதொன்றையும் புறக்கணித்தல் முதற்கண் இயலாதேயாகவும், அவன்றானவ்வாறு செய்வதாக உண்மைக்கு மாறாய்த் தாங்கருதல், அது கருதுவார்தம் உண்மை யுணரமாட்டா தொளி மங்கிய மாலைக்கண்ணாய மனமயக்கமாம்.

Muruganar’s paraphrase: If it is asked whysoever God, who is said by sages to be looking benevolently [or graciously] not just upon those who are good but impartially upon everyone, is spurning [discarding or neglecting] only those who are wicked, [the answer is that] when he himself spurning [discarding or neglecting] anything whatsoever is in the first place not possible, since he himself is the very eye [namely the one infinite awareness] that exists and shines as everything that is seen [perceived or known], their thinking contrary to the truth that he himself does so [namely that he does spurn some], that is mental delusion, which is the dim, defective sight of those who think [thus], being unable to understand [or know] the truth.

விசேடவுரை: ஆன்ம சொரூபமா யனைத்துயிருள்ளு நிறைந்து இடைவிடாதெப் பொழுதும் அவற்றை யெல்லாந் தன்மயமாய் இறைவன் அறிந்து கொண்டே யிருக்கவும் அவர்தா மவனை யறிந்தாலொழிய அவன்றான் றம்மை யறிதல் அவரா லறியலாகாமையின் அவர் மங்குங்கண் மாலை மயக்கென்றார்.

Muruganar’s explanation: When God, pervading within every soul [or sentient being] as ātma-svarūpa [the real nature of themself], is always unceasingly knowing them all as tanmayam [composed of tat, ‘that’, namely God himself], since he himself knowing them [thus, thereby eternally bestowing grace upon them] cannot be known by them unless they themselves know him, he [Bhagavan] says ‘அவர் மங்குங் கண் மாலை மயக்கு’ (avar maṅguṅ kaṇ mālai mayakku) [the delusion of their dim, defective sight].

சாது ஓம் பொழிப்புரை: (‘நல்லார்க்கும் பொல்லார்க்கும் நடுநின்ற நடுவே’ என்று ஆன்றோர் கூறியவாறு) “எல்லா ஜீவர்கட்கும் தமது திருவருட் கடைக்கண் ணளித்து வரும் பொதுவாகிய கடவுள் தீயவர்களை மட்டும் ஏன் அருள் செய்யாது ஒதுக்குகின்றார்?” என்று கேட்டால், காணப்படும் எல்லாப் பொருள்களிலும் அபின்னமாய் நிறைந்து விளங்கும் கண்ணேதானாகிய கடவுள் ஏதொன்றையும் புறக்கணிப்பதே கிடையாது. அவ்வாறு இறைவன் புறக்கணிப்பதாக மற்றவர்களுக்குத் தோன்றுவதன் காரணம் அவர்களது மங்கிய மாலைக் கண்ணான மன மயக்கமே யாகும்.

Sadhu Om’s paraphrase: If it is asked “Why does God, who is the impartial one who is constantly giving the benevolent look of his divine grace to all jīvas [sentient beings or souls] (as sages declared saying ‘O Centre [eternally immanent and indwelling Lord] who stands impartial both to the good and to the wicked’), reject only those who are wicked, not bestowing grace [on them]?”, [the answer is that] there is no such thing as God, who is himself the very eye [namely the one infinite awareness] that shines indivisibly pervading everywhere in all things that are seen [perceived or known], spurning [discarding or neglecting] anything whatsoever. The reason for God seeming to others to be thus spurning [discarding or neglecting] is just mental delusion, which is their dim, defective sight.

விளக்கக் குறிப்பு: ஒருவர் நம்மைப் பார்க்கவில்லை என்று நாம் கூறுவதென்றால் நாம் அவரை நன்றாகப் பார்த்த பிறகுதான் அவ்வாறு கூறமுடியும்! அவ்வாறே, கடவுள் நமக்கு அருளவில்லை என்று குறை கூறுதல், அவர் விளங்கும் வண்ணமாகிய “நான் இருக்கிறேன்” என்ற ஆன்ம வுணர்வை நோக்கி நாம் திரும்பி அகக் கண்ணாற் கண்டபிறகுதானே கூற முடியும்? இங்ஙனம் ஆன்மாபி முகப்படாமல் பகிர்முகப் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே ‘கடவுள் என்னைக் கடைக்கணிக்கவில்லையே’ என்று குறைகூறல் பொருத்தமற்றதும் இயலாததும் ஆகும். “திரும்பி அகந்தனைத் தினமகக் கண்ணாற் கண்டால் (அவர் அருள் செய்வது) தெரியும்” என்னும் அக்ஷரமணமாலை 44 ஆவது பாடலின் தீர்ப்பைக் காண்க. இதனால், அகக்கண் காணாதவர்களது புறப்பார்வையையே இப்பாடலில், “மங்குங் கண் மாலை மயக்கு” என்று சுட்டிக் காட்டப்பட்டது.

Sadhu Om’s explanation: கண் (kaṇ) means ‘eye’, but is sometimes used as a metonym for awareness (jñāna), either in the sense of transitive (object-knowing) awareness or intransitive (pure or non-object-knowing) awareness. Therefore the phrase ‘எல்லாமாய்ப் பொங்கும் கண்’ (ellāmāy-p poṅgum kaṇ), ‘the eye that shines [or flourishes] as everything’, refers to God as the one infinite awareness, ‘I am’, which is what shines as everything. Since this awareness ‘I am’ is shining in everyone as the true form (svarūpa) of grace, it can never be said that the eye of grace is rejecting anyone.

If we are to say that someone did not see us, we can do so only after looking carefully at them. Likewise, if we are to complain that God has not been gracious to us, we can do so only after we have seen with the inner eye, having turned and looked at the self-awareness ‘I am’, which is the vaṇṇam [beauty, nature or form] as which he shines. Without thus facing towards ātman [ourself], when continuously facing outwards, saying ‘God has not looked at me benevolently [or graciously]’ is both inappropriate and unjustified. Consider the conclusion of verse 44 of Śrī Aruṇācala Akṣaramaṇamālai: ‘Turning within, see yourself daily [or constantly] with the inner eye. [By doing so] it [his bestowing grace] will be known’. Therefore the extroverted look [or perspective] of those who have not seen with the inner eye [namely inward-facing attention] is what is referred to in this verse as ‘மங்குங் கண் மாலை மயக்கு’ (maṅguṅ kaṇ mālai mayakku), ‘the delusion of the dim, defective outlook’.

MJ: The phrase that Sadhu Om quotes at the beginning of his paraphrase, ‘நல்லார்க்கும் பொல்லார்க்கும் நடுநின்ற நடுவே’ (nallārkkum pollārkkum naḍuniṉḏṟa naḍuvē), ‘O Centre [eternally immanent and indwelling Lord] who stands impartial both to the good and to the wicked’, is the first half of the third line of verse 4128 of Tiruvaruṭpā (verse 39 of Aruḷ Mālai Viḷakkam) by Ramalinga Swamigal.

Last updated: 21st May 2026

All writings and translations by Michael James on this website are licensed under
Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License
(CC BY-SA 4.0)

குருவாசகக் கோவை (Guru Vācaka-k Kōvai):Fresh and more accurate translations

குருவாசகக் கோவை (Guru Vācaka-k Kōvai):
Fresh and more accurate translations